Κάπου πήγα, κάτι είδα....

Οδός Γαληνού και ένα παγκάκι

2011-02-06T16:13:00.008+02:00

Πάντα προτιμούσα την οδό Ζαχαρίτσα λόγω ονόματος. Στο Κουκάκι και αυτή. Η οδός Προπυλαίων πάλι είχε άλλη βαρύτητα. Μια ευθεία μέχρι το Ηρώδειο. Ακόμα πιο πριν ήταν η οδός Σοφρωνίσκου. Τώρα όμως εδώ και κάποια χρόνια είναι η οδός Γαληνού. Τέσσερα τετράγωνα όλα κι όλα. Με μονοκατοικίες όμως. Μερικές πρόσφατα ανακαινισμένες, μερικές όπως ήταν παλιά, ένα απλό ισόγειο και μεγάλες αυλές σαν αυτά που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες.

Στην οδό Γαληνού δεν ακούς αυτοκίνητα. Ακούς όμως γάτες, ακούς τον απέναντι που μιλάει στο τηλέφωνο, συζητήσεις μεταξύ γειτόνων στην μέση του δρόμου, το καροτσάκι που σέρνει κάποιος από τη λαική, τον απέναντι που παίζει ολημερίς πιάνο και σπανια κάποια λαικά από τον παππού δύο σπίτια παρακάτω. Η διατροφή γατιών οικόσιτων και μη στην οδό Γαληνού είναι κύρια απασχόληση των κατοίκων. Μπολάκια σε κάθε εξώπορτα, φαγητό στα γραμματοκιβώτια ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να γεμίσει τα μπολάκια. Γενεές γιατιών έχουν μεγαλώσει σε αυτό το δρόμο...

Εδώ στην άλλη άκρη του Κουκακίου, μπορεί να μην έχει δίπλα την Ακρόπολη, έχει όμως το λόφο από τη μία και τον πεζόδρομο της Ολυμπίου από κάτω. Και εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα καινουργια καφενεία...σε σήμα και πάλι μια γάτα. Δεν είναι μόνο όμως ότι είναι ωραίο, είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία η οποία εξηγείται λεπτομερώς στο σάιτ τους. Σε αυτά δεν έχω να προσθέσω κάτι, πέρα του ότι είναι πολύ όμορφα το πρωί, όταν ο ήλιος φτάνει μέχρι τα πίσω τραπεζάκια του καφενείου, ότι ο κόσμος που το δουλεύει είναι πάρα πολύ ευχάριστος και ότι οι τιμές είναι λογικές (φθηνές για την ακρίβεια) όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι παντού. Α, το κρύο χοιρινό είναι θεσπέσιο....Και όσο αφορά τη βουνίσια γάτα, πάντα βρισκει παρέα να πιει τον καφέ της, όλο και κάποιος γάτος είναι ήδη εκεί, με αποτέλεσμα μερικές φορές να πηγαίνει 3 φορές την ημέρα...

το παγκάκι, στον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου στον αριθμό 17-19

Προσεχώς: 48 ώρες στη Νότια Γαλλία

2011-02-06T12:30:00.004+02:00

είπε μια φίλη χθες το βράδυ:
Οσο μπορείς ακόμα να την κοπανάς όταν ζορίζουν τα πράγματα, είσαι πολύ τυχερή.
Και έχει πάρα πολύ δίκιο...

Allo, allo, tu m'entends?

2011-02-03T17:26:00.003+02:00

Μόλις μας ανακοίνωσαν ότι φτάνουμε στο Saint Raphael...Το παραπάνω τραγούδι το μαθαίναμε στη πρώτη δημοτικού
"Αλο, αλό μ' ακους; Κάνει καλό καιρό στο Σαν Ραφαέλ; εδώ κάτω από τη βρόχη μπορώ ακόμα να μυρίσω την Εστερέλ..."

Πόρτα

2011-02-02T20:06:00.005+02:00

Εχεις ανοίξει 100 φορές αυτήν την πόρτα. Αλλές 100 έχεις χτυπήσει και σου έχουν ανοίξει. Τις περισσότερες φορές άλλωστε είναι ορθάνοιχτη και έχεις απλά περάσει. Οσες φορές την άνοιξεις σου είπαν "καλωσήρθες, σε περίμενα", όσες φορές χτύπησες, σου άνοιξαν και είπαν "πέρνα, που ήσουν τόσο καιρό;" και όσες φορές απλά πέρασες, σου είπαν "καλώστο".

Τώρα γιατί κάθεσαι στη μεριά σου, ούτε χτυπάς, ούτε ανοίγεις, ούτε περνάς; Απλά περιμένεις τον άλλο να τα κάνει όλα αυτα ;!

(Την Πορτάρα η γάτα τη βλέπει σχεδόν κάθε χρόνο. Τη τελευταία φορά που βρέθηκε κοντά ήταν 7 χρονών...Δε θυμάται αν πέρασε από μέσα...Μέσα στα κρύα του Παρισιού, η εικόνα που βλέπεις φτάνοντας στην Νάξο ανεβάζει λίγο τη θερμοκρασία)

Οσο υπάρχει το κρύο

2011-01-30T20:15:00.010+02:00

Στην αρχή χαίρεσαι. Μετά αρχίζεις να νυστάζεις ακατάπαυστα. Μετά για κάποιο λόγο διψάς όλη την ώρα. Φτάνει κάποια στιγμή που λες "κάτι δε πάει καλά" και ο φαρμακοποιός σου συστήνει συμπλήρωμα σε βιταμίνη D. Λίγο αργότερα ξεχνάς με τι μοιάζει ένας αστράγαλος, ένας αγκώνας, ένα γόνατο....για να μη μιλήσουμε για κοιλιές. Και φτάνει η ώρα που έχεις ξεχάσει παντελώς την αίσθηση της ζέστης. Δε ξέρεις πια πως είναι να ιδρώνεις, πως είναι να σου καίει ο ήλιος το κορμί. Θυμάσαι ότι υπάρχει αυτή η αίσθηση αλλά δε ανγοείς πλέον πως είναι. [Τα συμπτώματα αυτά (και πολλά άλλα) αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά μετά την πάροδο μερικών χρόνων στη πόλη του φωτός.]

Αν όλα αυτα συμβούν κατά Απρίλη μεριά, έχει μερικές ελπίδες. (απλά όταν βάλεις φούστα και δεις τη γάμπα σου, νομίζεις ότι αυτά τα άσπρα πόδια ανήκουν σε κάποιον άλλο). Αν πάλι όλα αυτά συμβούν κατά Γενάρη μεριά, τότε την έχεις πατήσει άσχημα...και καταλήγεις να σκέφτεσαι πως θα ήταν αν πασάλειβες το σώμα σου με λίπος φώκιας, σκέφτεσαι σοβαρά να πέσεις σε χειμερία νάρκη για μερικούς μήνες ή απλά ψάχνεις να βρεις ένα τρόπο να βρεθείς στο Νότο (η γάτα πάει αύριο στις Κάννες)

Πέρυσι τον ιούνιο(!!!) σε ένα πάρτυ στο Παρίσι κάποιοι γάλλοι και κάποιες ελληνίδες συζητούν για τον καιρό. Και συζητούν και για το κρύο. Το γεγόνός ότι εδώ συζητάμε καθημερινώς για το καιρό, έχει δύο εξηγήσεις. Αφενός είναι έυκολο θέμα για να ανοίξεις κουβέντα. Αφετέρου, και κυρίως, είναι γιατί ποτέ δε ξέρες τι θα σου ξημερώσει. Αν θυμάμαι τη μαμά μου κατά τον Απρίλη να ανεβάζει τα χειμωνιάτικα στο πατάρι και να βάζει ναφθαλίνη και κατά τον Οκτώβρη να εμφανίζει τα χαλιά, είναι δύο πολύ παλιές αναμνήσεις. Εδώ στα Παρίσια, δεν μας φτάνει που τα σπίτια είναι μισές μερίδες και κατά συνέπεια και οι ντουλάπες, πρέπει καλοκαιριάτικα τα χοντρά μάλινα να συμβιώνουν στην ίδια ντουλάπα με καλοκαιρινά φουστανάκια....Διότι όπως είπαμε δε ξέρεις τι θα σου ξημερώσει...Η καλύτερα, όπως είπε φίλη ελληνίδα, σε εκείνη την κουβέντα ένα ωραίο, κρύο βράδυ του ιουνίου "Ο χειμώνας στο Παρίσι έχει τέσσερις εποχές". Ατάκα που στιγμιαία εξόργισε τους φίλους γάλλους, μετα όμως σκέφτηκαν ότι μάλλον έχουμε δίκιο. Η ίδια φίλη, πριν μερικούς μήνες πήρε τη γαλλική υπηκοότητα. Προσπαθώντας να με πείσει να κάνω και εγώ τα χαρτιά μου, και αφού όλα τα λογικά και πολιτικά επιχειρήματα έχουν τελειώσει, συμπληρώνει "Από τότε που έγινα γαλλίδα, σταμάτησα να κρυώνω". Αν είναι έτσι, μαζεύω ό,τι χαρτιά χρειάζονται. Η αλήθεια είναι ότι χθες εμφανίστηκε με κοντή φούστα και έμοιαζε να μην υποφέρει ενώ η αφεντιά μου με μάλλινο καλσόν, παντελόνι, πουλόβερ για το σκι κτλ κτλ νόμιζε ότι από στιγμή σε στιγμή φτάνει το τέλος της.

Ταυτόχρονα, φίλη γαλλίδα κρατάει μια στήλη εδώ (πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα παρεπιπτόντως) με τον τίτλο "Οσο υπάρχει το κρύο. Μια αίσθηση που κινδυνεύει να εξαφανιστεί". Το επιχείρημα της είναι ότι το κρύο είναι η φυσιολογική κατάσταση και ανησυχεί μήπως με την αλλαγή του κλίματος φτάσει μια μέρα που δε θα κρυώνουμε πλέον.

Το ερώτημα "γιατί σε καποια στιγμή της ιστορίας ο "πολιτισμός" εγκατέλειψε την Μεσόγειο και έφυγε προς το Βορά", έχει προφανώς πολλές και λογικές απαντήσεις. Το ερώτημα "πως μπορεί να επιβιώσει στο Βορά κάποιος που έχει ζήσει πάνω από 25 χρόνια σε μεσογειακό κλίμα" δεν έχει απάντηση. Η μάλλον έχει: υποφέρωντας...Αλλά δε μπορούμε να τα έχουμε και όλα...

(το ανέκδοτο με τη πολική αρκούδα το ξέρει κανείς;)

Bourgogne πέρα από το κρασί

2011-01-29T01:07:00.014+02:00

(Σε αυτό το μπλογκ έχω αποφασίσει να μη γράφω ούτε προσωπικά θέματα (κοινώς τα εσώψυχά μου) ούτε πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις. Αυτό είναι δύσκολο αυτές τις μέρες με όσα συμβαίνουν ανά το κόσμο (και στην Αθήνα). Θα κρατήσω παραταύτα το κανόνα και θα ξεθάψω μερικές εικόνες από μια περσινή εκδρομή)

Καλά, Βουργουνδία χωρίς κρασί δε γίνεται. Ενα Monthélie (Le Riottes) για παράδειγμα, είναι ό,τι πρέπει.

Epoisses de Bourgogne. Βρωμερό, βρωμερό τυρί. Και δεν είναι μόνο ότι βρωμάει, αν ξεχαστείς και το πιάσεις με τα χέρια, βρωμάς για μερικές μέρες....αλλά όπως λένε εδώ "όσο πιο πολύ βρωμάει τόσο πιο νόστιμο είναι)

Persillade. Επίσης τοπικό προιόν. Γουρουνάκι, ποδαράκια, μουσούδα, μπουτάκι, όλα μέσα στο ζελέ από το λίπος του, πολύς μαιντανός και πολύ σκόρδο)

Το ότι οι γάλλοι είναι κομψοί και δεν είναι κιτς, ισχύει μόνο για το Παρίσι (αντε και για καμία άλλη πόλη). Βιτρίνες μεσιτικού γραφείου και φαρμακείου. Ναι, αυτό με τα μανιτάρια)

Και σε γκρό πλαν

Αγνωστο το τι ακριβώς δίνουν στις γάτες για να κάθονται ολημερίς μπροστά στα τζάμια

Σκηνή από το τέλος μιας μέρας κοντά στη Beaune. Εκδρομή αναριχητικό-οινολογική και κυρίως γαστρονομική.

Εξω από τη Μασσαλία

2011-01-28T23:20:00.013+02:00

Ο κεντρικός ήρωας των "ρομάν νουάρ" (κατά το φιλμ νουάρ) του Ζαν Κλωντ Ιζό, όταν δε βρίσκεται μπεγλέμενος σε απίστευτες αστυνομικές περιπέτειες που διαδραματίζονται στις φτωχογειτονιές της Μασσαλίας, όταν δε μας παρουσιάζει την πόλη αυτή μέσα από τις μουσικές που ακουεί (κατά πλείστον τζαζ), όταν δεν χάνεται ανάμεσα στον έρωτα και τη φιλία, τον καπνό και τον ποτό, αναπολεί τα νεανικά του χρόνια όταν αποδρούσε στο μικρό ψαροχωρι Goudes. Εκεί ξαναγυρίζει όταν θα χρειάζεται να σκεφτεί, να καθαρίσει το μυαλό του.

Την πρώτη φορά που έφτασα εκεί, και μη γνωρίζοντας τα μυθιστορήματα του Ιζό, δε μπορούσε να καταλάβω γιατί αυτο το μισό χωριό είναι τόσο γνωστό. Μάλλον αυτό το imaginaire έχει μεγάλη δύναμη. Οι Goudes είναι ο τελευταίος οικισμός του δήμου της Μασσαλίας. Κάτι σαν να πηγαίνεις στη Βουλιαγμένη, μόνο που οι Goudes είναι όντως ψαροχώρι, ο ιστός της πόλης δε φτάνει μέχρι εκεί και οι συνοικίες πριν από αυτό δεν είναι τα πολυτελή νότια προάστια της Αθήνας. Κάθε άλλο, είναι οι εγατικές συνοικίες της πόλης.

Για μια ελληνίδα γάτα, όσο και αν χαίρεται που βλέπει τη μεσόγειο, ήταν αρχικά πολύ δύσκολο να καταλάβει τη μαγεία αυτού του τόπου όπου έχει μια μόνο παραλιίτσα, βράχια από τα οποία δεινοπαθείς για να μπεις στο νερό και δεν υπάρχει ένα ταβερνάκι. Κι όμως....Φεύγοντας ανατολικά από το χωριό μπαίνεις σε μια προστευμένη ζώνη με τη θάλασσα στα δεξιά και εντυπωσιακά βράχια στα αριστερά. Οχι, δε φτάνεις στη παραλία με αυτοκίνητο...Πρέπει να περπατήσεις πολύ και αυτό είναι καλό. Οχι, δεν έχει μπητςμπαρ κάθε 100 μέτρα, και αυτό καλό είναι. Και τι κάνεις; περπατάς, διαβάζεις, πίνεις ένα παστίς το απογευματάκι, και βλέπεις τα καράβια να φεύγουν για τη Βόρεια Αφρική. Και σου μπαίνει η ιδέα να κάνεις το γύρο της Μεσογείου με ένα από αυτα...Και επειδή δε μπορείς βρίσκεις τον εαυτό σου να ακολουθεί γαλλικές συνήθειες: ποτηράκι κρασί και ζαμπονάκι δίπλα στη θάλασσα, σκαρφαλώματα, ολίγην pétanque και καφέ εσπρέσο δίπλα το κύμα (πότε δε κατάλαβα πως πίνουν ζεστο καφέ καλοκαιριάτικα)....

Ιστορίες Πετραλώνων 4 (πριν 10 χρόνια)

2011-01-27T00:38:00.011+02:00

(Διότι έχουμε ξαναγράψει εδώ και εδώ και εδώ. Τη γκρίνια τη γράψαμε στο τελευταίο ποστ και έχουμε πει ότι σε αυτό το μπλογκ αποφεύγουμε τη γκρίνια.)

Δύο νέες αφορμές: 1. Μια πρόσφατη βόλτα (αυτή περίπου που περιγράφεται παρακάτω) και 2. Μια σειρά φωτογραφιών από το 2000 (που χρησίμευσαν κάποτε σε μια διπλωματική εργασία στη σχολή Αρχιτεκτόνων)

(κλικ του ενλάρτζ: εγκαταλειμένα σπίτια, άδεια οικόπεδα...)

Τόσα χρόνια κουκακιώτισα η βουνίσια γάτα, θεωρούσε ότι τα Πετράλωνα είναι "από πίσω". Συνεπώς κάθε φορά που πήγαινε προς τα εκεί, ένιωθε ότι με κάποιο τρόπο, γυρίζει την πλάτη στην πόλη. Ακόμα και τώρα νιώθει ότι δε βγαίνει στην Αθήνα όταν πάει προς τα εκεί. Ετσι οι μέρες που είναι στην Αθήνα χωρίζονται σε αυτές που είναι στην πόλη και σε αυτές που είναι στα Πετράλωνα. (Οπου πόλη: ο,τιδήποτε άλλο).

Τελευταία δε κάνει συχνά τη διαδρομή Κουκάκι Πετράλωνα μιας και ο καλύτερος φίλος γάτος μένει στην άλλη άκρη των Πετραλώνων. Ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν προτιμά το πήγαινε ή το έλα. Είναι ομως μια διαδρομή που μπορεί να κάνει με κλειστά μάτια και όπου αναγνωρίζει και τη τελευταία πέτρα (ετσι παρακολουθεί και κάθε νέο οικοδόμημα, κάθε νέο μπαρ/εστιατόριο που εμφανίζεται).

Γαληνού, δεξιά στην Αμυνάνδρου, αριστερά στη Φιλοπάππου. Ισως τον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας. Εχουν μείνει ακόμα μερικές εγκαταλειμένες μονοκατοικίες και όλο σκέφτεται η γάτα ότι μια μέρα μπορεί μια από αυτές να γίνει δική της. Πάντα ρίχνει κλεφτές ματιές από τα παραθυρα ατυών που κατοικούνται και λέει ότι αν οι άνθρωποι που ζουν εκεί μέσα δεν είναι ευτυχισμένοι, τότε πολλά προβλήματα έχουν. Βγαίνοντας στο περιφερειακό, τα πράγματα ζορίζουν. Το πεζοδρόμιο τείνει στο 0, και τα αυτοκίνητα ανεβαίνουν με φόρα. Στη συστάδα δένδρων έξω από το θέατρο της Δώρας Στράτου, πάντα το ίδιο δίλημα: Προχωρούμε ευθεία με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα ή κάνουμε το κυκλο (ανηφόρα, κατηφόρα).
Λίγο πιο κάτω στο παρκάκι, δευτερο δίλημα. Μπαίνουμε στα Πετράλωνα ή συνεχίζουμε στο περιφερειακό;

Περίπτωση 1. το παρκάκι γύρω γύρω, πλατεία Μερκούρη, αρίστερά και μετά Τρώων, αριστερά στις Πλειάδες και δεξιά στη Δημοφώντος. Οπου παρεπιπτόντως εδώ και κάποιο καιρό έχει ανοίξει το συμπαθέστατο Κλουβί. Από εκεί και πέρα και στη δεξιά πλευρά του δρόμου, ένα συνεχής μαντρότοιχος ο οποίος φέρει τα πιο ευφάνταστα συνθήματα. Μερικά από αυτά τα φωτογράφισε ο κύριος (;) από εδώ(δε κλέβουμε φωτογραφίες και εδώ) αλλά τα καλύτερα θα τα φωτογραφίσει η γάτα στην επόμενη κάθοδο.

Περίπτωση 2. Συνεχίζουμε στο περιφερειακό, περνάμε την εργατική πολυκατοικία, συναντάμε μερικά τροχόσπιτα (το ένα έχει και ένα άλογο), καμιά δεκαριά σκυλιά και κάπου στο επόμενο παρκάκι κάνουμε αριστερα...Και πάντα χανόμαστε. Καπως ανεβοκατεβαίνει ο δρόμος εκεί στα προσφυγικα (ή πέτρινα) της Φρειδερίκης, κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν υπάρχει φορά που η γάτα να μην έχει κάνει 2-3 κύκλους μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στο σωστό σημείο στη Δημοφώντος.

Οπου εκει στο τέλος της Δημοφώντος άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ. Δε γνωρίζω πως το λένε αλλά τα παιδιά που το έχουν είναι συμπαθέστατα, η μουσική πολύ καλή, τα ποτα καλά και φθηνά. Και μακάρι να έχουν κόσμο.

