Προσεχώς: Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

(Που να βρει κανείς χρόνο να γράψει;...)

6 Milliards d'Autres

Το Grand Palais κρύβει πάντα και άλλους θησαυρούς: Χτίστηκε αρχικώς για να φιλοξενήσει τη Παγκόσμια Εκθεση του 1900 και έκτοτε φιλοξενεί κυρίως περιοδικές εκθέσεις. Στο κέντρο του Grand Palais βρίσκεται η Nef (ο κύριος ναός δηλαδή) ένα γιγαντιαίο αίθριο δέκα τεσσάρων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων που σκεπάζεται από ένα μεταλλικό και γυάλινο θόλο ο οποίος νομίζεις ότι φτάνει μέχρι τον ουρανό. Μέσα σε αυτόν τον εντυπωσιακό χώρο στήθηκε μόνο για λίγες ημέρες μια εκδήλωση που ξεφεύγει από την έννοια της καλλιτεχνικής έκθεσης που συνήθως παρουσιάζεται εκεί. Πρόκειται για την έκθεση 6 Δισεκατομμύρια Άλλοι (6 Milliards D' Autres), μια ιδέα του Γιαν Αρτίς - Μπερτράν, φωτογράφου, δημοσιογράφου και ρεπόρτερ ο οποίος είναι κυρίως γνωστός από το βιβλίο φωτογραφιών «Η Γη Ιδωμένη Από Τον Ουρανό», μια υπέροχη συλλογή τοπίων όλης της γης. Κατά τη διάρκεια αυτού του project μια ημέρα το ελικόπτερο που χρησιμοποιούσε ο φωτογράφος έπαθε βλάβη και χρειάστηκε να περάσουν ένα εικοσιτετράωρο σε ένα ξεχασμένο χωριό του Μάλι. Εκεί συνομιλώντας με ένα κάτοικο για την καθημερινότητα του, τους φόβους του και τις ελπίδες του, άρχισε να αναρωτιέται με ποιον τρόπο θα μπορούσε να μάθει περισσότερα σχετικά με τους άνδρες και τις γυναίκες που έβλεπε από το ελικόπτερο του. Οπως λέει ο ίδιος «σήμερα πρέπει να μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί. Να πάμε προς τον Αλλον για να τον καταλάβουμε. Είμαστε πάνω από έξι δισεκατομμύρια πάνω στη γη και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε είναι να ζήσουμε μαζί.

Το έργο «6 Δισεκατομμύρια Άλλοι» αφορά τον καθένα από εμάς και είναι ταυτόχρονα μια πρόκληση για να δράσουμε. Ελπίζω ο καθένας να έχει τη διάθεση να κάνει αυτές τις συναντήσεις, να ακούσει τον Άλλον και να δώσει και αυτός τη μαρτυρία του». Το 2003 και για πέντε χρόνια έξι ρεπόρτερ πηγαίνουν σε εβδομήντα πέντε χώρες και παίρνουν πέντε χιλιάδες συνεντεύξεις. Από τον Βραζιλιάνο ψαρά μέχρι την Αυστραλή δικηγόρο και από τον Γερμανό καλλιτέχνη μέχρι τον Αφγανό αγρότη όλοι απαντούν στις ίδιες σαράντα ερωτήσεις: «Τί μάθατε από τους γονείς σας; Τί είναι αγάπη; Ποιοι είναι οι φόβοι σας; Θέλετε να φύγετε από τη πατρίδα σας; Γιατί; Τί ονειρευόσασταν όταν είσαστε μικροί;» Το εγχείρημα απαιτούσε τη συνεργασία διάφορων φορέων και μη κυβερνητικών οργανώσεων μιας και πέραν από τις ευρωπαϊκές χώρες οι συνεντεύξεις έγιναν και σε φυλακές μεταναστών, σε εμπόλεμες ζώνες, σε ξεχασμένα χωριά...Οι ρεπόρτερ εστίασαν στα πρόσωπα. Γκρο πλαν που χωράει ίσα - ίσα το πρόσωπο...Στον εντυπωσιακό χώρο της Nef στήνονται σαράντα «καλύβες» για κάθε ερώτημα. Μέσα σε κάθε μια σε μια οθόνη προβάλλονται υπέροχα μονταρισμένες οι απαντήσεις. Διαφορετικά πρόσωπα δίνουν άλλοτε παρεμφερείς και άλλοτε τόσο διαφορετικές απαντήσεις. Και έχεις την αίσθηση ότι ο κάθε ερωτώμενος απαντά σε εσένα προσωπικά, σε κοιτάζει στα μάτια και σου εξομολογείται αυτό που νιώθει.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον και το making of, μια πενηντάλεπτη ταινία όπου πλέον δεν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Άλλον» αλλά τον βλέπεις στον χώρο του και με τους δικούς του ανθρώπους. Βλέπεις επίσης τη δουλειά των ρεπόρτερ, το πως μερικές φορές μια ερώτηση που μπορεί να μας φαίνεται απλή για κάποιους άλλους είναι ερώτημα που δεν υφίσταται. Ή επίσης το πως κάποιοι άλλοι σκέφτονται με ένα τρόπο πολύ μακρινό από αυτό που έχουμε συνηθίσει (ή άλλες φορές τρομακτικά κοντινό). Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το όλο εγχείρημα έχει μια αφέλεια και δεν θα ήταν εντελώς λάθος. Όμως αυτό που σε κερδίζει στο αποτέλεσμα είναι τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, τόσο οικεία αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακρινά. Και τα συναισθήματα όλων, ο τρόπος με τον οποίο αυτά εκφράζονται, το γέλιο και το κλάμα της γυναίκας που σου μιλάει για την αγάπη ή του παππού που σου μιλάει για το θάνατο. Βγαίνοντας από το Grand Palais το Παρίσι μοιάζει ξαφνικά άδειο και μικρό. Ο κόσμος είναι πολύς στα Ηλύσια Πεδία αλλά νιώθεις ξαφνικά να βρίσκεσαι κάπου πολύ μακριά από εκεί και μαζί με έξι δισεκατομμύρια «Άλλους». Το επόμενο πρωί, καθισμένο σε ένα καφέ της Μπελβίλ - μιας γειτονιάς που συγκεντρώνει πολλές και διαφορετικές εθνότητες -, η Βουνίσια Γάτα χαζεύει τους περαστικούς και ίσα που συγκρατείται να μην ρωτήσει «Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση; Τί θα θέλατε να αλλάξετε στη ζωή σας; Αισθάνεστε ελεύθεροι;»...