Στη τελευταία βόλτα προς τα εκεί, ανακαλύψαμε ότι το Ασχημόπαπο είναι ακόμα στη θέση του. Τα τυροπιτάκια εξαιρετικά, μόνο που χρωματίστηκαν οι καρέκλες. Εκεί στη θέση του από το 1968, τουτέστιν πριν τη γέννηση της γάτας...αλλα σίγουρα έχει μουσουλήσει και εκεί μέσα.
Που αλλού πήγαμε πρόσφατα κατά εκεί; Στον Κρητικό στην οδό κοίλης. Οπου το φρυγαδέλι (συκωτάκι τυλιγμένο σε μπόλια) εξακολουθεί να είναι κορυφαίο, το ίδιο και οι χιχλιοί και τα σκαλτσουνάκια. Για τη ρακή δε χρειάζονται σχόλια. Στο διπλανό τραπέζει δύο κύριοι προχωρημένης ηλικίας αναπολούν τα νιάτα τους. Και ο Κρητικός τους κερνάει ακόμα μια ρακή. Πριν 7 χρόνια που πήγαινα εκεί συχνά νομίζω ότι κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.
Ειναι νύχτα συνηθως όταν η γάτα φέυγει από τα Πετράλωνα. Και τότε δεν έχει σημασία από περνάει. Οσες φορές όμως έχει τύχει και έχει φύγει πρωι, κάπου στη στροφή της Δώρας Στράτου, φαίνεται η Ακρόπολη...και η μπροστά πλευρά της πόλης

Κυριακάτικες βόλτες IV

2011-01-26T21:13:00.008+02:00

Εντάξει, δεν ήταν Κυριακή, ήταν Τρίτη, αλλά τι σημασία έχει;

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι έννοιες του flâneur και της dérive ανακαλύφθηκαν στο Παρίσι. Σίγουρα κάπως έχουν μεταφραστεί και ως γάτα που υποτίθεται ότι κάνει αστικές σπουδές θα έπρεπε να γνωρίζω αλλά δε δε γράφουμε επιστημονικό κείμενο εδώ. Σε αυτή τη πόλη, για αλλού ξεκινάς και αλλού βρίσκεσαι. Αρκεί μόνο να πείσεις τον εαυτό σου να βγεί από το σπίτι, πράγμα δύσκολο τους χειμερινούς μήνες. Εχω επίσης της απορία αν έρχεται κάποια στιγμή που παύεις να κάνεις τον τουρίστα (στα 7 χρόνια δεν έχει συμβεί ακόμα) , που πάυεις να ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο περνώντας από τους ίδιους δρόμους, που παύεις να απλά να περπατάς άνευ λόγου και αιτίας...Μάλλον όχι...Και ας έχουν αλλάξει πολλά από τότε που ζούσε ο Μπωντλαίρ.
Νέο μπιστρό καταγράφεται στη λίστα "εδώ πρέπει να πάω τον επόμενο επισκέπτη". Το όνομα αυτού Le Repaire de Cartouche. Η rue Amelot, όπου και βρίσκεται το μπιστρό βρίσκεται ακριβώς έξω από εκεί που ήταν τα τείχη του Παρισιού κατά το 1400 (μπορεί και αργότερα, το έχω διδάξει αυτό το μάθημα αλλά πάντα τα μπερδεύω). Με αποτέλεσμα να είναι πείπου ένα όροφο κάτω από τα Grands Boulevards. Και κατά συνέπεια το μπιστρό να είναι σε 2 επίπεδα. Το κάτω είναι εστιατόριο, το πάνω είναι μπιστρό. Με 15 ευρουδάκια, τρως μία υπέροχη τερίν ελαφιού (τι να κάνουμε; ελάφι είχε), μια ανεπανάληπτη σουκρούτ (με αληθινό κρεατάκ) και ένα μπαμπα (ο ρουμ, ο αυθεντικός). Και ταυτόχρονα επιλύεις διάφορα υπαρξιακά....

Ακολουθεί βόλτα το Μαραί, με σκοπό το La Maison Européenne de la Photographie, η οποία κανονικά είναι ανοιχτή τις τρίτες αλλά σήμερα αποφάσισε να είναι κλειστή....Κανένα πρόβλημα, εκθεσούλες να φάνε και οι κότες.
Γραμμή μετρό 1 για Jeu de Paume, πάντα κάποια καλή έκθεση φωτογραφίας έχει εκεί. André Kertész το όνομα αυτού. Γεννηθείς στη Βουδαπέστη, έζησε στο Παρίσι, πέθανε στη Νέα Υόρκη. Και όλα αυτα καθόλη τη διάρκει του 20ου αιώνα. Ετσι ανακαλύπτουμε σχεδόν την ίδια ιστορία της φωτογραφίας, αλλά και τρεις τουλάχιστον χώρες. Το πέρασμα από τις μικροσκοπικές φωτογραφίες, στις καρτ ποστάλ, στους πειραματισμούς (distorsion το λέει αυτός) και τελικά στις πολαρόιντ.
Το Jeu de Paume είναι στις Tuileries (Κεραμεικός ελληνιστί). Ψιλοβρέχει, φυσάει αλλά μια βόλτα ανάμεσα στα γυμνά δένδρα με φόντο το Λούβρο. Κάθε φορά που η γάτα κάνει αυτή τη βόλτα, έχει την αίσθηση ότι κάνει το πιο τουριστικό πράγμα στο κόσμο. Κι ομώς, είναι η βόλτα που χιλιάδες παριζιάνοι την κάνουν ξανά και ξανά. Να βγούμε από τον κήπο; Rue Saint Honoré, gourmet καταστήματα (αλλά όλα gourmet είναι εδώ), δίπλα σε υψηλή ραπτική και παμπάλαια καφενεία...Κάνει κρύο ομως και έχουν περάσει ήδη 6 ώρες. Επιστροφή στα υψίπεδα της Belleville.

Λουμπαρδιάρης

2011-01-26T20:35:00.009+02:00

Η γάτα πολύ στενοχωρήθηκε που έφυγε από την Αθήνα μια μέρα ακριβώς πριν οι κάτοικοι πέριξ του Φιλοπάππου αποφασίσουν να ξαναδώσουν ζωή στο περίπτερο του Φιλοπάππου... Αυτοί τα λένε καλύτερα εδώ http://filopappou.wordpress.com/. Και σε αντίθεση με διάφορες τρέντυ ομάδες που κυκλοφορούν όλο και περισσότερο στο κέντρο της Αθήνας, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιους ανθρώπους που εδώ και χρόνια, με συνέπεια, λογική, διεκδηκούν και υπερασπίζονται έναν από τους ελάχιστους δημόσιους χώρους που έχουν απομείνει στην πόλη. Και πάλι τα λένε καλύτερα οι ίδιοι. Πληροφορίες, υλικό και όλα τα καλά στο ίδιο σάιτ.

Η γάτα θα μείνει λίγο στο περίπτερο του Λουμπαρδιάρη μιας και μεγάλωσε κάτω από το λόφο. Βόλτα με γονείς σε βρεφική ηλικία, γενέθλια με τα άλλα γατάκια της γειτονιάς, βράδυ ανάστασης ενίοτε ακόμα και σε πιο προχωρημένη ηλικία αλλά πριν γίνει χοτσποτ για τους μοδάτους Αθηναίους. Καφεδάκι με τη γιαγιά συνοδευόμενο με τοστ και περικαλάδα. Πόσα δρομάκια οδηγούν από τη Τσάμη Καρατάση στου Λουμπαρδιάρη...Η "Λούμπο" για τους έφηβους που μεγάλωσαν εκεί δίπλα στα τέλη του 80. Οταν η γάτα έψαχνε τους φίλους της στην "πεζούλα" της Δράκου (όπως την έλεγε η μαμά μιας και δεν ήταν ακόμα πεζόδρομους) ήξερε ότι αν δεν είναι εκεί θα είναι στο Λούμπο. Πήγαινε και για ραντεβουδάκια εκεί κάποτε πολύ παλιά, πήγε και μερικούς αργότερα, απόγευμα πάντα αλλά μάλλον δε συγκινήθηκαν και τόσο γιατί δε μπορούσε να τους εξηγήσει ότι εκεί μέσα είχε περάσει μια ζωή. Οτι μπουσουλούσε στα πλακόστρωτα του Πικιώνη, πριν τα καβαλήσουν τα τζιπ και ότι η γιαγιά ήξερε όλα τα γκαρσόνια σαν να ήταν παιδιά της. Τελευταία φορά πήγε πριν 2 χρόνια, και ενώ το καφενείο είχε κλείσει, μαζί με αρκετούς από τους ανθρώπους της προχθεσινής παρέμβασης για να συζητήσει με κάποιους ξένους που ασχολούνται με θέματα πόλης, τα ζητήματα των γειτονιών γύρω από του Φιλοπάππου αλλά και του ίδιου του λόφου. Και όποτε συναντά αυτούς τους ξένους, αυτοί ρωτούν τι κάνει ο λόφος, οι άνθρωποί του και το κλειστό καφενείο που τους πρόσφερε σκιά, θέα στην Ακρόπολη και μια κουβέντα με τους κατοίκους ίσως σημαντικότερη από πολλά αναγνώσματα.

Η γάτα θα επιστρέψει σε 5-6 κυριακές και ελπίζει να σας βρει όλους εκεί. Εσείς, να πάτε την ερχόμενη Κυριακή!
Η φωτό και το γραφιστικό είναι κλεμένα από το προαναφερθέν ιστολόγιο

Johnny Cash - Personal Jesus

2010-09-24T01:39:00.002+03:00

ενα χρόνο μετά η γάτα επιστρέφει
Βοηθήσε ένα μπαρ στο Παρίσι που δεν ήταν καθόλου "comme il faut" και αυτό τον έπεισε ότι υπάρχει ακόμα ελπιδα σε αυτή την πόλη...Οπότε και θα επιστρέψει δυναμικά και θα αρχίσει λιγο να μιλάει και γαλλικά

Γύρισα το Παρίσι ανάποδα (βόλτα στις" κατακόμβες")

2009-10-31T17:28:00.006+02:00

Όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τους Γαλάτες (όλους εκτός από το χωριό του Αστερίξ και του Οβελίξ), εισήγαγαν και τις δικές τους πολεοδομικές τεχνικές. Μια από αυτές, η λειτουργία υπόγειων λατομείων, για την εξόρυξη γύψου, ασβεστόλιθου κ.ά. Κατά το 17ο αιώνα, πολλά σπίτια στο Παρίσι άρχισαν να πέφτουν, λόγω των υπόγειων στοών. Έτσι, ο Λουίς ο 14ος, διέταξε να ενισχύσουν τις στοές. Ο όρος "κατακόμβες" χρησιμοποιείται καταχρηστικά για ένα μέρος των στοών, που χρησίμευσαν σαν οστεοφυλάκια την ίδια περίοδο (κάπου 1,7 χιλιόμετρα στο μήκος). Ακόμα καταχρηστικότερα, ο όρος κατακόμβες χρησιμοποιείται για να περιγράψει ολόκληρο το λαβύρυνθο των στοών που βρίσκονται κάτω από την πόλη του Παρισιού.

Το ραντεβού μας ήταν στις 19.30 στο Καρτιέ Λατέν. Εκεί υπάρχουν πολλές πολλές πόρτες προς τις κατακόμβες, κυρίως μέσα από τα υπόγεια των κτηρίων. Οι περισσότερες από αυτές έκλεισαν με πρωτοβουλία των ιδιοκτητών κατά τη δεκαετία του '80, όπου οι κατακόμβες είχαν γίνει πολυσύχναστες, γεμάτες νέους που παρτάρανε αλλά όχι μόνο. Ζητήματα ασφάλειας λοιπόν οδήγησαν στο κλείσιμο των περισσότερων. Μόλις μπήκαμε στις κατακόμβες, κατεβαίνοντας τη λίθινη γυριστή σκάλα, χωριστήκαμε σε δυο ομάδες. Οι διάδρομοι στενοί, κάτω χώμα, λάσπη και πότε πότε "ποτάμι", η δικιά μας ομάδα ξεκίνησε από αριστερά.

Η ατμόσφαιρα σαφώς υγρή, αλλά - αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς - δεν βρωμούσε, ούτε είχε ποντίκια. Σε εκείνη την περιοχή δεν υπάρχουν μπερδέματα μεταξύ των υπονόμων και των στοών. Στο περισσότερο μέρος της διαδρομής, η στοά ηταν χτισμένη από πέτρινους θόλους, ύψους 2 μέτρων περίπου και πλάτους 1,5. Ωστόσο, δεν έλειψαν και οι στιγμές που έπρεπε να περπατάμε γονατιστοί για καμιά δεκαριά μέτρα, να διασχίζουμε ένα πέρασμα κάπου 25 μέτρων με συνεχείς στροφούλες, καθώς και το "ποτάμι". Κάπου 20 μέτρα όπου το νερό φτάνει στο γόνατο και το έδαφος είναι μαλακό. Πριν το μεγάλο ποτάμι υπήρχε ένα μικρότερο, όπου στην αρχή προσπαθούσες "να μη βραχείς" μέχρι που το έπαιρνες απόφαση... αυτό ήταν και το βάφτισμα του ύδατος.

Δεν φτάσαμε μέχρι το οστεοφυλάκιο, γιατί είχαμε μόνο τρεις ώρες στη διάθεσή μας, και ο οδηγός μας δεν αισθανόταν αυτοπεποίθηση να μας πάει.

Σε κάποια σταυροδρόμια, έβλεπες σχεδιασμένο ένα άσπρο άνθρωπο να δείχνει προς τη μια κατεύθυνση. Ήταν η κατεύθυνση που δεν έπρεπε να πας για κανένα λόγο, γιατί θα χανόσουν. Αυτό είπε ο οδηγός μας και δεν είχα κανένα λόγο να μην τον πιστέψω. Σε άλλες φάσεις, είδαμε κάτι πηγάδια 20 μέτρων που έβγαζαν στην επιφάνεια του δρόμου. Αλλά το ποιο εντυπωσιακό ήταν μια αίθουσα, εκεί κοντά στην οδό Σαν Ζακ.

Αφού περάσαμε μια μικρή διαδρομή δέκα μέτρων σκυφτοί και μια μεγαλύτερη όρθιοι, μετά από κάποιες στροφές, φτάσαμε σε μια τεράστια αίθουσα. ύψος κάπου 3-4 μέτρα, πολλές αίθουσες, πέτρινες καμάρες, γκράφιτι... Το μέρος όπου γίνονται τα καλύτερα πάρτυ!

Μεταξύ άλλων είδαμε και το μνημίο ενός φύλακα των στοών. Πολύ καλό παιδί εκείνος ο φύλακας, αλλά ήταν κομματάκι αλκοολικός. Σε κάποια φάση λοιπόν μπήκε μέσα στις στοές για να βρει κανένα ανοικτό κελάρι και να καβατζώσει κανένα κρασάκι. Δεν ξέρω αν κατάφερε να βρει κάτι. Πάντως τον ίδιο τον βρήκαν μετά από 8 μήνες... Γι'αυτό εξάλλου λέγεται ότι πρέπει πάντα να ενημερώνεις κάποιο όταν μπαίνεις στις κατακόμβες. Αν πάλι σβήσει η λάμπα σου (ή ο φακός σου) και είσαι μόνος, έχεις πολύ μεγάλο πρόβλημα... Πρέπει να περιμένεις να ανησυχήσει αυτός που έχεις ειδοποιήσει και να έρθει με ενισχύσεις να σε βρει. Παρεπιπτόντως, το πρόστιμο που τρως άμα σε βρουν (ζωντανό) οι αστυνομικοί στις κατακόμβες είναι 35 ευρώ.

Επιστρέψαμε τρέχοντας, γιατί είχαμε ραντεβού με τον άνθρωπο που θα μας άνοιγε την πόρτα. Όταν βγήκα έξω ήταν περίεργα. Η αίσθηση του χώρου, η αίσθηση του αέρα... Ήμασταν όλοι κουρασμένοι αλλά με κάτι τεράστια χαμόγελα.

ville invisible

2009-08-03T21:05:00.004+03:00

http://www.bruno-latour.fr/virtual/index.html#

Προσεχώς: Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

2009-07-04T12:16:00.009+03:00

(Που να βρει κανείς χρόνο να γράψει;...)

Αμβούργο

2009-06-25T19:23:00.005+03:00

Στ'Αμβούργου το λιμάνι το βόρειο, το φιλοβομβαρδισμένο
Που οι σύμμαχοί μας γκρέμισαν τα μισά του τα κάλλη
ενάντια στο φασισμό με το κοντό μουστάκι
έτυχε να βρεθώ και εγώ για χάρη της επιστήμης.
Κρύο το περίμενα σαν πόλη των βοριάδων
Μα έξον από την μπύρα του και τον κοφτό βοριά του
ζεστό το βρήκα – τι χαρά! – με τα τραπέζια έξω.

Με την κατάληψη την ξακουστή στο κέντρο μες της πόλης
όπου φρικιά μαζεύονται ζυγώνοντας φασίστες,
και με των πειρατών τη νεκροκεφαλή, ζωγραφιστή σε μαύρο
απανταχού παρούσα (σε μπυραρίες, σε μαγαζιά, σε κούπες, σε κιλίμια).
Με τα μπαράκια ολοζώντανα, στη γειτονιά της Σάντσε
και τ'άφτερ στο μετέπειτα, στη συνοικιά Σαν Πάολι
μέχρι πρωί γλεντούσανε – σιγά το πράμα, ξημερώνει στις τρεισήμισι
Αλλά και συνεχίζαν.

Έφαγα τσιζ στο βετζετάριαν, μαζί με συναδέλφους
ήπιαμε μπύρα Μπεκς στο 73 του κεντρικού του δρόμου.
Και από τα ψηλά του λιμανιού, σε εστιατόριο λάουντζ
είδαμε το λιμάνι του – πάλε ποτέ γιομάτο -
να το στοιχειώνουν οι γερανοί – βλέπεις υπάρχει κρίση.
Και στο σταθμό τον κεντρικό, τον Χάουπτμπανχοφ μέσα
είδα λογής περαστικούς γοργά να γυροφέρνουν
Στα νότια του οι κυριλέ, με τ'ακριβά τα στορς
και στο βορά του οι λούμπεν, πορνεία, μετανάστες. (εκεί βρήκα και ίντερνετ καφέ που το έψαχνα σε όλη την πόλη!)
Στη λίμνη του την ξακουστή στο μέσο της πόλης
δεν πήγα γιατί δεν προλάβαινα.
Και στην αγορά της Κυριακής, με ιστορία αιώνων
όπου τα ψάρια κρέμονται απ'τα τσιγκέλια πάνου
ή κείτονται νωχελικά στους πάγκους με τον πάγο
όπου οι Χαμπουργκερ καθώς και οι ταξιδιώτες
φρέσκια τροφή λαχταριστή βρίσκουν εδώ και αιώνες
κι έπειτα στα καφέ της γειτονιάς χαζολογούν και χαίρουν
ούτε εκεί πήγα γιατί έφυγα το Σαββάτο.
Θάρθει καιρός όμως και γω που θα ξαναγυρίσω
χωρίς συνέδρια και πάουερ πόιντ, να μένω και μέσα στην πόλη (γιατί το ξενοδοχείο ήτανε στου διόλου τη μάνα)
ν'αράξω και εγώ βρε αδερφέ και να το φχαριστηθώ.

Προσεχώς

2009-06-15T01:49:00.011+03:00

Η γάτα τρέχει και δε φτάνει...ενδιάμεσα κάνει ωραία πράγματα όμως...για τα οποία δε προλαβαίνει να γράψει...αλλά θα γράψει, που θα πάει...Ιδού λοιπό για τι θα γράψει:

"Χειμώνας τον ιούνιο και σκέφτομαι τις ζεστές πλάκες σε κάποιο νησί, νωρίς τον πρωί όταν ξυπνάς με κείνο το γλυκό αεράκι"

"Ενα από τα καλύτερα εστιατόρια στο Παρίσι, Chez Casimiri το όνομα αυτού"

"Αυστηρή κριτική στα μακαρόν του Pierre Hermé και ένα γλυκός πειρασμός με όνομα Ispahan"

"Εξοχή γύρω από το Παρίσι 1: Essonne"

"Εξοχή γύρω από το Παρίσι 2: Chevreuse"

"Εξοχή γύρω από το Παρίσι 3: Canal de l'Ourcq et la Marne"

"48 ώρες στις Βρυξέλλες την μέρα των ευρωπαικών εκλογών"

Πολική αρκούδα στη Villette

2009-05-30T10:52:00.005+03:00

Μετά την άκρως πετυχημένη μεταμφίεση ως πολική αρκούδα στη πλαζ, η βουνίσια γάτα οδεύει απόψε προς το πάρκο της Villette για να συναντήσει μια άλλη πολική αρκούδα. Villette Sonique και πάλι και περιέργως έχει ένα απίστευτο ήλιο! Στο πρόγραμμα για σήμερα:

Χθες αναχώρησε και μια φίλη για 4 μήνες στο Βόρειο Πόλο για να συναντήσει πραγματικές πολικές αρκούδες μέσα από ένα ιστιοπλοικό. Είναι τρελοί αυτοί οι γάλλοι!

http://jeannelacland.unblog.fr/

UPDATE: TUSSLE, pas mal du tout. Τουτέστιν πολλοί καλοί. Μη με ρωτήσετε τι μουσική παίζουν όμως. Ιδανική για γρασίδι και ήλιο. DUCHESS SAYS, ολίγον θορυβος, αλλά ωραίος θόρυβος, δεν κάνει για γρασίδι και ήλιο αλλά σίγουρα κάνει για αίθουσα.

ότι αγαπάω εγώ παχαίνει

2009-05-19T14:59:00.002+03:00

"Ότι αγαπάω εγώ παχαίνει "

Όποια και να 'σαι, ό,τι και να 'σαι,
κάνε μου απόψε μουσακά.
Δεν σου ζητάω πολύ να ψήσεις
λίγα ζητώ: δύο ταψιά.

Αν είν' η υγεία μου σακατεμένη,
φταίει το πάχος κι όχι εσύ.
Ό,τι αγαπάω εγώ παχαίνει
κι όσο κι αν φάω, δεν μου αρκεί.

Όσες μπριζόλες έχω γνωρίσει
έφυγαν δίχως να ''πούνε κιχ'',
κι όμως δεν έχω καμιά μασήσει
με δυο μπουκιές τις έχω καταπιεί.

Αν η κοιλιά μου, είναι πρησμένη
φταίει ο χοίρος, και το κρασί.
Ό,τι αγαπάω εγώ παχαίνει
θέλω να φάω κι ένα αρνί.

Όποια και να 'σαι, κόκορα φτιάξε,
δυο μπούτια δωσ' μου τρυφερά,
λίγο η πείνα να ξαλαφρώσει,
κι ύστερα πιάσε κι έναν χαλβά.

Αν είν' η μούρη μου σοροπιασμένη,
δε φταίει η τούρτα με σαντιγί.
Ο μπακλαβάς σου που με τρελαίνει
και για επιδόρπιο, ραβανί.

Week-end στη Νορμανδία

2009-05-16T21:52:00.020+03:00

Η Κυανή ακτή έπεφτε λίγο μακριά. Ετσι καταμεσής του Μαίου, πήραμε τα πουλόβερ μας, πήραμε τα χοντρά παντελόνια, πήραμε και για τα μάτια του κόσμου τις σαγιονάρες και κατευθυνθήκαμε ως καλοί Παριζιάνοι για σαββατοκύριακό στις κοντινές παραλίες ή για την ακρίβεια κάπου λίγο πιο κοντά από το Βόρειο Πόλο.

Δεν ακολουθήσαμε το ρεύμα, και έτσι δε φύγαμε Παρασκευή αλλά σάββατο μεσημέρι και έτσι δεν πετύχαμε κανέναν στο διάβα μας. Γυρίσαμε όμως Κυριακή βράδυ χωρίς όμως όλο το μπουλούκι που φρόντισε να γυρίσει νωρίς και να μην ψάχνει βενζινάδικο (σπάνιο είδος) σε ένα Παρίσι που κοιμάται.

Είναι σίγουρο ότι επιβίωσαμε από τη Νορμανδία. Οι αγελάδες δεν μας επιτέθηκαν, έιχε ήλιο και οι κατακτητές είχαν πάει διακοπές. Αλλωστε ήταν το τριήμερο της λήξης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Η αλήθεια είναι ότι δε μπορούσες εύκολα να καταλάβεις τι εποχή είναι...

Η ιδέα να βουτήξουμε στα παγωμένα νερά της Μαγχης απορρίφτηκε γρήγορα προφανώς προφανώς. Μείναμε απλά στο να χαζεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Για την ακρίβεια το απέραντο χακί.

Κάποιες παραλίες ήταν για γυμνιστές. Σε αυτές πρέπει να είσαι υποχρεωτικά γυμνός. Τώρα το πως κάθεσαι γυμνός στους 5 βαθμούς Κελσίου είναι άλλη ιστορία.

Το ανέκδοτο με τις καμήλες και τη Λάρισα το ξέρετε; Κυκλοφορεί και στη Γαλλία ολίγον τροποποιημένο.

Πριν φύγουμε από το Παρίσι συμβουλευτήκαμε όπως όλοι οι σωστοί γάλλοι τον Καιρό. Ηταν όπως φαίνεται στην αριστερή φωτό. Κι όμως το όνειρο έγινε πραγματικότητα και ίσχυσε η εικόνα Νο2!!!

Απορρίψαμε την ιδέα του κάμπινγκ παρότι ανήκει κατά τα φαινόμενα στα τοπικά έθιμα, λόγω κρύου. Απορρίψαμε επίσης τις βίλλες στην παραλία της Cabourg γιατί αφενός δεν είχαμε το κατάλληλο ένδυμα και αφετέρου ήταν χαμηλή σαιζόν και κανείς δε θα μας έβλεπε όταν θα ανοίγαμε τα παραθυρά μας ως κοντέσσες για να χαζέψουμε την περαντάζαδα.

Αρκεστήκαμε σε chambre d' hotes, στο ξακουστό Ouistreham. (Το οποίο μόνο ο Νταβίντ γνώριζε). Αφού φάγαμε στο Le Channel (το κανάλι κοινώς) το οποίο και συνιστούμε ανεπιφύλακτα, είχαμε τις εξής δύο και μόνο επιλογές για τη συνέχεια της βραδιάς: Ντισκοτέκ του Καζίνο μαζί με εικοσάχρονα, Καζίνο σκέτο. Επιλέξαμε το δεύτερο και χάσαμε τα λεφτά μας παρέα με τους κτηνοτρόφους της περιοχής καθώς και μερικούς κατοίκους της Απω Ανατολής που έρχονται στη Νορμανδία μόνο και μόνο για να παίξουν στα καζίνο. (Να σημειώσουμε εδώ ότι τα πλησιέστερα καζίνο στο Παρίσι είναι αυτά της Νορμανδίας. Το ίδιο το Παρίσι δεν έχει Καζίνο).

Η Νορμανδία έχει πολλά ξακουστά εδέσματα τα οποία έχουν και πολύ ομορφή όψη. Δυστυχώς δε καταφέραμε να δοκιμάσουμε πολλά από αυτά.

Οταν βρήκαμε όμως τη μοναδική παραλία με βότσαλο, ώστε να είμαστε σίγοουροι ότι δε θα καθήσουμε αναπαυτικά...

...Απολάυσαμε εκπληκτικές rillettes au calvados. Τουτέστιν τρίμματα χοιρινού κρέατος σε ένα απόσταγμα από μήλο.

Το βράδυ θέλαμε να κάνουμε μπάρμπεκιου όπως οι ιθαγενείς εκεί πέρα αλλά ο ουρανός είχε αρχίσει ήδη να σκοτεινιάζει. Αρκεστήκαμε σε μια Auberge λίγο έξω από την Houlgate.

Σκρώξαμε την πόρτα και βρεθήκαμε στα γαλλικά ΚΑΠΗ όπου η πατρόνα δεν άφησε στη γάτα τον πρέποντα χρόνο για να διαλέξει το μενού της, πράγμα που η γάτα το έφερε βαρέως για αρκετές μέρες μετά. Το υπολοιπο της εκδρομής πέρασε καταρχήν καταμετρώντας τα τανκς. Καθε χωριό και ένα τανκ. Η "αποβαση" κατάτα φαινόμενα υπήρξε το μέγιστο γεγονός στην περιοχή.

Καναμε και μια σιέστα στην υπέροχη παραλία της Omaha, χωρίς όμως να επισκεφτούμε το περίφημο νεκροταφείο. Η απόπειρα να μιλήσουμε σε γνήσιες ντόπιες αγελάδες και κυρίως να τις φωτογραφίσουμε δίπλα σε ανθισμένες μηλιές, απέτυχε δυστυχώς.

Επιστρέφοντας από Νορμανδικές ακτές, παρέα με δύο γάλλους και μία ελληνίδα και έχοντας περάσει 48 ώρες κοροιδέυοντας -καλοπροαίρετα πάντα- τη γαλλική κοσμοθεωρία έπεσα πάνω σε μια εταιρεία που φτιάχνει μπλουζάκια και διάφορα άλλα τινά που μοιάζουν πολύ με τα Kukuxumusu και τα οποία περιγράφουν τα δράματα της Νορμανδίας. Ο καιρός καταρχήν , τα βρωμερά τοπικά εδέσματα, τη διαμάχη για το Mont Saint Michel, τον παροξυσμό με την απόβαση...Οπως καταλάβαμε μετά από αυτό το υπέροχο διήμερο:
Νορμανδία= βροχή + αγελάδες + καμεμπερ +απόβαση + καζίνο+άγγλοι/αμερικάνοι/καναδοί+καλβαντός+παγωμένες παραλίες.

Πέραν της πλάκας, η παραλιακή Basse Nromandie είναι πάρα πολύ όμορφη αν και οι φήμες λένε ότι οι ενδοχώρα είναι ακόμα πιο όμορφη. Είναι και οι αγελάδες εκεί, και τα βουτυρα και τα τυριά.....

Motorosycho Special Horror

2009-05-16T14:50:00.007+03:00

Καιρό είχαμε να πάμε προς το Glaz'art. Πέρα από το γεγονός ότι μαζέυει από τον πιο συμπαθητικό και "φυσιολογικό" κόσμο στο Παρίσι, είναι και πολυ όμορφο μέρος. Οπου γίνονται συχνά συναυλίες, προβολές, μεσημεριανά brunch και διάφορα άλλα ωραία. Εχει και σούπερ αυλή για το καλοκαίρι αλλά και για το χειμώνα και τα ti-punch είναι συμπαθέστατα. Βρίσκεται στην Porte de la Villette, ανάμεσα στο περιφερειακό δρόμο και το πάρκο της Villette, σε ένα μέρος όπου δε χαίρεσαι και πολύ να κυκλοφορείς μόνος μέσα στη νύχτα, ιδιαίτερα όταν οι συναυλίες ξεκινάνε τα μεσάνυχτα και έχουν στον τίτλο τη λέξη Horror.
Αφορμή για αυτή την εξόρμηση το Motorosycho special horror της περασμένης παρασκευής με προβολή τη Νυχτα των Ζωντανών Νεκρών, διάφορες ταινίες μικρού μήκους, συναυλία από τους κυρίους The Cavaliers, κάτι Pinups (ε καλα, αυτές για κλάματα ήταν αλλά είχαν πλάκα) , djs, δωρεάν μακιγιάζ και πολλά άλλα. Οι κύριοι The Cavaliers, pas mal du tout αν και δεν ειδικευόμαστε στο garage surf.

Οπου "φυσιολογικός" κόσμος, μάλλον τείνει σε αποβράσματα της κοινωνίας, που η γάτα συμπαθεί ιδιαιτέρως, πως να το πουμε..Ας το πούμε ρόκ φιγούρες

THe Cavaliers http://www.myspace.com/calaverascaballeros
Glazart: 7/15. Av. porte de la villette – Paris 19
www.myspace.com/glazart

Παρίσι-Τήνος

2009-05-07T16:29:00.007+03:00

και ξαφνικά έσκασε ο ήλιος στο Παρίσι. Στα καλά καθούμενα, χωρίς μια προειδοποίηση χωρίς τίποτα. Δε τολμώ να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Είναι σίγουρο ότι τα καφέ είναι γεμάτα και οι Παριζιάνοι λίαζονται.

και δε ξέρω πως μου ήρθε ξαφνικά, αλλά θέλω να πάω στην Τήνο.

Τώρα που είναι άνοιξη, όπως πριν περίπου δέκα χρόνια που είχα πάει για καθαρή Δευτέρα. θέλω να μέινω στον πύργο και το πρωί να πιω τον πρώτο καφέ μου στην πλατεία του χωριού μαζί με ένα γαλακτομπούρεκο. Και μετά να κάνω βόλτα στα σοκάκια του χωριού.

και μετά θέλω να πάω προς τα Ιστέρνια, να κατέβω τα άπειρα σκαλάκια μέχρι τη παραλία και να τα ξανανέβω.

και μετά να πάρω τον ορεινό δρόμο και να σταματήσω να χαζέψω τους βράχους στο Βώλακα και να φάω λούζες, λουκάνικα, πηχτή, πιτσούνια, κουνέλι στιφάδο, ντόπια πεντανόστιμα κρέατα, φρουτάλια, ρεβιθοκεφτέδες, μαραθοκεφτέδες, σαλιγκάρια τηγανητά, νιτράδα με σύγλινο...

το απόγευμα θέλω να βρεθώ στον Πάνορμο για τη δύση και να βλέω τον ήλιο να πέφτει πίσω από το βουνό. Μετά θα φάω (και πάλι) ψαράκια στις ταβέρνες στο λιμανάκι...Και για να τα χωνέψω όλα αυτά θα ανέβω στον Πύργο μετα ποδια....

και όταν ξυπνήσω την επομένη, μετά τον καφέ στην πλατεία του Πύργου, θα ανακαλύψω όλα τα άλλα μέρη της Τήνου που δε γνωρίζω.

Η Josephine Baker μονοκοντηλιά

2009-05-07T15:43:00.012+03:00

Ο Alexander Calder είναι κυρίως γνωστός για τα hanging mobile, ή module, ή όπως αλλιώς λέγονται καθώς και για τα μεγάλα αφηρημένα του γλυπτά.

Ομως πριν φτάσει σε αυτά υπάρχει μια μεγάλη δουλειά που αφορά «γλυπτά» από σύρμα, σαν μονοκοντηλιά, φιγούρες ανθρώπινες αλλά και ζώα σε τρείς διαστάσεις.

Δυστυχώς το διστιάτατο της φωτογραφίας δεν επιτρέπει την κατανόηση των έργων αυτών οπότε καλύτερα να επισκεφτείτε το Beaubourg μέχρι τις 20 ιουλίου και να δείτε την έκθεση που είναι αφιερωμένη στα παριζιάνικα χρόνια του Alexander Calder.

Από τα καλυτερα κάτι αγελάδες και γουρούνια προφανως καθώς και η Josephine Baker

Πριν από τα συμάτινα γλυπτά ο Alexander Calder δουλεψε για μια πενταετία πάνω σε ένα μικροσκοπικό τσίρκο όπου οι φιγούρες είναι φτιαγμένες από πεταμένα υλικά, σίδερα, κομματάκια ύφασμα, ξύλο και απλούς μηχανισμούς που επιτρέπουν απλά και εντυπωσιακά ένα κλόουν να πηδηξει πάνω σε ένα άλογο, μια αρκούδα να φουσκώσει μπαλόνια, μια χορεύτρια να κάνει ένα ιδιαίτερο σόου.

Περισσότερα εδώ

http://calder.org/

Βρε τι έπαθαν τα κακόμοιρα!

2009-05-02T15:43:00.004+03:00

Δεν φτάνει που όλοι τα θεωρούν βρώμικα, ενώ αυτά απλά έχουν ευαίσθητη επιδερμίδα και αλείφονται με λάσπη για να μη καούν στον ήλιο, δε φτάνει που χρησιμοποιούνται ως χαρακτηριστικό για κάποιους που πολύ απέχουν από το επίπεδο ευστροφιας των -επιστημονικώς αποδεδειγμένα- γουρουνιών (βλέπε μπάτσοι), δε φτάνει που δίνουν απλόχερα ζαμπονάκια, χοιρομέρι, λουκανικάκια και εμείς τα περιφρονούμε...τώρα κατηγορούνται για πανδημία (και πολλοί λίγοι παραδέχονται ότι δε φταίνε αυτά τα κακόμοιρα).

Βρήκα και αυτή τη φωτό...Σούπερ, θέλω και εγώ ένα τέτοιο!

Μα τι γίνεται στα Πετράλωνα;

2009-04-27T22:18:00.005+03:00

Οκ, η γάτα ξέρει τι γίνεται στα Πετράλωνα. Εχει γράψει στο παρελθόν σχετικώς εδώ και έδώ.

Αφορμή όμως για αυτό το ποστ είναι όμως το γεγονός ότι δύο στα τρία Keywords που οδηγούν στον παρόν μπλογκ είναι οι λέξεις "Πετράλωνα" και "Βραζιλιάνα". Και για τη Βραζιλιάνα έχουμε ήδη γράψει. Γιατί τέτοια μανία με αυτή τη περιοχή και αυτό το μπαρ; Είναι ωραία τα Πετράλωνα, όχι επειδή είμαι γειτόνισα. Απλά είναι ωραία...Ομως τις τελευταίες φορές που πήγα έκρινα ότι ίσως παίρνουν και αυτά τον κακό δρόμο. Πριν 20 χρόνια υπήρχαν τα σουβλάκια του Χάρη. Μαλλον υπήρχε και ο Ζέφυρος όπου η γάτα ΄πήγαινε κάθε καλοκαίρι για να δει τους "Γενναίους του Μπρανκαλεόνε". Υπήρχε μάλλον και ο Οικονόμου και πολλά κουτούκια που δεν υπάρχουν πια. Πριν 15 χρόνια, η γάτα δύσκολα έπειθε κάποιον να πάνε κατά εκεί, ήταν εκτός χάρτη εξόδου της Αθήνας. Πήγαινε όμως με αυτούς τους κουλτουριάρηδες φοιτητές που θέλανε να δουν παλιές ταινίες στο Ζέφυρο. Και όταν η ταινία τελείωνε, ειδικά η βραδυνή παράσταση βρισκόσουν σε μια άδεια γειτονιά...Ησυχία. Πριν περίπου 10 χρόνια, ίσως και λιγότερα, ανοιξε ο περίφημος Λυσιέν, άνοιξαν και οι Πλειάδες και μάλλον τότε έγινε γνωστό και το Οινοθεραπευτήριο. Ηταν ακόμα ήσυχα όμως. Δεν είχαν φτιαχτεί και τα πεζοδρόμια στην Τρώων. Η γάτα πήγαινε συνήθως τα μεσημέρια ή απογεύματα κάνονοντας βόλτα στου Φιλοπάππου, ήταν και μερικοί φίλοι που έμεναν εκεί γύρω και μερικοί περισσότεροι που έμεναν στο Θησείο, ιδανικός προορισμός για ένα καφεδάκι ή μια ήσυχη μπύρα, μακριά από τη βαβούρα του κέντρου. Και μετά άνοιξε η Βραζιλιάνα. Και πολλοί, μάλλον πάρα πολλοί ανακάλυψαν τα Πετράλωνα. Η γάτα χάρηκε που άνοιξε αυτό το μπαρ. Τα παιδιά που το έχουν είναι πάρα πολυ συμπαθητικά, ο χώρος όμορφος, η πλατεία μούρλια, γίνονται και ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Ομως η γάτα πάει πλέον μόνο απογεύματα εκει. Γιατί το βράδυ η βαβούρα και ο κόσμος δεν αντέχονται. Πολύ βαβούρα, πολύς κόσμος...Δυστυχώς. Τη κυριακή του Θωμά, είχαμε την ιδέα να πάμε για φαγητό στα Πετράλωνα και πάλι, αναζητώντας κάτι ήσυχο. Το σοκ ήταν μεγάλο. Απειρα τα τραπέζια του Οινοθεραπευτηρίου, άπειρα τα τα τραπέζια των νέοαφιχθέντων ετιατορίων στην Κυδαντιδών, άπειρα τα τραπέζια και στην Τρώων. Καθίσαμε στο ουζερί απέναντι από το Ζέφυρο, το οποίο αν δεν απατώμαι, υπήρχε πάντα ως καφενείο (και τώρα μάλλον λέγεται Τσιπουράδικο). Γεματο νέους ήταν αυτή τη φορά και μας φάνηκε ότι ήταν το μόνο ¨φυσιολογικό¨ μέρος. Ενα μέρος που δεν ήταν κάπως στημένο τελοσπάντων. Και ομολογώ ότι οι μεζέδες μας εξέπληξαν ευχάριστα. (σούπερ ψαράκια!). Και ήταν μεσημέρι και είχε ήλιο και η γάτα πέτυχε τυχαία πολλούς γνωστούς γάτους μιας και κάτι έχουν πάθει όλοι με τα Πετράλωνα...Πριν δέκα χρόνια, η απάντηση στην πρόταση της γάτας "Πάμε στα Πετράλωνα" ήταν 90% αρνητική. Τώρα ξαφνικά όλοι λένε ναι. Από τη μία η γάτα χαίρεται γιατί πολύ αγαπάει την πίσω πλευρά του Φιλοπάππου...Από την άλλη όμως δεν θέλει να δει κι άλλη μοντέρνα ταβέρνα να σκάει μύτη στην Τρώων...

Η φωτό είναι κλεμμένη από αυτό το υπέροχο μπλογκ http://cinemahellas.blogspot.com, το οποίο ανακάλυψα αναζητώντας κάποια φωτογραφία από τα Πετράλωνα που να ταιριάζει στο κείμενο. Δε βρήκα καμία ούτε που να ταιριάζει ούτε που να μην ταιριάζει...

Δε βάζω άλλη φωτό, γιατί προτιμώ την εικόνα των Πετραλώνων όπως είναι στο μυαλό μου: Σήμερα, πριν 10 χρόνια, πριν 20 χρόνια

Rachel getting married

2009-04-21T11:31:00.007+03:00

Ισως ο καλύτερος τρόπος για να δεις μια ταινία είναι να τη δείς χωρίς να έχεις ακούσει τίποτα για αυτή. Ψάχνοντας ένα βράδυ μέσα σε δεκάδες ταινίες που βρέθηκαν μέσα στον υπολογιστή μου και αναζητώντας κάτι ελαφρύ έπεσα πάνω σε αυτή τη ταινία. Από τον τίτλο έκρινα ότι θα είναι κάποια ρομαντική κομεντί, ανάλαφρη. Και όμως όχι....Για κάποιο λόγο που δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να εξηγήσω, σκέφτομαι συνεχώς αυτή τη ταινία εδώ και μερικές μέρες. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι η αμερικάνικη εκδοχή του Festen. Η Κιμ, βγαίνει από το κέντρο αποτοξίνωσης για να πάει στο πατρικό της για μερικές μέρες και να παραβρεθεί το γάμο της αδερφής της. Ο γάμος αυτός και η παρουσία της Κιμ είναι οι αφορμές για να έρθουν στην επιφάνεια δράματα της οικογένειας για τα οποία δεν γινόταν λόγος έως τότε. Παρά τη βαριά ατμόσφαιρα, το περιβάλλον μοιάζει δροσερό, δροσερό όπως η Αν Χαθαγουεη που προσπαθεί να ξεπεράσει τα φαντάσματα του παρελθόντος και ταυτόχρονα να ξαναενταχθεί τόσο στην οικογένεια όσο και στην κοινωνία. Οι σκηνές είναι μακριές με διαλόγους περί ανέμων και υδάτων, κάτι σα γαλλική ταινία, έχοντας στο πίσω πλάνο όλη τη διαδικασία προετοιμασίας ενός ιδιότυπου γάμου μεταξύ ενός μουσικού και μιας ψυχιάτρου. Και όπως σε όλες αυτού του τύπου τις ταινίες, τελειώνει με μία λύτρωση που ζωγραφίζεται υπέροχα στα μάτια των δύο ηρωίδων.

Update: dιαβάζοντας το ποστ του κυρίου Ολντ Μπου, βρήκα τη σωστή λέξη. Αοπλος. Τα γράφει πολυ καλύτερα από μένα για κάποια άλλη ταινία, αλλά περιγράφει αυτό ακριβώς που ήθελα να πω. Οτι δηλαδή είναι πολυ διαφορετικό να βλέπεις μια ταινία χωρίς να ξέρεις τίποτα για αυτή. Με κάποιον τρόπο προσπαθέις να την καταλάβεις, να μπεις μέσα της και όχι να βρεις μέσα σε αυτήν αυτα που έχεις ήδη διαβάσει. Ετσι σου δίνεται η ευκαιρία να αναρωτηθείς γιατί σου αρέσει, χωρίς το βάρος του ότι είναι μια πολυ καλή ταινία και άρα ΠΡΕΠΕΙ να σου αρέσει (μπορεί να ισχύσει και το αντιθετο). Οσο για τη συγκεκριμένη ταινία, μάλλον μου άρεσε γιατί για κάποιο λόγο μου φάνηκε πολυ αληθινή, με την έννοια ότι άγγιζε μια καθημερινή κατάσταση, χωρίς φιοριτούρες, απλά και συγκρατημένα. Είναι και ότι πολλοί γάμοι έχουν πέσει τελευταία, είναι και ότι η γάτα πολυ θα ήθελε ένα κήπο όπως αυτό της ταινίας, είναι και (κυρίως) το γεγόνός ότι πολύ συχνά έχει την αίσθηση ότι δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον της :-)

ο Πενάκ, το hopital Sain Louis και ο κύριος Μαλοσέν

2009-04-20T20:27:00.004+03:00

Οταν ή γάτα μετακόμισε στη Μπελβίλ, η Κοραλί και η Αμελί αποφάσισουν να τη μυήσουν στο λογοτεχνικό κόσμο του Ντανιέλ Πενάκ. Μέσα από 6 βιβλία ο σύγχρονος γάλλος συγγραφέας περιγράφει τη ζωή και τις περιπέτειας μιας ιδιότυπης οικογένειας στη Μπελβίλ μέσα κυρίως από ψιλοαστυνομικές ιστορίες του κυρίου Μαλοσέν. Η πολυπολιτισμική Μπελβίλ περιγράφεται με το πιο ζωντανό τρόπο, μέσα από σουρεαλιστικές ιστορίες που αν γνωρίζεις αυτή τη περιοχή σου φαίνονται εντελώς αληθινές. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί μόνο το ένα από τα έξι βιβλία, ο Κύριος Μαλοσέν, αλλά για όποιον διαβάζει γαλλικά συνιστούμε ανεπιφύλακτα και τα άλλα πέντε. Και μιας και συνεχώς κάποιο ατύχημα συμβαίνει στην περίφημη οικογένεια, πάντα κάποιος καταλήγει στο Hopital Saint Louis. Τα πράγματα είναι πάντα πιο περίπλοκα, και ο Πενάκ περιγράφει με φλαγυρό τρόπο τους τρόπους διαφυγής από αυτό το δαιδαλώδες και παμπάλαιο νοσοκομειακό συγκρότημα. Και η ΄γατα πάντα λέει ότι αν της συμβεί κάτι, θα ήθελε να νοσηλευτεί εκεί.
Πριν δέκα μέρες, το δεξί της χέρι αποφάσισε να επιτεθεί στο αριστερό. Αιματα κακό, βουρ για το Hopital Saint Louis. Τι χαρά τι ευτυχία! Μόνο που εκεί δεν έχουν ειδική μονάδα για χέρια, έτσι μετά τη διάγνωση στα επείγοντα, έστειλαν τη γάτα στο χειρουργείο του Saint Antoine. Pas mal και αυτό, εκτός Μπελβίλ όμως. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε και αυτή να γίνει ηρωίδα του Πενάκ όπως ο Julius le Chien , επιλεπτικό σκυλί που προλέγει τα κακά συμβάντα.

Αλλο γαλαξία....

2009-04-20T19:36:00.005+03:00

"Των Ελλήνων οι κονότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία", λέει το τραγούδι. Δε ξέρω αν είναι μόνο των Ελλήνων, προφανώς είναι και άλλων, ξέρω όμως ότι οι κοινότητες στα ξένα φτιάχνουν συχνά άλλους γαλαξίες. Και αν για διάφορους λόγους τα τραγούδια του Σαββόπουλου αντιμετωπίζονται πλέον ως μπανάλ, ξέρω επίσης ότι πολλά από αυτά έχουν στίχους, που κάτι λένε στη γάτα.

Σήμερα (για την ακρίβεια όχι σήμερα, αλλά πριν 10 μέρες) υποστήριξε το διδακτορικό του φίλος γάτος. Και μιας και εδώ δε παντρευόμαστε, η υποστήριξη έχει μια συγκίνηση αντίστοιχη των μυστηρίων της ζωής. Και αφού υποστήριξε και όλα πήγαν περίφημα, καιρός για γλέντι το βράδυ.
Προορισμός τα "Ρούμια" ή πιο επίσημα Chez Arsène, ένα μπαρ-εστιατόριο από την Καραιβική, που ανοίγει όποτε έχουν όρεξη οι δύο παππούδες antillais. Ρούμι με γλυκό του κουταλιού θα ονόμαζα αυτό το παρασκεύασμα που πίνουμε εκεί. (τζίντζερ, ή λεμόνι, ή σταφύλι), φτιαγμένο αργά, πολύ αργά από τον κύριο Arsène, που συ δίνει την εντύπωση ότι ήρθε από άλλο κόσμο και σίγουρα δε θέλει να επικοινωνήσει με τον εδώ κόσμο. Το ρούμι μπορεί να κάνει κανένα μισάωρο να φτιαχτεί, αλλά δε πειράζει, βρισκόμαστε σε ένα χώρο που μοιάζει να έχει μείνει ίδιος τα τελευταία πενήντα χρόνια, σαν αποικιακό καφέ, όπου στιβάζονται λογής περίεργα αντικείμενα. Η τζαμαρίες μεγάλες, κοιτάνε την περιοχή του Marx Dormoy, μια γειτονιά ενδεχομένως κακόφημη που και αυτή παίρνει το δρόμο της σιγά σιγά προς τη gentrification. Και όταν περάσει η 2 τη νύχτα ο κύριος Arsène κατεβάζει τα ρολά, κλείνει την πόρτα και όποιος είναι μέσα μένει...όποιος είναι απέξω έχασε.
Καμιά τριανταριά έλληνες λοιπόν τρώνε και πίνουν ένα ωραίο ανοιξιάτικο βράδυ. Δυο τρεις γάλλοι για δείγμα, και κάποιο νέοι καραιβικανοί στο μπαρ, μόνιμοι θαμώνες. Κάποιος παίρνει τη κιθάρα, και το ρούμι συνδυάζεται με αντάρτικα τραγούδια. Το ρεπερτόριο μεγάλο, ένας νεαρός καραιβικανός ζητάει κάποια στιγμή την κιθάρα και τραγουδά κάτι που θα μπορούσε να είναι αμανές...Μπορεί και όχι. Το τραγούδι συνεχίζεται, οι φίλοι γάλλοι ρωτούν τη τραγουδάμε...αντε να μεταφράσεις τώρα. Απόψε ο Arsène θέλει να κοιμηθεί νωρίς. Μας διώχνει σιγά σιγά. Ο μικρός σκοτεινός δρόμος της Doudeaville, είναι πια φωτισμένος και έχει καινούργια πεζοδρόμια. Χωρίς αρχαιότητες και χωρίς ορθοδοξία, ο γαλαξίας διαλύεται στα στενά του 18ου διαμερίσματος.

12, rue Doudeauville 75019, Paris

Είναι που λείπεις εσύ (αυτή τη Κυριακή)

2009-04-01T13:03:00.006+03:00

Σάββατο και απόβραδο

Η γάτα αποφασίζει να πάρει το μετρό για μια απόσταση 15 λεπτά με τα πόδια. Παράλογο μεν αλλά κάνει κρύο, φοράει και τα καλά της για να πάει σε πάρτυ...Μπαίνει λοιπόν για τις δύο στάσεις...Και εκεί κάπου ανάμεσα στο Jaures και στο Louis Blanc, το μετρό βγάζει κάτι περίεργους ήχους. Στοπ. Ακινητοποιείται στη μέση του τούνελ. Ο οδηγός πανικοβάλλεται. Η ώρα περνά, στο βαγόνι μόνο 2-3 άνθρωποι. Το πάρτυ έχει αρχίσει και η γάτα είναι εγκλωβισμένη σε ένα τούνελ. Η ιδέα να βγει να περπατήσει στις ράγες μαζί με τα ποντίκια δεν της αρέσει καθόλου. Το δράμα λήγει μετά από τρία τέταρτα. Και η γάτα φτάνει στο πάρτυ. Για άλλη μια φορά εντυπωσιάζεται με το πως χωράνε 40 άτομα σε 28 τεταγωνικά (μαζί με τα έπιπλα, τη κουζίνα, τη μπανιέρα και ό,τι άλλο έχει ένα σπίτι). Ολοι οι καλοί χωράνε. Ολίγοι γάλλοι (αν και η οικοδέσποινα γαλλίδα), μερικοί ισπανοί, και πολλοι έλληνες (ενοικιαζόμαστε για πάρτυ, πληροφορίες εδώ). Ανάμεσα σε ολίγον ροκ, ολίγον manu chao, αρκετό Claude Francois*, πετάγονται και τα Ημισκούμπρια. Διεθνής η απήχηση, πιο πολύ και απο τον Μανού.

Ξημερώνει κυριακή και οι στίχοι συνεχίζουν..."Είναι που λείπεις εσύ, το χαμόγελό σου
λείπει η ζωή μου η μισή κι ότι είν' δικό σου"

Και αυτός είπε ότι άλλαξε η ώρα και μπερδεύτηκε και άρα δε προλαβαίνει το σινεμά στις 4. Ωραία. Και τώρα τι κάνουμε; Τηλεφωνούμε στο μουσιού Αλκης για να πάμε βόλτα. Η βόλτα γίνεται καφές στην πιο τέλεια γωνία του Παρισιού. Ερχονται και άλλοι από το χθεσινό πάρτυ. Ηλιος, καρότσια, άπειρα σκυλιά, όλοι έχουν βγει έξω για βόλτα. Βόλτα και εμείς μέχρι το σπίτι του πάρτυ για καθάρισμα...Για δες που δε χρειάζεται και πολλά....Μήπως να φάμε ένα χάπουργκερ; Ανεβαίνουμε το κανάλι. Προορισμός το έταιρο σουπερ καφέ. Μπύρες αυτή τη φορά. Μήπως όμως το χάμπουργκερ δεν είναι αρκετό. Βουρ για το Ave Maria. Να περιγράψει κανείς αυτό το μέρος είναι μάλλον αδύνατο. Το κιτσ στο έπακρο, γιγαντιαίες μερίδες βραζιλιανο-αφγανικο-ινδικο-αφρικανικών σπεσιαλιτέ παρέα με καιπιρίνια φράουλα και μάνγκο υπό τη μουσική υπόκρουση του "Ο, τι να ναι" . Φάγαμε, ήπιαμε...και τώρα; Να πάμε σε συναυλία. Είναι 10 το βράδυ και γυρίζουμε ολημερίς. Σπίτι ολοταχώς. Η Ντισκοτέκ μπορεί να περιμένει!

* βλέπε επόμενο ποστ

Ave Maria: 1, Rue Jacquard, 75011 Paris

6 Milliards d'Autres

2009-04-01T12:52:00.005+03:00

Το Grand Palais κρύβει πάντα και άλλους θησαυρούς: Χτίστηκε αρχικώς για να φιλοξενήσει τη Παγκόσμια Εκθεση του 1900 και έκτοτε φιλοξενεί κυρίως περιοδικές εκθέσεις. Στο κέντρο του Grand Palais βρίσκεται η Nef (ο κύριος ναός δηλαδή) ένα γιγαντιαίο αίθριο δέκα τεσσάρων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων που σκεπάζεται από ένα μεταλλικό και γυάλινο θόλο ο οποίος νομίζεις ότι φτάνει μέχρι τον ουρανό. Μέσα σε αυτόν τον εντυπωσιακό χώρο στήθηκε μόνο για λίγες ημέρες μια εκδήλωση που ξεφεύγει από την έννοια της καλλιτεχνικής έκθεσης που συνήθως παρουσιάζεται εκεί. Πρόκειται για την έκθεση 6 Δισεκατομμύρια Άλλοι (6 Milliards D' Autres), μια ιδέα του Γιαν Αρτίς - Μπερτράν, φωτογράφου, δημοσιογράφου και ρεπόρτερ ο οποίος είναι κυρίως γνωστός από το βιβλίο φωτογραφιών «Η Γη Ιδωμένη Από Τον Ουρανό», μια υπέροχη συλλογή τοπίων όλης της γης. Κατά τη διάρκεια αυτού του project μια ημέρα το ελικόπτερο που χρησιμοποιούσε ο φωτογράφος έπαθε βλάβη και χρειάστηκε να περάσουν ένα εικοσιτετράωρο σε ένα ξεχασμένο χωριό του Μάλι. Εκεί συνομιλώντας με ένα κάτοικο για την καθημερινότητα του, τους φόβους του και τις ελπίδες του, άρχισε να αναρωτιέται με ποιον τρόπο θα μπορούσε να μάθει περισσότερα σχετικά με τους άνδρες και τις γυναίκες που έβλεπε από το ελικόπτερο του. Οπως λέει ο ίδιος «σήμερα πρέπει να μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί. Να πάμε προς τον Αλλον για να τον καταλάβουμε. Είμαστε πάνω από έξι δισεκατομμύρια πάνω στη γη και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε είναι να ζήσουμε μαζί.

Το έργο «6 Δισεκατομμύρια Άλλοι» αφορά τον καθένα από εμάς και είναι ταυτόχρονα μια πρόκληση για να δράσουμε. Ελπίζω ο καθένας να έχει τη διάθεση να κάνει αυτές τις συναντήσεις, να ακούσει τον Άλλον και να δώσει και αυτός τη μαρτυρία του». Το 2003 και για πέντε χρόνια έξι ρεπόρτερ πηγαίνουν σε εβδομήντα πέντε χώρες και παίρνουν πέντε χιλιάδες συνεντεύξεις. Από τον Βραζιλιάνο ψαρά μέχρι την Αυστραλή δικηγόρο και από τον Γερμανό καλλιτέχνη μέχρι τον Αφγανό αγρότη όλοι απαντούν στις ίδιες σαράντα ερωτήσεις: «Τί μάθατε από τους γονείς σας; Τί είναι αγάπη; Ποιοι είναι οι φόβοι σας; Θέλετε να φύγετε από τη πατρίδα σας; Γιατί; Τί ονειρευόσασταν όταν είσαστε μικροί;» Το εγχείρημα απαιτούσε τη συνεργασία διάφορων φορέων και μη κυβερνητικών οργανώσεων μιας και πέραν από τις ευρωπαϊκές χώρες οι συνεντεύξεις έγιναν και σε φυλακές μεταναστών, σε εμπόλεμες ζώνες, σε ξεχασμένα χωριά...Οι ρεπόρτερ εστίασαν στα πρόσωπα. Γκρο πλαν που χωράει ίσα - ίσα το πρόσωπο...Στον εντυπωσιακό χώρο της Nef στήνονται σαράντα «καλύβες» για κάθε ερώτημα. Μέσα σε κάθε μια σε μια οθόνη προβάλλονται υπέροχα μονταρισμένες οι απαντήσεις. Διαφορετικά πρόσωπα δίνουν άλλοτε παρεμφερείς και άλλοτε τόσο διαφορετικές απαντήσεις. Και έχεις την αίσθηση ότι ο κάθε ερωτώμενος απαντά σε εσένα προσωπικά, σε κοιτάζει στα μάτια και σου εξομολογείται αυτό που νιώθει.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον και το making of, μια πενηντάλεπτη ταινία όπου πλέον δεν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Άλλον» αλλά τον βλέπεις στον χώρο του και με τους δικούς του ανθρώπους. Βλέπεις επίσης τη δουλειά των ρεπόρτερ, το πως μερικές φορές μια ερώτηση που μπορεί να μας φαίνεται απλή για κάποιους άλλους είναι ερώτημα που δεν υφίσταται. Ή επίσης το πως κάποιοι άλλοι σκέφτονται με ένα τρόπο πολύ μακρινό από αυτό που έχουμε συνηθίσει (ή άλλες φορές τρομακτικά κοντινό). Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το όλο εγχείρημα έχει μια αφέλεια και δεν θα ήταν εντελώς λάθος. Όμως αυτό που σε κερδίζει στο αποτέλεσμα είναι τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, τόσο οικεία αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακρινά. Και τα συναισθήματα όλων, ο τρόπος με τον οποίο αυτά εκφράζονται, το γέλιο και το κλάμα της γυναίκας που σου μιλάει για την αγάπη ή του παππού που σου μιλάει για το θάνατο. Βγαίνοντας από το Grand Palais το Παρίσι μοιάζει ξαφνικά άδειο και μικρό. Ο κόσμος είναι πολύς στα Ηλύσια Πεδία αλλά νιώθεις ξαφνικά να βρίσκεσαι κάπου πολύ μακριά από εκεί και μαζί με έξι δισεκατομμύρια «Άλλους». Το επόμενο πρωί, καθισμένο σε ένα καφέ της Μπελβίλ - μιας γειτονιάς που συγκεντρώνει πολλές και διαφορετικές εθνότητες -, η Βουνίσια Γάτα χαζεύει τους περαστικούς και ίσα που συγκρατείται να μην ρωτήσει «Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση; Τί θα θέλατε να αλλάξετε στη ζωή σας; Αισθάνεστε ελεύθεροι;»...

(το κείμενο γράφτηκε για το movieworld)

http://www.6milliardsdautres.org/

Τελευταίοι πειρασμοί

2009-04-01T12:22:00.004+03:00

[Η γάτα εξαφανίστηκε: Ενδιάμεσα πήγε στο Vercors, στην Isola, στη La Grave, πετάχτηκε νοητικώς στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε από Αθήνα...μάζεψς τρελό υλικό αλλά δεν είναι ακόμα σε θέση να γράψει για αυτά...Προς το παρόν ασχολείται με τον τελευταίο πειρασμό]

Πρώτα εμφανίστηκαν αυτά τα διαολεμένα τσηζκεηκ με γεύη λεμόνι. Σε αυτά τα καταπληκτικά γυάλινα βαζάκια που χρησιμοποιούνται μετά για χίλιες δυο χρήσεις. Μετά χτύπησαν τα τσηζκέηκ με γέυση μύρτιλο, λιγότερα ξινά αλλά το ίδιο διαολεμένα. Και μετά, ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Αναζητώντας τα βαζάκια σε σουπερμάρκετ που δε φημίζεται πολύ για τις γκουρμεδιές του, εμφανίστηκαν μπροστά στη γάτα οι verrines au chocolat....Σταθερή στις προτιμήσεις της η γάτα απλωσε το χέρι, πήρε μια συσκευσασία αν και δε πολυεμπιστεύεται τις κρέμες σοκολάτας των σουπερμάρκετ. Μαλίστα την προηγούμενη είχε γευτεί μια υπέροχη μους σοκολάτα από τον τυρά της γειτονιάς. Ποια άλλη σοκολάτα θα μπορούσε να ανταγωνιστεί αυτή τη θεσπέσια μους; Κι ομώς όταν άνοιξε τη συσκευσία, πετάχτηκε έξω αυτό το μαύρο ποτηράκι. Μικρό φάνηκε στη γάτα, γι αυτό και χρησιμοποίησε τα μικρά κουταλάκια. Πρώτη μπουκιά...Συναγερμός, δεύτερη μπουκιά καταστροφή..., τρίτη μπουκιά και η γάτα σε ντελίριο!!!! Δεν είναι απλά μια καλή κρέμα σουπερμάρκετ. Πρόκειται για μια έκσταση γεύσης αντάξια του καλύτερου ζαχαροπλαστείου...

Για την ιστορία: Ο δημιουργός της συγκεκριμένης μάρκας είναι άγγλος που έζησε για μερικά χρόνια στο Βέλγιο. Συνήθισε στις ωραίες σοκολάτες και γυρνώντας στο Λονδίνο, είπε "Μα γιατί να μην είναι προσιτές αυτές οι γέυσεις δίπλα στο σπίτι του καθενός; Γιατί να πρέπει να τρέξεις στην άλλη άκρη της πόλης για να βρεις το υπερζαχαροπλαστείο;" Και έτσι ξεκίνησε να φτιάχνει τα γλυκάκια. Συμφωνούμε μαζί του μιας και η σοκολάτα είναι είδος πρώτης ανάγκης. Πολλές υστερίες θα είχαν αποφευχτεί αν σε κάθε Εβγα υπήρχε μια τέτοια verrine ή τουλάχιστον ένα τέτοιο τζηζκεηκ λεμόνι!

park vs parking

2009-03-15T01:37:00.005+02:00

Συγκέντρωση υπογραφών από μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ

Προς όλους τους μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ, σας καλούμε να προσυπογράψετε το παρακάτω κείμενο για το πάρκο:
http://www.petitiononline.com/leoh17/petition.html

http://parkingparko.blogspot.com/

Το (πρώην) πάρκινγκ έγινε ΠΑΡΚΟ

Τα Εξάρχεια είναι άλλη μια πυκνοχτισμένη περιοχή κατοικίας της Αθήνας, μια γειτονιά με ψηλά κτίρια και στενούς δρόμους, σε μια πόλη που πνίγεται από το καυσαέριο και κάθε λογής χημικά. Σε αυτή τη γειτονιά όπου η ανάγκη δημιουργίας χώρων πρασίνου είναι επιτακτική υπάρχει έλλειψη σε αδόμητες εκτάσεις που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε δημόσιους χώρους πρασίνου και να προσφέρουν μια ανάσα από το τσιμέντο της πόλης.

Όμως, ενώ η δυνατότητα δημιουργίας ενός χώρου υψηλού πρασίνου στη συμβολή των οδών Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδ. Πηγής υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, ο Δήμος δεν προχωρήσε στις απαραίτητες ενέργειες.

Το οικόπεδο αυτό ανήκει στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) και τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε ως υπαίθριο ιδιωτικό πάρκινγκ. Σήμερα η μίσθωση έχει λήξει και το οικόπεδο κινδυνεύει να οικοδομηθεί.

Το 1990 το ΤΕΕ - σύμφωνα με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής (1203/15.5.90) -είχε προσφέρει το οικόπεδο αυτό στο Δήμο Αθηναίων για να το κάνει πάρκο, ζητώντας να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης και αυτός ο συντελεστής να μεταφερθεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι.

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων (1673/7.11.90) αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ τονίζοντας ότι η προτεινόμενη «μετατροπή του χώρου κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο αυτό είναι κατάλληλο για τη δημιουργία πλατείας, σε μια κεντρική πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη από σημαντικού μεγέθους κοινόχρηστους χώρους».

Ως συνήθως, όμως, ο Δήμος όλα αυτά τα χρόνια αδράνησε καθώς ποτέ μέχρι σήμερα δεν προχώρησε στην υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε, με αποτέλεσμα τον σημερινό κίνδυνο οικοδόμησης του οικοπέδου.

Αντιμέτωποι με την αδιαφορία του Δήμου, αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να δράσουμε άμεσα ώστε να μην αφήσουμε έναν ακόμα υπαίθριο χώρο να γίνει τσιμέντο.

Όλοι εμείς, κάτοικοι των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών της Αθήνας, κρίναμε πως με τη δημιουργία πάρκου στο χώρο του πρώην πάρκινγκ θα βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα ζωής στην πόλη μας.

Σπάσαμε, λοιπόν, τα τσιμέντα και φυτεψαμε δέντρα, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πρασίνου, έκφρασης και παιχνιδιού.

Καλούμε όλο τον κόσμο να στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο το νέο πάρκο που έχει δημιουργηθεί.

3,2,1 φύγαμε για Vercors

2009-01-22T01:24:00.004+02:00

Παντελόνι σκι, οκ!
ισοθερμικό πάνω κατω, οκ!
γυαλιά ηλίου, οκ!
κασκόλ, οκ!
μπουφάν, οκ!
σκούφος, οκ!
κορδέλα για αυτιά, οκ!
αντιηλιακό, οκ!
κάλτσες, οκ!
πουλόβερ, οκ!
μάσκα, οκ!
εισητήριο για Grenoble, οκ!
Παρέα σούπερ, οκ!

Η γάτα πάει στα βουνά της επιτέλους!!!! ICI

Σλουρπ, μιαμ μιαμ

2009-01-22T01:04:00.005+02:00

Να γράψω για τα απογεύματα στα μπαρ της Αθήνας; Για τα υπέροχα παιδάκια που έφαγα κάπου έξω από το Ναύπλιο, για το χιονισμένο Παρίσι; Για τα Τζουμέρκα που ξύπνησα σήμερα το πρωί και σκέφτηκα ότι ακριβώς εκεί θα ήθελα να είμαι; Για τη Βασιλίτσα που δε πήγα αλλά πολύ θα ήθελα να είχα πάει; Για το κουνέλι με σαμπάνια που μαγείρεψα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι;

Κάνει κρύο, πολύ κρύο και η γάτα αν και βουνίσια, έχει πέσει σε χειμερία νάρκη ή τελοσπάντων απέχει από έντονες συγκινήσεις. Και να που μια απίστευτα δύσκολα μέρα ξεκινά και καταλήγει σε ένα γαστρονομικό οργασμό και ξαφνικά νεύρα, κρύο, άγχη…πάνε περίπατο.

Σε προηγούμενο ποστ είχα γράψει για την ανακάλυψη των κρασιών του Languedoc. Μπαίνουμε σε ένα Bar à vins, που ειδικεύεται επίσης στα φουα γκρά και τις πάπιες. Είναι άδειο, ο σερβιτόρος ολίγον υπεράνω, διαλέγουμε το φαί και πρέπει να διαλέξουμε ένα κρασί μέσα από ένα 5 σέλιδο κατάλογο με άγνωστες λέξεις. Θυμάμαι το Languedoc. Ωραία, να πάρουμε ένα από αυτά. Ποιο όμως; Να ρωτήσουμε το σερβιτόρο…Ναι, αλλά θα γίνουμε ρεζίλι. Όχι, γιατί εδώ δε γίνεσαι ρεζίλι. Ρωτάω λοιπόν, κάνει τη κλασσική ερώτηση « Ελαφρύ, φρουτένιο ή costaud» . Απαντώ costaud. Φεύγει, δε λέει τίποτα. Τι σημαίνει costaud ρωτάει η συνδαιτυμόνας μου. Γεροδεμένος απαντώ, φαντάσου ένα άνδρα, ωραία τώρα φαντάσου και το κρασί. Ο σερβιτόρος επιστρέφει μετά από κανένα δεκάλεπτο. Δε λέει τίποτα για το κρασί, με βάζει να το δοκιμάσω…Ουπς! Τη θεία γεύση είναι αυτή; Κατι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει…Σήμερα το πρωί διαβάζω και αντιγράφω «There was only one cooperative bottling any wine in Saint-Bauzille-de-Montmel when the appellation of Pic Saint-Loup was created, else the town probably would - and based on the gustatory evidence here at hand should - have been included. Christian Faure's 2004 Coteaux du Languedoc Gres de Montpellier L'Ecrit Vin (a tank-raised Mourvedre-Syrah-Grenache blend) smells of beef blood, plums, and bay leaf in Mourvedre-typical fashion. Juicy and intense in fruit on the palate, with notes of tar, resin, black tea, and bay adding complexity, this excellent value finishes with a long satisfying amalgam of juicy fruit, resinous herbal character, and salty tang.» Πρώτη φορά βλέπω να περιγράφουν κρασί σαν αίμα βοδιού…Pas mal! Αλλά αυτή δεν είναι παρά η πρώτη εμπειρία της βραδιάς.

Και εκεί που πίνουμε το κρασάκι μας, εμφανίζεται το φουα γκρά. Θα ήθελα να μπορώ να αναπαράγω την περιγραφή για το τι συμβαίνει μόλις φας μια μπουκιά φουά γκρα όπως την έκανε φίλη συνδαιτυμόνας…Δυστυχώς δε μπορώ…κάτι του στυλ: «σου συμβαίνει κάτι ανάλογο με τη σοκολάτα…μια υπέροχη απόλαυση ανεβαίνει μέχρι τον εγκέφαλο και από εκεί διανέμεται σε όλο το σώμα σαν ηδονική ανατριχίλα…» Και αν το φουα γκρά είναι απίστευτο όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα λόγια περιττεύουν. Ομοίως για ένα από τα καλύτερα magret de canard που έχω πετύχει ποτέ…

Και μιας και λέμε για σοκολάτα και φουά γκρά…Διάβαζα πρόσφατα εδώ, ευτυχώς στις οικονομικές σελίδες, για τα περίφημα macarons του Pierre Hermé, ένα από τα οποία είναι είναι με φουα γκρά και σοκολάτα…Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να το…Θέλω δηλαδή αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσα να αντέξω τέτοιο σοκ ;-)

…και μέχρι να τελειώσω και να δεήσω να ανεβάσω αυτό το ποστ, ξαναπήγαμε στο Le Domaine Léopold…σούπερ και πάλι το φουα γκρά, σούπερ και η τερίν κουνελιού…και ο σερβιτόρος αυτή τη φορά πιο συμπαθής...

Le Domaine Léopold : 36, rue Léopold Bellan 75002 Paris

Pierre Hermé : 72, rue Bonaparte 75006 Paris

Πάρβας - άγονη γραμμή

2009-01-21T03:55:00.001+02:00

http://parvas-amorgos.blogspot.com/

Parvas (78')

In this story I am not going to tell everything. Besides, there isn’t any story, really, just a series of ordinary events,of chance happenings in a family that resides in Chora of Amorgos. I will keep to a certain line, a certain order of events, a certain way in which one event succeeds another during the months that I was filming Dimitri Yiannakos, his wife Flora and their daughters. Dimitri and Flora have three daughters. Dina, that lives in Amorgos with them and her family. Rinio that lives in Naxos with her family and Maria that lives in Piraeus with her husband Dimitri who often comes to Amorgos to help. My own opinions will not intrude upon the line of the story, even though they are at the forefront of the events described.

Direction-Cinematography-Sound-Producer:Gerasimos Rigas

Editing:Yorgos Triantafyllou Music:Nikos Kypourgos

Production:Gerasimos Rigas T. +30 210 7291860 rigasfilms@gmail.com

Co-production: SKAI TV, Greece Betacam SP B&W 78’ Gerasimos Rigas Greece 2008.

Filmography: 2003 A journey to Cyprus 2006 Habits 2008 Parvas

World Sales: Gerasimos Rigas T. +30 210 7291860, rigasfilms@gmail.com

Πάρβας - άγονη γραμμή

Από τις 22 Ιανουαρίου θα προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince Filmcenter η ταινία Πάρβας – Άγονη Γραμμή. Η ταινία σκιαγραφεί την καθημερινότητα μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Πρωταγωνιστής της είναι ο Δημήτρης Γιαννακός, γνωστός και σαν Πάρβας. Eίναι από τους τελευταίους που προφτάσανε να γεράσουνε με αυτά που πρωτοαγάπησαν. Τα κραταεί μέσα του στέρεα, διαρκή, όπως και ένας μακρινός του πρόγονος.

Ο σκηνοθέτης Γεράσιμός Ρήγας λέει για την ταινία «Σε αυτή την ιστορία δεν υπάρχει αφηγητής. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πλοκή, απλά μια σειρά από τυχαία περιστατικά από την ζωή μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Έχω εστιάσει σε μια συγκεκριμένη σειρά από στιγμές της καθημερινότητας στους 24 μήνες που κινηματογραφούσα τον Δημήτρη Γιαννάκο, την γυναίκα του Φλώρα και τις τρεις κόρες τους. Την Ντίνα που μένει στην Αμοργό μαζί με την οικογένεια της. Την Ρηνιώ που μένει στην Νάξο με την οικογένεια της και την Μαρία που μένει στον Πειραία με τον σύζυγο της Δημήτρη, ο οποίος έρχεται συχνά στην Αμοργό να βοηθήσει. Στις πλέον γαλήνιες και στις πλέον άγριες στιγμές η φύση είναι ένας επιπλέον συγγενής, εχθρικός καμιά φορά. Τα περιβόλια, οι ρεματιές, τα οπωροφόρα είναι καθημερινοί σύντροφοι.»

Η ταινία αποτελεί το καταστάλαγμα μιας σταδιοδρομίας τριών τετάρτων του 20ου αιώνα και συνοψίζει τα κύρια χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή. Το ραφιναρισμένο γούστο και την αίσθηση ενός Αιγαιοπελαγίτη του 7ου π.Χ. αιώνα που επέζησε και έφτασε ως τις μέρες μας.

Μια καθημερινή ιστορία στην Χώρα της Αμοργού. Τέσσερις εποχές, τέσσερα πρόσωπα στην Αμοργό...

Χειμώνας

Πρώτες εικόνες από την χιονισμένη Χώρα της Αμοργού. Ο Πάρβας όπως κάθε μέρα ξυπνά στις 5και30 το πρωί και πηγαίνει να ανοίξει το καφένειο του. Πρώτος πελάτης ο Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, βόσκος της Χώρας που φθάνει στο καφενείο λίγο αργότερα. Ακολουθούν η Φλώρα, η Ντίνα και σιγά-σιγά η μέρα ξεκινά. Αργότερα, ο Πάρβας κατεβαίνει στα περγαλίδια του και καλλιεργεί το μικρό κομμάτι γης που του ανήκει. Η Φλώρα και η Ντίνα μένουν στο καφενείο.

Άνοιξη

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα ο Δημήτρης Γιαννακός μένει στο κρεβάτι. Το καφενείο αναλαμβάνουν η Φλώρα και η Ντίνα. Οι μέρες περνούν και ο Πάρβας παραμένει στο κρεβάτι. Η καθημερινότητα του καφενείου συνεχίζεται κανονικά.

Καλοκαίρι

Ο Πάρβας πεθαίνει στις 29 Ιουνίου του 2006. Τελευταίος που τον επισκέπτεται ο Γεράσιμος Σιμιγδαλάς. Την άλλη μέρα η Φλώρα ανοίγει το καφενείο στις 5και45 το πρωί. Λίγο πιο μετά έρχεται η Ντίνα. Η Φλώρα και η Ντίνα έχουνε το φέρσιμο των βράχων της άγονης γραμμής που δέχονται τον άνεμο και τα κύματα και μέσα στην αλλαγή δεν αλλάζουν.

Φθινόπωρο

Η Φλώρα θα φύγει για την Νάξο, όπου θα μείνει με την άλλη κόρη της, την Ρηνιώ, και το καφενείο το αναλαμβάνει η Ντίνα….

Συντελεστές:

Παραγωγή, Σκηνοθεσία, Φωτογραφία:Γεράσιμος Ρήγας

Συμπαραγωγή: ΣΚΑΪ

Υποστήριξη: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου

Μουσική: Νίκος Κηπουργός

Επιμέλεια Τίτλων: Βασίλης Διοσκουρίδης

Συμμετέχουν: Δημήτρης Γιαννακός, Φλώρα Γιαννακού, Ντίνα Γιαννακού, Βαγγέλης Σιμαγδαλάς, Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, Κωσταντής Γιαννακός, Ρηνιώ Σπυριδάκη-Γιαννάκου, Αρμέλ, Μαρία Θεολογίτου, Ανδρέας Γιαννακός, Κώστας Γιαννακός, Δημήτρης Γιαννακός, Μανώλης Δεσποτίδης, Δημήτρης Μαρκουλής

Mαζί θα προβάλλεται και η μικρού μήκους Ο φορτηγατζής του Λευτέρη Ξανθόπουλου

http://parvas-amorgos.blogspot.com

Κωνσταντίνα Κούνεβα

2009-01-16T07:03:00.004+02:00

http://egosfirizo.wordpress.com/

Thu 15 Jan 2009

Βραδιά Για Την Οικονομική Υποστήριξη της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΕΒΑ

Σε ένδειξη συμπαράστασης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που δέχθηκε δολοφονική επίθεση στις 22/12 έξω απο το σπίτι της, διοργανώνεται μια βραδιά στο Bios (Πειραιώς 84) με σκοπό την ενημέρωση του κόσμου, αλλά και τη συγκέντρωση χρημάτων για την ενίσχυση της ίδιας και της οικογενείας της. Η συγκεκριμένη βραδιά θα είναι η ερχόμενη Πέμπτη 15/1.
Θα προβληθούν οι ελάχιστα παιγμένες στην Ελλάδα ταινίες Two Lane Blacktop [Monte Helman, 1971], και Radio On [Chris Petit, 1979]. Δύο ταινίες δρόμου που συνδέονται άμεσα με την rock n' roll κουλτούρα.
Μετά τις προβολές θα ακολουθήσουν dj sets απο bloggers και djs.
H είσοδος θα είναι δωρεάν.

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

2008-12-26T03:08:00.002+02:00

φωτό και σχόλια εν καιρώ (προς το παρόν είναι Χριστούγεννα)

http://whatstreetparty.blogspot.com/

coffee a' Athenes

2008-12-20T23:24:00.000+02:00

Κάθεστε ήσυχα-ήσυχα στο κέντρο της Αθήνας και πίνετε το καφεδάκι σας...

Ξαφνικά, πλακώνουν από τη μία οι ΜΑΤατζήδες !!!
Τι κάνετε ;;

Απλό, σηκώνετε το τραπεζάκι !!!!!

Popopera

2008-12-20T00:59:00.009+02:00

Η γάτα είδε μια πολύ καλή παράσταση αλλά είναι άρρωστη και δε μπορεί να γράψει...
Αντιγράφει λοιπόν από το πρόγραμμα:

"Les transgressifs détournements de genre de la compagnie EG | PC dirigée par Emio Greco et Pieter C. Scholten se poursuivent dans [purgatorio] POPOPERA. À Hell (Enfer), pièce créée en 2006, succède une première variation sur le purgatoire, inspirée, comme le précédent spectacle, de La Divine Comédie de Dante. Figure emblématique de ce parcours en spirale que l’on retrouve dans le mouvement des interprètes, la guitare électrique. L’instrument devient ici tour à tour objet de cérémonie ou extension du corps des danseurs. Évoluant sur la corde tendue des mélodies rock ou des stridences de la partition du compositeur Michael Gordon, la danse devient un spectacle à double vocation, une invitation au voyage."

Αναμένω από τον performance room να γράψει εδώ κάτι παραπάνω μιας και ήταν και αυτός στο γνωστό Théâtre de la Ville, που δε σε απογοητεύει πότε....

Α! θέλω να πάω να δω αυτό .

Good Morning, Mr. Gershwin

Ενδιαφέρεται κανείς;

i love Athens

2008-12-19T19:41:00.012+02:00

2008-12-19T19:34:00.001+02:00

Aux Champs Elysées [...] Il y a tout ce que vous voulez...Aux Champs Elysées

2008-12-16T13:15:00.010+02:00

[To blog αυτό, από το ξεκίνημα μου έχει αποφασίσει να μη σχολιάζει την επικαιρότητα, να μη γράφει προσωπικες σκέψεις, υπαρξιακά και άλλα τινά (η αλήθεια είναι ότι ειδικά αυτό δυσκολεύεται να μη το κάνει) και να μη γκρινιάζει = Να γράφει μόνο για πράγματα που είδε, άρεσαν και κινησαν το ενδιαφέρον με ένα τρόπο αρκετά απολιτίκ αν και αυτό δεν πρακτικά δε γίνεται ποτέ. Ως εκτούτου, και για διάφορους άλλους λόγους, και κατόπιν ωρίμου σκέψεως η γάτα έκρινε ότι δε θα γράψει για τον "σουρεαλισμό των Champs Elysées" ...που θα ήταν σχόλια και πιο πολύ "πως περάσαμε στο rassemblement à l'ambassade"...Σε live εκδοχή όλα αυτα]

Je m'baladais sur l'avenue le cœur ouvert à l'inconnu
J'avais envie de dire bonjour à n'importe qui
N'importe qui et ce fut toi, je t'ai dit n'importe quoi
Il suffisait de te parler, pour t'apprivoiser

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

Tu m'as dit "J'ai rendez-vous dans un sous-sol avec des fous
Qui vivent la guitare à la main, du soir au matin"
Alors je t'ai accompagnée, on a chanté, on a dansé
Et l'on n'a même pas pensé à s'embrasser

Hier soir deux inconnus et ce matin sur l'avenue
Deux amoureux tout étourdis par la longue nuit
Et de l'Étoile à la Concorde, un orchestre à mille cordes
Tous les oiseaux du point du jour chantent l'amour

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

προς το παρόν λοιπόν μόνο φωτό και ένα άρθρο

http://www.rue89.com/2008/12/13/soutien-agite-aux-jeunes-grecs-sur-les-champs-elysees

Παρεπιπτόνως, για άλλη μια φορά τα Champs Elysées τα χριστούγεννα είναι υπέροχα....

οι φωτό δεν είναι δικές μου...

Καταγγελία

2008-12-13T03:47:00.003+02:00

Αρκεί πια με αυτο το Μπατσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι...Το οποιο ακούστηκε και σήμερα στα Ηλύσια Πεδία ως Flics-Porcs-Assassins. Βέβαια δε ξέρω ποιος είχε την ιδέα αλλά τουλάχιστον εδώ μιλούμε για χοιρινά και ουχί για γουρουνάκια. Ας είναι Μπατσοι-Πεπόνια-Δολοφόνοι...Η ό,τι αλλο...αλλά όχι γουρουνάκια!!!

Credits (Alpes II)

2008-12-06T20:42:00.002+02:00

Στην αναδρομή της σχέσης της γάτας με τα βουνα (στην ενήλικη ζωή) πρέπει να αποδοθούν και μερικά credits.
Πρώτο και καλυτερο credit: Η γάτα επέστρεψε στα βουνά μετα από 5χρονή απουσία χάριν σε κύριο γάτο, που πιο πολύ για αρκούδα κάνει...Βέβαια ο κύριος αρκούδος παίρνει φόρα πλέον και κατεβαίνει τις πίστες και δε περιμένει τη γάτα, παρότι η γάτα παλλιότερα έκανε δύο στροφές και περίμενε, για να μη θυμηθούμε την φορά που οδήγησε σε πανικό το Φτερόλακα-Κελλάρια γιατί ο αρκουδος αποφάσισε να βγάλει τον ώμο του. (Και κυρίως γιατι στο απαράδεκτο χιονοδρομικό κέντρο που λέγεται Παρνασσσός δεν έχει ιατρείο στη Φτερόλακα, αλλά ποιος παεί στη Φτερόλακα, οι trendy ξέρουν μόνο τη καφετέρια των Κελαριών...sorry ξέγυφα)Παρά τη γκρίνια, mille merci Monsieur!
Δεύτερον credit στον κύριο που αναφέρθηκε στο προηγούμενο ποστ και ο οποίος λέει πάντα ναι στις φαεινές ιδέες της γάτας. Το οποίο έχει συχνά ως αποτέλεσμα αυτοκίνητα κολλημένα στο χίονι ή να κρέμονται σε γκρεμούς, σκι ανάμεσα σε δέντρα που οδηγούν στο πουθενά κτλ κτλ (ο πρώτος κύριος ειδεύεται και αυτός στις περιπέτειες)
Τρίτο credit στον κύριο που αφού του έσπασα τα νεύρα στο πρώτο κοινό μας σκι προς 3-5 μεριά και πέριξ( για άσχετους λόγους), ήταν ο πρώτος που επικρότησε άνευ συζητήσεων το πρότζεκτ "εβδομάδα σκι στις Αλπεις" και βρέθηκε με τη γάτα στο δράμα της Λαγκράβ.
Τελευταίο credit στο κύριο που έμαθε σκι σε ένα χρόνο και του βγάζουμε το καπέλο και σε λίγο θα μας αφήνει πίσω του. Και με τον οποίο (και τον προηγούμενο) μπορούμε να κάνουμε απίστευτες σαχλαμάρες μέσα στα χιόνια και δε λέει ποτέ οχι σε μια παγωμένη μπύρα σε παγωμένο τοπίο.

(ok, έγραψα και ένα πιο προσωπικό ποστ...για να ελεγξω και ποιοί φίλοι διαβάζουν...Θα επιστρέψω με βόλτα στις Αλπεις σύντομα)

Les Alpes, mon amour

2008-12-06T20:21:00.009+02:00

Πριν περίπου πέντε χρόνια, όταν η γάτα αποφάσισε να μετοικήσει στο Παρίσι, είχε κάτι στο πίσω μέρος του μυαλό της πέραν από το γεγονός ότι ήθελε να ζει και κυρίως να τρώει στη πόλη του φωτός. Ηξερε ότι εκεί κοντά βρίσκονται κάτι ψηλά βουνά που τα λένε Αλπεις. Είχε βρεθεί σε αυτά τα βουνά σε βρεφική ηλικία, όταν ο θείος γάτος ζούσε στο Παρίσι και κάθε χρόνο έπαιρνε την αδερφή γάτα, τη γιαγιά γάτα και το γατάκι ( αυτή είμαι εγώ) , αυτοκινητάδα από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι. Μικρό το γατάκι, δε θυμάται πολλά, θυμάται όμως τη Mer de Glace, θυμάται κάτι τελεφίκ, θυμάται και τις μπύρες που έπιναν οι μεγάλες γάτες σε κάτι χιονισμένα τοπία. Και έτσι αποφάσισε να γίνει «βουνίσια γάτα». Σε αυτό συνέβαλε ο μπαμπάς γάτος που είχε γνωρίσει τα σημερινά ελληνικά χιονοδρομικά πριν καν γίνουν χιονοδρομικά και αποφάσισε ότι με το που θα περπατούσε το γατί, θα το φορούσε σκι στα πόδια. Οι μέθοδοι εκμάθησης σκι ήταν ολίγον καταπιεστικές και καθόλου παιδαγωγικές και οι λύσεις ήταν δυο: είτε το γατί να μισήσει τα βουνά και το χιόνι, είτε να τα λατρέψει. Εγινε το δεύτερο και έκτοτε κάθε σαββατοκύριακο το γατί ήταν στον Παρνασσό. Τότε δεν είχε ακόμα κόσμο, πήγαινε και καθημερινές ( κοπάνα κοινώς) και όταν μεγάλωσε, και ενώ εντωμεταξύ ο Παρνασσσός έγινε μέρος προς αποφυγήν γνώρισε και τα άλλα βουνά της Ελλάδας…Κάτι έλλειπε όμως…Καλά και ωραία όλα αυτά, αλλά το γατί που είχε γίνει γάτα πλέον δε μπορούσε να περιοριστεί στα ελληνικά βουνά.

Μια ωραία πρωία συνειδητοποίησε ότι ένας καλός της φίλος ζούσε στην Γκρενόμπλ. Φίλοι ήταν καλεσμένοι σε αυτό το σπίτι, έιπε να πάει και αυτή. Και καθώς το τρένο πλησίαζε, οι Αλπεις αποκαλύφθηκαν μπροστά της. Το θέμα είχε λήξει. Το επόμενο πρωί η γάτα θα βρισκόταν εκεί πάνω. Δήλωσε ότι θα πάρει μόνη της το λεωφορείο στις 7 την επομένη. Μάταιες προσπάθειες έγιναν για να την πείσουν ότι δε μπορούσε να πάρει μόνη της τα βουνά. Τι να κάνει η καλή της φίλη αποφάσισε να τη συνοδέψει. Τι να κάνει η άλλη της φίλη, εντόπισε φίλο με αυτοκίνητο και σνόουμπορντ (αυτό το τελευταίο η γάτα το κατάπιε χωρίς να πει κουβέντα τη συγκεκριμένη φορά) και πουρνό πουρνό βρέθηκαν στις 2 Alpes. Η γάτα που όπως είπαμε ήταν μεγάλη γάτα έκανε σα μωρό γατί. Μετά από άπειρες δηλώσεις του στυλ «ζω την καλύτερη στιγμή της ζωής μου», «αφήστε για πάντα εδώ» , «δε θέλω άνδρα, δε θέλω φαί*, θέλω να κάνω σκι» πείστηκε ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι της. Ο κύβος όμως ερρίφθει. Ένα μήνα μετά ξεσήκωσε τον πιο περιπετειώδη φίλο της και για μια εβδομάδα γνώριζε κάθε μέρα και άλλο χιονοδρομικό. Ανακάλυψε ότι οι 2 Alpes δεν είναι τίποτα μπροστά σε κάποια άλλα απίθανα χιονοδρομικά που γνώρισε, δε παύει όμως να θυμάται αυτή την πρώτη εμπειρία. Βαράει δε το κεφάλι της που όλα αυτά δε τα γνώρισε νωρίτερα, παρά μόνο τελευταία που γέρασε αλλά το ραντεβού με τις Αλπεις είναι πλέον στο πρόγραμμα της χρονιάς. Και μιας και η σαιζόν ξεκινά, τα επόμενα ποστ θα είναι αφιερώματα στις Αλπεις…Προς το παρόν φωτό μόνο από την πρώτη της αγάπη.

*αν η γάτα είπε ότι δε θέλει φαί, κάτι πολύ συγκλονιστικό της είχε συμβεί…Μάλλον αμέσως μετά αναθεώρησε τη δηλωσή της. (Αμέσως μετά μάλλον την έπεσε σε μια tartiflette)

La Durée

2008-12-03T04:21:00.002+02:00

(άνευ σχολίων)

Βόλτα γιοκ, έμπνευση γιοκ

Ιδού η παρηγοριά των τελευταίων ημερών. Η βουνίσια γάτα πέφτει σε χειμερία νάρκη

Ladurée Bonaparte: 21 rue Bonaparte - 75006 Paris

Ladurée Royale:16, rue Royale - 75008 Paris

Vraiment vous n' etes pas des anges

2008-11-30T04:09:00.002+02:00

Σάββατο βράδυ σε πάρτυ στο Παρίσι. Εχει γίνει συνήθεια πια...Και παίζει τραγούδια απο αυτά που κάτι της λένε της γάτας...:I'm looser baby! Κάποιος λέει "χιονίζει" και η γάτα τρέχει στο παράθυρο...Οι νιφάδες χοντρές έχουν ήδη σκεπάσει τα αυτοκίνητα. Και τότε βάζει ΤΟ τραγούδι. Σε διασκευή όμως. Ωραία διασκευή αν και η καλύτερη είναι μακράν των Bratsch. Αλλά για αυτούς θα πούμε άυριο το πρωί, είναι ήδη αργά ...Depuis que le monde est né, il faut tout vous pardonner!

Johnny, tu n'es pas un ange
Ne crois pas que ca m'derange
Jour et nuit je pense a toi
Toi tu te souviens de moi
Au moment ou ca t'arrange
Et quand revient le matin
Tu t'endors sur mon chagrin
Johnny, tu n'es pas un ange

Johnny, Johnny si tu etais plus galant
Johnny, Johnny je t'aimerais tout autant

Johnny, tu n'es pas un ange
Ne crois pas que ca m'derange
Quand tu me reveilles la nuit
C'est pour dire que tu t'ennuies
Et quand revient le matin
Tu t'endors sur mon chagrin
Johnny, tu n'es pas un ange

Johnny, Johnny si tu etais plus galant
Johnny, Johnny je t'aimerais tout autant

Johnny, tu n'es pas un ange
Apres tout qu'est-ce que ca change
L'Homme saura toujours trouver
Toutes les femmes du monde entier
Pour lui chanter ses louanges
Des qu'il en sera lasse
Elles seront vite oubliees
Vraiment vous n'etes pas des anges

Johhny, Johnny depuis que le monde est ne
Johhny, Johnny il faut tout vous pardonner

Φοινοκιο

2008-11-22T22:19:00.003+02:00

Και επειδή κάποιοι/ες αναγνωστριες/ες μας μπορεί να είναι βλάχοι ή ακόμα και απλά επαρχιώτες, και δεν καταλαβαίνουν τι είναι το φοινόκιο που αναφέρεται στην συνταγή της γάτας με τα μπαρμπούνια, ιδού μια εικόνα για να το αναγνωρίσετε μόλις το δείτε στο σούπερ μάρκετ.

κρασιά του Languedoc

2008-11-18T23:15:00.003+02:00

To σάββατο η γάτα βρέθηκε και πάλι στο Marché des Enfants Rouges. Φεύγοντας είδε ότι ένας καινούργιος πάγκος υπήρχε με κρασιά μικρών παραγωγών ανά τη Γαλλία. Θυμήθηκε τη κουβέντα που είχε το περασμένο βράδυ που έλεγε για πολλοστή φορά ότι επιτέλους θα μάθει τα κρασιά. Οχι ότι δε ξέρει τα βασικά, μπορεί ακουθώντας απλές συνταγές να διαλέξει ένα κρασι για ταιριάξει το φαγητό της. Αλλά εντυπωσιάζεται συνέχεια με τους φίλους τους τους Γάλλους που ότι άσχετο κρασί και να τους βάλεις μπροστά τους μπορούν να σου μιλάν για αυτό μια ώρα πριν κάν το ανοίξουν...Και έτσι είπε οτι θα φτιάξει σιγά σιγά κάβα, ή τουλάχιστον θα σημειώνει στο μπλοκάκι που κουβαλά μαζί της για αυτό ακριβώς το λόγο και δε το χρησιμοποιεί ποτέ. Χαζεψε τα κρασιά, είδε ότι πολλά ήταν από τη περιοχή του Languedoc, παντελώς άγνωστα αλλά πολλά υποσχόμενα. Και αφού περίμενε υπονομονετικά τη καβίστρια να τελειώσει με το κυριούλη έγνεψε ότι θέλει και αυτή βοήθεια..
-Τι θα θέλατε;
-Δε ξέρω...
-Πως να σας βοηθήσω;
-Θα ήθελα να πάρω κάποια κρασιά, 4 μπουκάλια για παράδειγμα για να δοκιμάσω και να αρχίσω να μαθαίνω
- τι θέλετε να συνοδέψετε;
(Και που να ξερω, ξέρω μήπως τι θα φάω αύριο;)
- Ας πουμε δύο για κόκκινο κρέας και 2 για τυρί
- Πολύ ωραία...
μου τα βάζει ξεχωριστά για να μη μπερδευτώ, Τα απομνημονεύω, πάω σπίτι, τα βάζω πάλι χωριστά και περιμένω την ευκαιρία να δοκιμάσω...
Και αποφασίζω απόψε να ανοίξω το ένα ( με τυρί)
Μπλακ άουτ! Ποιο πρέπει να ανοίξω;
καταλήγω να ανοίξω αυτό:

Mas Foulaquier, L' Orphée, Pic Saint Louc 2006

Εχω την αίσθηση ότι έχω κάνει λάθος. Μάλλον για κρέατα πήγαινε αυτό. Αλλά μ' αρέσει. Ανήεκει στη κατηγορία τουλάχιστον που μου αρέσει. Δε ξέρω την ορολογία, είναι τα δυνατά φρουτώδη κρασιά που έχουν μια γεύση παλιατζούρας...

Ψάχνω το γουεμπ να δω τι έχω πιει. Δύσκολα τα πράγματα γιατί όπως είπαμε πρόκειται για μικρό παραγωγό.

Μεταφράζω (σχεδόν)
50% syrah, 50% grenache

"σώμα συμπυκνωμένο (;), δυνατή μύτη γεμάτη δροσιά. "
"Πραγματικό φεστιβάλ μαύρων φρούτων."
"Μια γιορτή gourmande. Αυτή η μύτη γεμάτη ζωή συνοδεύεται από πολύπλοκες νότες κερασιού. Είναι τραγανό και γοητευτικό...Το στώμα είναι στο ύψος της μύτης και οι τανίνες μια χαρά. Το όλον ένα μπουκέτο της άνοιξης με νότες δέρματος και μάυρης ελιάς"

τώρα σοβαρά τα λένε όλα αυτα; Από την άλλη θα ήθελα πολύ να το περιγράψω γιατί πολύ με άρεσε. Το συνιστώ λοιπόν και θα ενημερώσω για τα άλλα 3 μπουκάλια

Λαύριο

2008-11-16T15:38:00.004+02:00

και από τα μπαρμπούνια τους Παρισιού στα μπαρμπούνια του Λαυρίου. Γκρίζα εδώ στο Παρίσι και θυμήθηκα μια βόλτα τον οκτώβριο στο Λαύριο...και αυτές τις υπέροχες θαλασσινές ποικιλίες στο ουζερί μέσα στη παλαιά ψαραγορά. Τα σαββατοκύριακα γίνεται χαμός, αλλά τις καθημερινές είναι ήσυχα και μπορείς και να ψωνίσεις ψαράκια για το σπίτι. Συνδυάζεται και με μία βόλτα στο τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου. Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Η βουνίσια γάτα κάνει το ψόφιο κοριό στο σπίτι της και αναπλεί λίγο ήλιο. Αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος στην Αθηνα βγαίνει τόσο σπάνια λίγο πιο έξω...Εχω μερικές ιδέες αλλά τις αφήνω για το επόμενο ποστ.

Μπαρμπούνια στο αλουμινόχαρτο με φινόκιο

2008-11-12T21:08:00.005+02:00

Και ιδού μία συνταγή μιας και καλά τα εστιατόρια αλλά πρέπει να κάτσουμε και λίγο σπίτι μας.

Αυτή τη συνταγή εγώ τη φτιάχνω με rouget barbet. Υποθέτω ότι αυτό είναι ένα χοντρουλό μπαρμπούνι, αλλά αν έχει κάποιος/α άλλη γνώμη ή γνώση πολύ θα ήθελα να την ακούσω.

Εστω λοιπόν ότι έχουμε 4 μπαρμπούνια: Τα μαρινάρουμε σε ελαιόλαδο, λευκό κρασί και γλυκάνισο ( και ούζο κάνει) για μια ωρίτσα.

Παράλληλα κόβουμε σε ροδέλες ένα πράσο, 2-3 κρεμμυδάκια φρέσκα, και ένα φινόκιο. Τσιγαρίζουμε σε ελαιόλαδο (όχι πολλή ώρα γιατί θέλουμε να μείνουν τραγανά) και προσθέτουμε μια ψιλοκομμένη σκελίδα σκόρδο. Σβήνουμε με άσπρο κρασί.

Βάζουμε σε ένα αλουμινόχαρτο 2 κουταλιές από αυτό το μείγμα, από πάνω ένα μπαρμπούνι και από πάνω 2 φετούλες ντομάτα και 2 φετούλες λεμόνι. Κλείνουμε ερμητικά το αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε στο φούρνο περί τα 10 λεπτά. Σερβίρουμε με ρύζι ή με φρέσκιες ταλιατέλες. Τόσο απλά!

Κυριακάτικες βόλτες ΙΙΙ (στρείδια και σινεμά)

2008-11-11T21:21:00.006+02:00

Και συνεχίζουμε τις κυριακάτικες προτάσεις. Αυτό που αρέσει πιο πολύ στη γάτα, ακόμα περισσότερο από τα ίδια τα μέρη, είναι ότι αυτές οι βόλτες-έξοδοι, ξεκινούν νωρίς το πρωί και τελειώνουν το απόγευμα. Είναι λίγο παράλογο να βάζεις ξυπνητήρι στις 10.30 το πρωι της κυριακής ενώ έχεις κοιμηθεί στις 4, και όλα αυτά για να προλάβεις να κάνεις βόλτα και να φας μεσημεριανό σαν άνθρωπος ( γάλλος άνθρωπος) και να πας και ένα σινεμά ή σε μια έκθεση, αλλά από την άλλη γιατί να λιώσεις όλη μέρα στο κρεβάτι και να βγεις πάλι το βράδυ έχοντας χάσει όλη την ημέρα, αφού μπορείς να κάνεις άπειρα πράγματα και να βρεθείς στο κρεβατάκι σου και πάλι το μεσημέρι. Παρόλαυτα, θα συμφωνήσω ότι να σηκωθείς από άγριο χάραμα και να βρεθείς να τρως στρείδια στις 12 συνοδεία κρασιού δεν είναι και το πιο φυσιολογικό πράγμα. Αξίζει όμως το χάζι στη λαική, ή βόλτα στη κλειστή αγορά με τις γκουρμεδιές, και αυτά τα απίθανα κρασιά συνοδεία αλλαντικών και τυριών αλλά κυρίως στρειδιών, τα οποία γεύεσαι κάπου όρθιος αφού έχεις πείσει κάποιον προνομιούχο που έχει βρει λίγο χώρο στο πάγκο να ακουμπήσεις τουλάχιστον το μπουκάλι σου ( και μετά διακριτικά έχεις καταλάβει το χώρο του), ή απλά ακουμπώντας την τροφή στο καπό των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, στους σκουπιδοτενεκέδες, σε αυτόσχέδια τραπέζια από καφάσια της λαικής, ή τελοσπάντων όπου βρεις. Το μέρος είναι πασίγνωστο και δε θέλει συστάσεις. Baron Rouge όνομα αυτού και Place Aligre η πλατεία με τη κυριακάτικη αγορά. Και μιας και είναι ακόμα νωρίς και μετά από δυο καφεδάκια για να φύγει η επήρεια των κρασιών, πάμε και ένα σινεμά.
The Visitor η ταινία σχετικά με ένα δύστροπο μοναχικό καθηγητή πανεπιστημίου στις ΗΠΑ που βρίσκει σπίτι του δύο μετανάστες και μυείται στη μουσική του δρόμου, γνωρίζει την άλλη πλευρά της Αμερικής, τα κέντρα κράτησης των λαθραίων μεταναστών, την αδικία αλλά και την αγάπη. Εκπληκτικές ερμηνείες σε μια σε μια θλιβερή αλλά ταυτόχρονα γλυκιά ταινία που η γάτα συνιστά ανεπιφύλακτα.

Κυριακάτικες βόλτες ΙΙ (3ème arrondissement)

2008-11-11T16:30:00.010+02:00

Le petit marché des Enfants-Rouges, παίρνει το όνομα του από ένα ορφανοτροφείο για χαμένα παιδιά που τα έντυνε στα κόκκινα. Είναι η πιο παλιά σκεπαστή αγορά της πόλης. Από το 1777 που φτιάχτηκε πέρασε από διάφορους ιδιοκτήτες μέχρι να περάσει το 1912 στα χέρια του δήμου του Παρισιού. Σήμερα, πέρα από τους πάγκους της λαϊκής, φιλοξενεί και καμιά δεκαριά πάγκους φαγητού. Μαροκινό, γιαπωνέζικο, ιταλικό, λιβανέζικο, αφρικάνικο, ένα με σούπες και κρασιά, ένα γαλλικό μπιστρό και πολλά άλλα. Μεγάλα ξύλινα τραπέζια τα οποία μοιράζεσαι με άλλους πεινασμένους, γιαπωνέζικο φαγητό συνοδεία κρασιού από τη διπλανή κάβα και εσπρέσσο από τον Ιταλό. Όλα τα μαγαζάκια είναι υπέροχα. Από το μαροκινό συστήνουμε τη παστίλια κοτόπουλου. Από το γιαπωνέζικο το ταρταρ τόνου με τζίντζερ, το παναρισμένο χοιρινό με σως μίσο και οπωσδήποτε το παγωτό πράσινο τσαί. Ο ιταλός έχει καταπληκτικά μακαρόνια με μελάνι σουπιάς και ένα υπέροχο τιραμισού…Αν πάτε Σάββατο ή Κυριακή μάλλον θα τρομάξετε όταν δείτε όλα τα τραπέζια γεμάτα και άπειρο κόσμο σε κάθε πάγκο. Μην πανικοβληθείτε και μη διανοηθείτε να φύγετε. Πάντα βρίσκεται χώρος και μάλιστα γρήγορα. Λίγη υπομονή χρειάζεται και αισιοδοξία. Πέρα από τα φρουτα και λαχανικά, μπορείτε να βρείτε και τοπικά προιόντα από πολλές περιοχές της Γαλλίας, τυριά, πατέ, φουαγκρά, φουγκάς και άπειρες άλλες λιχουδιές.

Και αν πάλι τίποτα από αυτά δε σας κάνει, λίγα μέτρα παραπάνω, βρίσκεται το bistrot Thai de Mme Shawn. Ντεκόρ παριζιάνικου μπιστρό και ταυλανδέζικη κουζίνα. Το μεσημέρι φτηνά μενού με πολλά πιάτα, λαχταριστές σούπες και κόκκινα, πράσινα κάρια. Σπεσιαλιτέ το Bobun, μια σούπα με noodles, μοσχάρι ταυλανδέζικο βασιλικό και τζίντζερ. Το βράδυ, ως συνήθως, ο κατάλογος μεγαλώνει και οι τιμές ανεβαίνουν.

Marché des enfants rouges: 39, rue de Bretagne, 75003

Chez Mme Shawn: 18 Rue Caffarelli, 75003

Κυριακάτικες βόλτες Ι (19ème arrondissement)

2008-11-11T13:32:00.010+02:00

[Εγραψα το ποστ πριν δω την ανάρτηση του Paris για την αγορά της Κυψέλης. Η πέφτει γάντι το παρακάτω ποστ ή μπορεί να γίνει αφορμή για άλλη μια μεγάλη διαμάχη (Κυριακή βράδυ κάποιοι μάλωναν επί ώρες σχετικά με την έννοια της μπουρζουαζίας, το καπιταλισμό, τη παγκοσμιοποίηση και διάφορα άλλα τινά με αφορμή το πολιτισμό σήμερα στη Γαλλία και τη σχέση της Γαλλίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Μια υπέροχη κουβέντα, που δε συμπεριλάμβανε το Ντελανοε...) Και επειδή η γάτα προτιμά τις ζωντανές συζητήσεις ιδού παρατάυτα το παρακάτω ποστ με ολίγον Ντελανοέ :-) αλλά χωρίς πολλά σχόλια. Εχω και μερικές εκπληκτικές φωτό από την αγορά της Κυψέλης αλλά σιγά σιγά γιατί έχει μαευτεί άπειρο υλικό]

Μ’αρέσει να ξυπνάω νωρίς τη Κυριακή. και ας έχω πάει σε πάρτυ την προηγουμένη…Και μ’αρέσουν αυτές οι κυριακάτικες βόλτες στο Παρίσι που συνήθως περιλαμβάνουν περπάτημα, κουλτούρα, μεσημεριανό με φίλους, ολίγον shopping..Με αυτή τη σειρά ή ανάποδα, δεν έχει σημασία.

Οι ιδέες αυτή τη Κυριακή πολλές: Κατευθείαν μεσημεριανό, βόλτα στη Villette, έκθεση στο Institut du Monde Arabe, ή μήπως στο Beaubourg;. Και μετά θυμόμαστε το 104. Ραντεβού λοιπόν στο Jaurès :

Στάση πρώτη:

Café Jaurès για καφεδάκι και κρουασάν από το δίπλα φούρνο. Το Café Jaurès, πριν από λιγότερο από 10 χρόνια δεν ήταν παρά ένα απλό καφέ της γειτονιάς, κακόφημο λένε οι παλιοί. Το ίδιο δεν άλλαξε καθόλου, μόνο βρέθηκε ξαφνικά σε ένα από τα πιο στρατηγικά-μοδάτα μέρη του Παρισιού, δίπλα στο κανάλι και τα σινεμά και είχε και την τύχη να έχει μεγάλο πεζοδρόμιο μπροστά του. Σε αντίθεση με τα περισσότερα καφέ-εστιατόρια, σερβίρει νοστιμότατο φαγητό όλες τις ώρες και μέχρι πολύ αργά. (σούπερ εντρεκότ και εξαιρετικό ταρτάρ). Μόλις σκάσει ο ήλιος τα τραπεζάκια έξω γεμίζουν. Το ίδιο συμβαίνει και μόλις κλείσουν τα σινεμά όπου ή κινηματογραφική ανάλυση επιβάλλεται. Ενδείκνυται και για πρωινό καφέ. Εν ολίγοις ενδείκνυται για όλες τις ώρες σε αυτούς που τους αρέσει απλά να χαζεύουν τον κόσμο να περνά. Όντας σε σταυροδρόμι, το χάζι δε τελειώνει ποτέ. Και έτσι η μία noisette γίνονται δύο, ή περνάς σε ένα café gourmand, καφεδάκι δηλαδή συνοδεία τριών μικρών γλυκών (crème brulée, fondant au chocolat, και παγωτάκι συνήθως)

Στάση δεύτερη:

Και μετά τους καφέδες η βόλτα. Ένα σχετικά καινούργιο πάρκο παράλληλα με τις γραμμές των τρένων του Gare de l’Est. Το περίεργο με αυτό το πάρκο είναι ότι αν και καινούργιο είναι κάπως σαν παρατημένο. Για την ακρίβεια μοιάζει να έχει φτιαχτεί για να είναι σαν να είσαι στην ακροθαλασσιά (!!!). Καλάμια, ξύλινοι πάγκοι, κάτι άλλα περίεργα φυτά…και πανέμορφα γκράφιτι. Δεν έχει ήλιο ( τι περίεργο!) και αυτός ο γκρι ουρανός του πάει γάντι. Η ευρύτερη περιοχή είναι αναπλάθεται σιγά σιγά. Πριν μερικά χρόνια ήταν αδιανόητο να κόβεις βόλτα εδώ πέρα. Τα κακά αυτά των αναπλάσεων τα γνωρίζουμε ( ή τελοσπάντων δεν είναι του παρόντος). Παρόλαυτα, δε μπορούμε να αγνοήσουμε ότι το αποτέλεσμα και ωραίο είναι και προσεγμένο και ωραίες πρωτοβουλίες παίρνονται σχετικά με τους νέους πολιτιστικούς χώρους…

Στάση τρίτη:

Καταρχήν συνεχίζουμε από εδώ.

Ένα πρώην κρεματόριο που μετατρέπεται από το δήμο του Παρισιού σε ένα πολιτιστικο κέντρο, χώρο ζωής και δημιουργίας καλλιτεχνών που έχουν το δικαίωμα να μένουν μέσα με την προυπόθεση ότι αφενός μία μέρα την εβδομάδα θα ανοίγουν τα ατελιέ τους στο κοινό και αφετέρου ότι συχνά θα μεταφέρουν τα έργα τους στον κεντρικό χώρο και θα εργάζονται παρουσία του κοινού. Οι αιτήσεις άπειρες και οι πρώτοι καλλιτέχνες είναι ήδη μέσα. Παραλληλα εκθέσεις, συναυλίες, χώρος για τα παιδιά, σούπερ καφέ εστιατόριο. Και όλα αυτά δωρεάν, σε ένα χώρο που είναι τουλάχιστον υπέροχα διαμορφωμένος. Το σημαντικό είναι ότι είναι ένας τεράστιος χώρος όπου μπορείς άνετα να κάνεις τη βόλτα σου σαν να είσαι σε πάρκο, να χαζέψεις, να συναντήσεις φίλους, να μιλήσεις με τους καλλιτέχνες, να παίξουν τα παιδιά. Δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί αλλά η αρχιτεκτονική δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική. Και η ώρα έχει πάει σχεδόν 12…ώρα για φαγητό…στο επόμενο ποστ!

(Εχει περάσει πολύς καιρός που δεν έχω γράψει τίποτα. Η γάτα όμως γύρισε επιτέλους στη παρισινή φωλιά της, όλο βολτάρει και όλο βλέπει πράγματα που της αρέσουν. Εφεξής λοιπόν ένα ποστ την ημέρα για να καλύψουμε το κενό…)

Ευχαριστούμε την Ελένη για τις φωτό

Café Jaurès:1, Avenue Jean Jaurès, 75019 Paris

LE 104: 104 rue d'Aubervilliers / 5 rue Curial75019 Paris

Αγορά Κυψέλης

2008-11-01T14:19:00.003+02:00

Μια μικρή επιστροφή στην Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα στην Κυψέλη. Σάββατο εξάλλου σήμερα, έχει αγορά με βιολογικά προϊόντα... Δείτε το βίντεο (που θα έλεγε και ο Μάκης):

Τι να μας πει και ο Ντελανοέ... :Ρ

Le Centquatre

2008-10-08T09:46:00.004+03:00

"Après plus de deux années de travaux, le 104 ouvre ses portes... Ce 11 octobre 2008, voisins ou passants, artistes ou curieux, professionnels ou amateurs, tous sont invités à faire leurs premiers pas dans ce nouvel établissement de la ville de Paris, projet phare de la politique culturelle, porté par le maire de Paris Bertrand Delanoe et son adjoint chargé de la Culture Cristophe Girard. Ce lieu de résidence et de création artistiques unique au monde désire bousculer, par sa dynamique artistique, les frontières entre les arts et les publics. Il bénéficie pour ce faire d'une étonnante configuration architecturale qui offre à tous un nouveau passage parisien.
A partir de 14h30, chacun pourra arpenter les 39.000 m2 du 104 et découvrir tous les espaces ; emprunter l'allée centrale depuis l'une des deux entrées, situées au 104, rue d'Aubervilliers ou au 5, rue Curial ; apprécier la halle Aubervilliers et ses ateliers de fabrication artistique ; parcourir la nef centrale bordée de deux salles de diffusion ; visiter le jardin suspendu, les espaces polyvalents et les futurs commerces qui ouvriront début 2009."

Ουδεν σχόλιο...Θα κανω επι τόπου αυτοψία και θα ενημερώσω τη γατα

ο Γκοτζίλα στην Αθήνα: International Network for Urban Research and Action

2008-09-27T12:45:00.004+03:00

Ανευ σχολίων...Απλά ελάτε
Πληροφορίες για την υπερσυνάντηση εδώ:
http://inura08.wordpress.com/

Μια Βραζιλιάνα στα Πετράλωνα

2008-09-27T12:31:00.003+03:00

Τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη γειτονιά σου;

Ενα μπαρ-καφέ χαρούμενο, με ωραίους μεζέδες, σούπερ ρακή, λαχταριστά μοχίτο, φθηνά ποτά, ωραία μουσική σε ένταση που σου επιτρέπει να μιλήσεις, χαρούμενα χρώματα, όλες οι ηλικίες και μακριά από τη βαβούρα του κέντρου.
Οτι πρέπει για διάβασμα το πρωί, ποτάκι το βράδυ, συναντήσεις "εργασίας"...
Και το κυριότερο το έχει μια παρέα πολύ συμπαθητικών παιδιών.
Συναντάς και πάντα κάποιον γνωστό, από αυτούς που έχεις χάσει, θέλεις να συναντήσεις...
Αναρωτιόμουν χθες, όταν γέμισε το βράδυ, αν όλοι αυτοί μένουν στην ευρύτερη γειτονιά. Μαλλον όχι, τα καλά νέα διαδίδονται γρήγορα. Και ακριβώς επειδή διαδίδονται γρήγορα, ελπίζω να μείνει ίδιο και απαράλλαχτο ακόμα και αν γεμίσει κόσμο από όλη την Αθήνα...

Βραζιλιάνα: Πλατεία Μερκούρη, Ανω Πετράλωνα

Το νησί [Ι]

2008-09-08T18:36:00.014+03:00

Πολύς χρόνος έχει περάσει και η γάτα πήζει πήζει...Η Φωτεινή όμως στα σχόλια μου θύμισε το νησί...Ας πάμε πάλι πίσω στο νησί πριν πιάσουμε τα των Αθηνών...

[η αλήθεια είναι ότι το νησί ακούγεται...και κινδυνεύει να χάσει την ηρεμία του..το καλό είναι ότι δεν αντέχουν πολλοί την απομόνωση της παραλιας ;-) ]

Για κάποιο λόγο αυτό που μου μένει πάντα φευγοντας από ενα τόπο διακοπών είναι οι τελευταίες εικόνες. Αυτές που βλεπεις περιμένοντας το καράβι. Ειδικά αν ταξιδεύεις μόνος και στις 7 το πρωι, και αν το καράβι αργεί και αν είναι λίγοι οι επιβάτες...Και περιμένεις να δεις ποιοι θα ειναι οι καινούργιοι που θα ζήσουν ίδιες ιστορίες και θα γνωρίσουν αυτούς που άφησες πίσω. Κοιτάς προς τα πίσω και αναρωτιέσαι αν τα παρατημένα σακίδια είναι αυτών που φέυγουν αλλά αργησαν να ξυπνήσουν ή αυτων που έφτασαν το προηγούμενο βραδυ και δεν έφυγαν ακόμα για την παραλία. Δεν έχει ψάρια φέτος λένε στο λιμάνι και ο ψαράς πετάει κάτι μικρά στις γάτες. Οπως δεν έχει και λαχανικά γιατι ο Σκοπελίτης είχε κάτι μέρες να φανεί και το Blue Star είναι έτσι κι αλλιώς βλαμμένο. Και γενικά δεν είχε φαί στην παραλία μιας και ο λιμενικός έκρινε ότι φυσούσε πολύ, οπότε λάντζα γιοκ, εξαφανίστηκε και το ταξί, και έτσι τα πέρα δώθε στο λιμάνι με μειώθηκαν. Καλύτερα...περισσότερος χρόνος για να μη κάνεις απολύτως τίποτα. Το "τίποτα" είναι σχετική έννοια: Πρωινό ξύπνημα πουρνό πουρνό βουτιά στα παγωμένα νερά, μια καλήμέρα στους σκύλους της παραλίας, μερικές γουλιές καφέ εκεί που σκάει το κύμα, πριν ανέβει για τα καλά ο ήλιος. Επιστροφή στη σκηνή και πρωινό. Σιγά σιγά ξυπνάνε και οι άλλοι. Μεταφορά στα κάτω διαμερίσματα, τουτέστιν κάτω από την τέντα. Παρακολουθείς τη συμβαίνει στη παραλία, ανά μισάωρο τη ξαναστεραιώνεις, βρίσκεις καλύτερα πατέντα για να αντιμετωπίσεις τα 7 μποφώρ. Γυμναστικούλα, ολιγην αναγνωση, μαγειρικές ανησυχίες για το τι μπορεί να φτιάξει κανείς με μία πιπεριά, ρύζι και παξιμάδι, βόλτα στους γείτονες, μερικές βουτιές ακόμα και έφτασε απόγευμα. Ωρα για λίγη beauté -είμαστε και κάποιας ηλικίας- τουτέστιν στεγνό καθάρισμα, κρεμούλα προσώπου, κρεμούλα σώματος...έτοιμοι για την βραδυνή έξοδο στην άμμο λίγα μέτρα παρακάτω. Το χειρότερο εκείνη τη στιγμή και ενώ νιώθεις πεντακάθαρος είναι να στηθεί κανένα ομαδικό παιχνίδι στην άμμο...Ο ήλιος πέφτει, οι ηλιοφοβικοί εμφανίζονται στη παραλία και το μέγα ερώτημα τίθεται: Ταβέρνα, λιμάνι ή μαγερική. Ωραία είναι στο λιμάνι αλλά τώρα που δεν έχουμε κάτι να αγοράσουμε λόγω ελλείψεων είναι ακόμα πιο ωραία στην ησυχία της παραλίας μακριά από τις "κοσμικότητες". Για τη ταβέρνα και τα άλλα "κοσμικά" σε επόμενο ποστ. Μαγειρική λοιπόν. Με φρέσκο θυμάρι από το παραδίπλα θάμνο και με τη βοηθεια φακού κεφαλιού, όλοι σαν φαντάσματα μοιάζουν. Ανταλλαγή λιχουδιών με τους δίπλα όπως και ανταλλαγή ρακής και άλλων οινοπνευματούχων. Οι παραδιπλανοί παίζουν κάτι περιέργα όργανα, κάποια βράδια τραγουδάμε, κάποια άλλα ξαπλώνουμε κοιτάμε τα αστέρια και η βουνίσια γάτα διαβάζει τον οδηγο για τις Ινδίες. Νυστα και μεγάλα διλλήματα. Να κοιμηθούμε στη σκηνή όπου φυσαει; στην παραλία που χθες μας τσίμπησε κάτι; κάτω από την τέντα που κινδυνεέυει να σχιστεί από στιγμή σε στιγμή; Στην παραλία...ο ουρανός είναι το καλύτερο ταβάνι και δε χάνεις τα τελευταία επισόδεια της ημέρας. Κάποιος να κλείσει τον ήχο της θάλασσας...Τις πρώτες μέρες είναι ωραία...Μετά το παφ παφ γίνεται εκνυεριστικό. Να ισιώσει και λίγο την άμμο, να βγάλει και την κοτρόνα που βρεθηκε ακριβώς από κάτω μου...και να μην πάρει χαμπάρι η Μελίτη τον ποντικό που μόλις πέρασε...Κι όμως είναι τόσο ωραία. Κοιμόμαστε σα πουλάκια...Μέχρι που η παρέα που είχε πάει στο λιμάνι επιστρέφει με κέφια. Μεσα στον ύπνο ακούω το "χοντρό μπιζέλι". Να τραγουδήσω; Μπα! το στρώμα μου είναι υπέροχο...

Αναφορά από το κοσμικό νησί αύριο...

Αγελάδες στον ήλιο - Mahabalipuram

2008-08-31T19:11:00.012+03:00

Οι αγελάδες είναι θεωρητικά πολύ καλές φίλες της βουνίσιας γάτας. Χρόνια τώρα…Στην Ινδία όμως δυσκολεύτηκε να αποφασίσει αν οι ινδικές αγελάδες είναι και αυτές φίλες της. Διότι καλές και ωραίες αυτές οι άπειρες αγελάδες παντού αλλά άμα δε σου δίνουν και λίγο φιλετάκι, τι να τις κάνεις;

Ένας φίλος έλεγε ότι στα σύνορα οι αγελάδες σφάζονται για μια πράσινη κάρτα διαμονής στην Ινδία. Με το δίκιο τους: βολτάρουν όλη μέρα, τις ταΐζουν, τις λατρεύουν και ζουν μέχρι τα βαθειά γεράματα. Ε τρώνε και κανένα σκουπίδι, προκαλούν κανένα τροχαίο για να περνάει η ώρα…Αναρωτιέμαι αν βαριούνται. Μάλλον όχι. Όσο για το φιλετάκι, η εξήγηση που λέει ότι μη σκοτώνοντας τις αγελάδες, σε μια χώρα όπου ο λιμός δεν είναι καθόλου άγνωστη λέξη, εξασφαλίζουν γάλα για τα μικρά παιδιά, μου ακούγεται λογική. Το να πέφτεις πάνω σε μια αγελάδα την ώρα που βγαίνεις από το σπίτι σου βέβαια δεν είναι το πιο λογικό πράγμα, ούτε να βλέπεις δύο αγελάδες να λιάζονται στην μέση του δρόμου. Είναι και ογκώδη πλάσματα όπως και να το κάνουμε. Δεν ξέρω όμως τι είναι πιο περίεργο: Οι αγελάδες στις εισόδους των πολυκατοικιών ή οι αγελάδες στην πλαζ;

Στο Mamallapuram ή Mahabalipuram, μερικά χιλιόμετρα νοτίως του Chennai (Madras) οι αγελάδες ήταν προφανώς στους δρόμους, ήταν και στους αρχαιολογικούς χώρους τα πρωινά αλλά κατά το μεσημεράκι πήγαιναν για ηλιοθεραπεία. Παρόλο τους αρκετούς τουρίστες που φτάνουν στην περιοχή για να θαυμάσουν τους ναούς αλλά και τις παραλίες, η έννοια της πλαζ δεν είναι ακριβώς αυτή που ξέρουμε. Τη θέση της ξαπλώστρας παίρνουν τα βαρκάκια των ψαράδων και τη θέση των λουόμενων οι αγελάδες. Και αν μετά να στρώσεις την πετσέτα σου. Αλλωστε το μπάνιο στην θάλασσα είναι περισσότερο περπάτημα ανάμεσα στα κύματα και την ανακατωμένη καφέ θάλασσα, αλλά έχεις τη χαρά τουλάχιστον ότι μπήκες στον Ινδικό ωκεανό (παρέα με γυναίκες που μπαίνουν με τα σάρια στο νερό, καμιά αγελάδα που θέλησε να δροσιστεί και ενίοτε καμία κατσίκα).

Έξω από το χωριό βέβαια βρίσκει κανείς ρεζόρτς, περιποιημένα και σεμνά όμως με κανά δυο αιώρες στην παραλία, άντε και καμιά καρέκλα για να ξαποστάσουν οι βοσκοί που βγάζουν τις κατσίκες βόλτα στην παραλία. Προφανώς από πίσω υπάρχει και η πισινούλα και το εστιατόριο, προσεχτικά φτιαγμένα όμως και διακριτικά. Και μιας και ενίοτε προτείνουμε μέρη, αν ο δρόμος σας σας βγάλει προς τα εκεί, επιλέξτε το Ideal Beach Resort: θαυμάσιο περιβάλλον, ωραίο πρωινό, καλό εστιατόριο, φθηνό και περιποιημένο. Λίγο μακριά από το χωριό, αλλά για αυτό υπάρχουν τα rickshaws (για αυτά θα μιλήσουμε άλλη φορά).

Παραθαλάσσιο το μέρος και προφανώς έχει σούπερ φρέσκο ψάρι. Το όνομα των ψαριών άγνωστο, αλλά πολύ καλά μαγειρεμένα. Δοκιμάστε και το κάρυ- καλαμάρι καθώς και τις ψητές γαρίδες. Δεν είναι και πολλά τα παραθαλάσσια εστιατόρια, αλλά το Searock cafe το προτιμήσαμε καθότι πιο διακριτικό και απόμερο και είχε και εκπληκτικές πατάτες τηγανιτές (σπάνιο είδος στην Ινδία).

Δαγκώνουν λέει...

2008-08-30T09:43:00.010+03:00

Μετά από σχεδόν δίμηνη απουσία η βουνίσια γάτα επιστρέφει για να πει ότι το ραντεβού με την τίγρη απέτυχα λόγω λάθους στρατηγικού σχεδιασμού. Μέχρι τελευταία στιγμή διαπραγματεύσεις γίνονταν για την επικείμενη συνάντηση κορυφής, λόγοι όμως ανωτέρας βίας μετέθεσενα το ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή.
Τόπος συνάντησης είχε ορισθεί το πάρκο της Periyar. Οχι πάρκο δηλαδή αλλά αυτό που είθισται να ονομάζεται wildlife sanctuary. Οι βίσωνες εκεί ήταν, και οι ελέφαντες εκεί ήταν και κάτι ζαρκοειδή εκεί ήταν και αυτά. Γύρω από μια λίμνη στα ψηλά βουνά τοων Ghats στην Νότια Ινδία, δίπλα στις απέραντες φυτείες τσαγιού. Η γάτα επέλεξε να διανυκτερεύσει μέσα στο "πάρκο", ζήτησε δωμάτιο στο Lake Palace, ένα ξενοδοχείο που έφτιαξε κάποτε ένας μαχαραγιάς για να χαζεύει τις λίμνες και τις τίγρεις, αλλά απέτυχε και βρέθηκε σε ένα μικρότερο πάλι μέσα στο πάρκο. Και όταν πήγε να δει το δωμάτιο, ο αγαπητός ξενοδόχος της είπε να μην αφήνει ανοιχτά τα παράθυρα γιατι θα μπουν τα πιθήκια και θα την δαγκώσουν. Γέλασε η γάτα και έκλεισε συγκαταβατικά το παράθυρο. Και αφού γύρισε από τη βαρκάδα ( χωρίς να έχει συναντήσει τη φίλη τη τίγρη, είπε να μαζέψει λίγο τα πραγματα της. Ανοιξε το παράθυρο για να πάρει λίγο αέρα και αφοσιώθηκε στην αγαπημένη της εργασία: την τακτοποίηση. Τρία λεπτά μετά, χαμός πανικός πίσω της.

Ο αγαπητός πίθηκός είχε σχεδόν περάσει τα κάγκελα, τραβούσε την κουρτίνα και έδειχνε επιθετικά την οδοντοστοιχία του. "Ξου" έκανε η γάτα, τίποτα. Ο πιθηκος ήταν κρεμασμένος στο παράθυρο.

Η γάτα κούνησε το παράθυρο μπας και πτοειθεί το πιθήκι...Τίποτα. Παρότι φιλόζωη και παρότι πολυ θα ήθελε να πάρει το πιθήκι μαζί της στην Ελλάδα ανγκάστηκε να γίνει βίαιη. Εκλεισε το παράθυρο, το ξανανοιξε γρήγορα όμως γιατί δε μπορούσε να μείνει μακριά του. Τίποτα δεν είχε να του δώσει. Εδωσε λοιπόν ένα φακελάκι ζάχαρη. Ο συμπαθητικός πίθηκος, το έσκισε και έφαγε με βουλιμία το περιεχόμενο. Εφαγε αρκετά κατόπιν και ελπίζουμε να μην έπαθε ζάχαρο...Το βράδυ το παράθυρο έμεινε κλειστό για καλό και για κακό....

Η τίγρη της Βεγγάλης

2008-08-09T22:35:00.010+03:00

Σε μερικές ώρες η βουνίσια γάτα έχει ραντεβού με την Τίγρη της Βεγγάλης. Γι' αυτό και θα απουσιάσει για ένα μικρό διάστημα. Εχει ήδη απουσιάσει βέβαια εδώ και καιρό. Μετά τη βόλτα στο Σηκουάνα πέρασε ένα τελευταίο υπέροχο βράδυ στο Παρίσι παίζοντας pétanque,

ασχολήθηκε με το γάμο αγαπημένης φίλης στην Αθήνα, είδε άλλες γάτες που της είχαν λείψει πολύ πολύ, μελέτησε τα νέα μπαρ και εστιατόρια της Αθήνας, πήγε σε μια καταπληκτική συναυλία στο Καραισκάκη, άφησε τα βουνά και έπλευσε ιστιοπλοικώς στο Αιγαίο πέλαγος,

και τελικά έφτιαξε μια προσωρινή φωλιά στο πιο ωραίο νησί των Κυκλάδων.

Για την ακρίβεια όχι το ωραιότερο αλλά το νησί των Κυκλάδων που μπορεί ακόμα να σου χαρίσει ηρεμία και για λίγες μέρες μπορείς να πεις ότι υπάρχει επίγειος παράδεισος.

Για αυτά και για πολλά άλλα από τον Κόλπο της Βεγγάλης, από Σεπτέμβρη.
Εις το επανιδείν

BIG JUMP

2008-08-09T04:55:00.002+03:00

http://www.rivernet.org/bigjump/bigjump.htm

BIG JUMP
2005 2010 2015

“Big Jump” aims at reconciliating people with their rivers. This project will induce the citizens to reconquer their rivers and lakes and will revive
the powerful links that used to bind people to these spaces. Reconciliation is an essential element to gain people's support to the big European
restoration effort for rivers and wetlands, this huge project being expressed in the Water Framework Directive of the European Community.

The “Big Jump” project includes numerous actions on the main
European water basins, like the organisation of a serie of transboundary swimming days on different European water basins. Educational events on the theme of water quality or river restoration are always held during these actions.

The project will culminate in 2005 , 2010 and 2015 with the “European River Swimming Day” on all the big European river basins or stretchs where the quality standard has been reached. This will be the celebration of the living rivers. Everybody will swim in the rivers on the same day, at the same hour, in all the European rivers, from the sources and the glaciers to the oceans.

Big Jump is a campaign by European Rivers Network (ERN) and many partners and has been initiated by its president Roberto Epple.

European Water Management News, 22 June 2005
The Big Jump is ....

an inspiring project that captures the essence of current EU water
protection legislation into one single public act: at one date, at one time, people will jump into rivers all over Europe.
In a nutshell, BIG JUMP is a European river swimming day, where people reclaim their environment and demonstrate their wish to have clean and living rivers again. The Water Framework Directive (WFD; EU's main law for water protection) is the EU's legislative tool to achieve good status for all rivers and lakes in Europe.
But a legislative tool alone is not enough to reach this goal. It is essential to gain people's support for it. Without a broad public support all over Europe, the WFD might never work.

Big Jump
Background

From the oblivion...

The 20th century forgot its rivers: they served as rubbish dumps, were polluted and dangerous and their access were often forbidden.
They were used only for navigation and for the production of power. The numerous beaches and swimming spots disappeared; people turned
their back to the rivers and forgot their responsibility.

Fortunately, huge efforts have been made since the 90ies for the cleaning and the restoration of rivers. The Rhine, Elbe and Loire rivers now possessed numerous spots reaching the bath water quality standards. They become
exemplary for the management of the other European river basins.

...to the revival of the way of living with rivers

Responsible citizens have understood : to respect, to live with, to restore, to give back its original space to the river, to improve the water's quality everywhere, are the new motto. This growing awareness is expressed
through the revival of the activities on and along the rivers: cycle tracks, discovery canoe tours, sporty fishing, even swimmers have
been seen… There are the precursor signs of a new age which are also seen in big urban visionary projects as in Vienna, Berlin, Munich, Berlin, Paris, Lyon and others.

People’s return to the rivers

“Big Jump” aims at reconciliating people with their rivers. This project will induce the citizens to reconquer their rivers and lakes and will revive
the powerful links that used to bind people to these spaces.

Reconciliation is an essential element to gain people's support to the big European restoration effort for rivers and wetlands, this huge project being expressed in the European Water Framework Directive .

radical riverists

2008-08-07T23:25:00.009+03:00

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/02_DELTIA/Rivers.aspx

Τα ποτάμια της αρχαίας Αθήνας

Τρεις ήταν οι βασικοί ποταμοί που διέρρεαν την πεδιάδα της Αττικής κατά την αρχαιότητα, οι δύο εκ των οποίων απλώνονταν πέραν των ορίων της πόλεως. Το δυτικό και μεγαλύτερο τμήμα της πεδιάδας έβρεχε ο Κηφισός, που είχε τις πηγές του στους πρόποδες της Πάρνηθος στα βόρεια και συνέχιζε την πορεία του για 27 χλμ., έως ότου εκχυνόταν στον Φαληρικό Kόλπο. Το ανατολικό τμήμα διέσχιζε ο Ιλισσός, ο οποίος εκκινούσε από τις υπώρειες του Υμηττού κατευθυνόμενος προς δυσμάς, παρέρρεε τον Αρδηττό και, μέσω της κοιλάδος που σχηματιζόταν ανάμεσα στους λόφους των Μουσών (Φιλοπάππου) και της Σικελίας (δεξιά της σύγχρονης λεωφόρου Συγγρού), δεχόταν στην κοίτη του τα νερά του Ηριδανού και εν συνεχεία συναντούσε τον Κηφισό στα νοτιοανατολικά. Μικρότερος των δύο προηγούμενων ήταν ο Ηριδανός, που ανέτελλε στις νότιες πλαγιές του Λυκαβηττού, έναντι των Διοχάρους πυλών, όπου βρισκόταν και η Πάνοπος κρήνη· κυλώντας βορείως της Ακροπόλεως, περνούσε μέσα από την Αγορά και, συνεχίζοντας τη ροή του βορειοδυτικά, κατά μήκος του βορείου κρασπέδου της Πνυκός, εξερχόταν του τείχους σε σημείο κοντά στην Ιερά Πύλη και, αφού χανόταν υπογείως για μερικές εκατοντάδες μέτρα, στρεφόταν προς νότον, όπου εξέβαλλε στον Ιλισσό. Ήδη από τα χρόνια της επέκτασης της πόλης από τον Θεμιστοκλή περιελήφθη εντός των τειχών της, ενώ στους ρωμαϊκούς χρόνους φαίνεται ότι καταχώσθηκε (καλύφθηκε) και κατασκευάσθηκε μεγάλος υπόνομος εντός της κοίτης του. Εκτός των προαναφερθέντων, υπήρχαν δύο ακόμη, μικρότεροι ποταμοί, ο Σκίρος και ο Κυκλοβόρος, προς δυσμάς της πόλεως μεταξύ του Διπύλου και του Κηφισού και (μάλλον) προς βορράν της πόλεως αντιστοίχως.

...................................................

Ο Ηριδανός αποτελεί τμήμα του δημόσιου χώρου και όχι τοπίο για έριδες των αρχαιολόγων.Η απόφαση του Κ.Α.Σ.η οποία μας έγινε γνωστή από τις εφημερίδες, 1 Αυγούστου 2008, μας βρίσκει αντίθετους –ες:Θεωρούμε τον ποταμό Ηριδανό στη θέση στην οποία βρέθηκε στην πλατεία στο Μοναστηράκι στη καρδιά της πόλης , πολύ σημαντικό εύρημα το οποίο έπρεπε άμεσα να αναδειχτεί για τους κατοίκους αλλά και για τους επισκέπτες της Αθήνας . Το ότι το ποτάμι ήταν ζωντανό μετά τόσα χρόνια αλλά κρυμμένο κάτω από το έδαφος απετέλεσε για μας έκπληξη αλλά μας έδωσε και μεγάλη χαρά καθώς φανταστήκαμε ότι θα μπορούσαν στην πλατεία οι κάτοικοι και οι επισκέπτες να έρχονται σε επαφή μαζί του.Πιστεύουμε ότι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Αθήνας έχουν το δικαίωμα να βλέπουν και να ακούν τον Ηριδανό, να έρχονται σε επαφή μαζί του, το οποίο σημαίνει επαφή με την ιστορία και τον πολιτισμό τους και με το κρυμμένο φυσικό της τοπίο. Πιστεύουμε ότι κάτω από ένα γυαλί αυτό θα είναι αδύνατο.Θεωρούμε τον ποταμό Ηριδανό σημαντικό μέρος της πλατείας, του δημόσιου χώρου της οποίας ζωντανό τμήμα ζητάμε να αποτελέσει.Αυτό που εξ αρχής ζητήσαμε ήταν ολοκληρωμένη μελέτη για την ανάδειξη του ποταμού Ηριδανού σε συνεργασία με τους αρχαιολόγους και περιβαλλοντολόγους κάτι που ποτέ δεν έγινε.Ζητάμε να ακυρωθεί η απόφαση του Κ.Α.Σ. στο οποίο έτσι κι αλλιώς ως άμεσα ενδιαφερόμενοι δεν προσκληθήκαμε.Τώρα για τα σχόλια το ότι οι πολίτες βρωμίζουν τους αρχαιολογικούς χώρους είναι ζήτημα παιδείας, ένταξης αυτών των χώρων στον δημόσιο χώρο της πόλης μέσα από αρχιτεκτονικές μελέτες κ.λ.π. Η απόφαση αυτή εκφράζει μία γενικότερη αντίληψη υποβάθμισης του δημόσιου χώρου και της σημασίας του καθώς και του πολιτισμού μας και της σύνδεσης του με το παρόν και το μέλλον της Αθήνας. Ζητάμε τους αρχαιολογικούς χώρους ζωντανούς μέσα στη πόλη .Από την μελετητική ομάδα της πλατείας στο Μοναστηράκι.

Νίκος Καζέρος Χρηστίνα Παρακεντέ Ελένη Τζιρτζιλάκη

/////////////////////////////

Message sent to the Cambridge Punting mailing list and the

Radical Riverists mailing list.

Dear Colleagues, As you know, we are planning to hold the conference

of Radical Riverists in Cambridge in June 2009,

to discuss the general topic of "Living Rivers in Cities".

I am happy to announce that we shall be joined by Radical Riverists from Athens. Now, you may not think that Athens is noted for its rivers. But archaeological excavations in the last couple of years have brought to light the RIVER ERIDANOS right in the heart of the city - in Monastiraki Square, below the Acropolis. This subterranean river has suffered a sad fate for the better part of 2,000 years. It was covered over by the Roman emperor Hadrian so that it could be used as a sewer. Now the archaeological authorities are saying that they plan to cover it over with a thick sheet of glass, as a historical relic. The people are protesting, however. A group of local architects involved in an alternative project for Monastiraki are calling for the river to be opened to the air, so that Athenians can enjoy the sigh tand sound of this ancient subterranean waterway.I shall be writing an article about this shortly.On Monday I sent you the Greek text of the protest leaflet, which probably puzzled you somewhat. Today I am able to send you the English translation of that text, provided by Eleni. It is attached below.

For an interesting general article about the Eridanos river, try the following link:
http://www.athensnews.gr/athweb/nathens.print_unique?e=C&f=12956&m=A24&aa=1&
eidos=S
[Note the frog connection.]Our Italian colleagues in Padova might be interested to know that for the Ancient Greeks there was also another River Eridanos. It was a legendary amber-bearing river, vaguely located by the Greeks in the far north-west.Later Greeks identified it with the river Po (Lat. Padus) in north Italy.
I think that is all for the moment.
With fluvial greetings,
Ed Emery

The Free University

Eridanos, the ancient stream of Athens is part of public space not a battleground for skirmishes among archaeologists.Following an open architectural contest for the historical Monasteraki Square (central Athens) and in the course of the long-delayed works for the realisation of the winning proposal, we had a surprise: Eridanos, the ancient stream was found to be flowing right under our feet in its subterranean bed, with stone walls and vestiges of earlier fortifications.As of August 1, 2008, we were informed -through the newspapers- that according to a decision by the central archaeological council, Eridanos will have to be protected from trash and other damaging factors with a glass cover.We, as responsible architects members of the study team for the works in Monasteraki Square, regret and oppose this decision for the following reasons: We believe that Eridanos in its actual location where it was found, in the heart of Athens, is of high value and ought to be brought to the attention of both locals and visitors to the city.The fact that the river was still alive after so many years but hidden underground came as a surprise; nevertheless, we were filled with joy as we imagined that local people and passers-by could once more have direct contact with its water.We feel that everybody has the right to see and hear the stream of Eridanos;such contact is another way of experiencing history and civilisation, along with the hidden natural landscape of the city.We think that a glass cover will prevent contact.We see Eridanos as an integral and organic part of the Square and of public space; we demand that it should be treated as such.From the very beginning, we asked for a complete study to focus on river Eridanos, in cooperation with archaeologists and environmental scientists,but, to no avail.We hereby call for the decision of the central archaeological council to be annulled; clearly, as a concerned party, we were never invited or consulted in any way.As concerns the argument about citizens causing damage to open archaeological sites by disposing of their trash... this is clearly a matter of education, of proper integration of sites to the city's public space on the basis of architectural studies e.t.c.This decision is characteristic of a way of thinking that undermines public space and its significance, disregarding civilisation and its connection with the present and the future of Athens. We want "living" archaeological sites in the city.From the study team of architects for Monasteraki Square,

Nikos Kazeros

Christina Parakente

Eleni Tzirtzilaki