(το κείμενο γράφτηκε για το movieworld)

http://www.6milliardsdautres.org/

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

φωτό και σχόλια εν καιρώ (προς το παρόν είναι Χριστούγεννα)

http://whatstreetparty.blogspot.com/

Aux Champs Elysées [...] Il y a tout ce que vous voulez...Aux Champs Elysées

[To blog αυτό, από το ξεκίνημα μου έχει αποφασίσει να μη σχολιάζει την επικαιρότητα, να μη γράφει προσωπικες σκέψεις, υπαρξιακά και άλλα τινά (η αλήθεια είναι ότι ειδικά αυτό δυσκολεύεται να μη το κάνει) και να μη γκρινιάζει = Να γράφει μόνο για πράγματα που είδε, άρεσαν και κινησαν το ενδιαφέρον με ένα τρόπο αρκετά απολιτίκ αν και αυτό δεν πρακτικά δε γίνεται ποτέ. Ως εκτούτου, και για διάφορους άλλους λόγους, και κατόπιν ωρίμου σκέψεως η γάτα έκρινε ότι δε θα γράψει για τον "σουρεαλισμό των Champs Elysées" ...που θα ήταν σχόλια και πιο πολύ "πως περάσαμε στο rassemblement à l'ambassade"...Σε live εκδοχή όλα αυτα]

Je m'baladais sur l'avenue le cœur ouvert à l'inconnu
J'avais envie de dire bonjour à n'importe qui
N'importe qui et ce fut toi, je t'ai dit n'importe quoi
Il suffisait de te parler, pour t'apprivoiser

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

Tu m'as dit "J'ai rendez-vous dans un sous-sol avec des fous
Qui vivent la guitare à la main, du soir au matin"
Alors je t'ai accompagnée, on a chanté, on a dansé
Et l'on n'a même pas pensé à s'embrasser

Hier soir deux inconnus et ce matin sur l'avenue
Deux amoureux tout étourdis par la longue nuit
Et de l'Étoile à la Concorde, un orchestre à mille cordes
Tous les oiseaux du point du jour chantent l'amour

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

προς το παρόν λοιπόν μόνο φωτό και ένα άρθρο

http://www.rue89.com/2008/12/13/soutien-agite-aux-jeunes-grecs-sur-les-champs-elysees

Παρεπιπτόνως, για άλλη μια φορά τα Champs Elysées τα χριστούγεννα είναι υπέροχα....

οι φωτό δεν είναι δικές μου...

Απορίες, εύκολες και δύσκολες [3]

3α. Μπορείς να ερωτευθείς έναν μπέμπη; ( παίζεται να είναι και μπέμπα οι γνώμες διίστανται)...Τον μπαμπα του πάντως σίγουρα τον ερωτεύεσαι, αλλά δεν έχουμε φωτό)


3β. Γιατι αυτά τα παιδάκια παίζουν, γελάνε, φωνάζουν αλλά δεν τσιρίζουν ούτε σκούζουν και όταν πέφτουν κάτω απλά ξανασηκώνονται γελώντας και πάλι ενώ οι γονείς τους τρώνε ήσυχα και αμέριμνα στην άλλη άκρη της πλατείας;

Απορίες, εύκολες και δύσκολες [2]

2. Οταν θα είμαστε στην ηλικία αυτής της γυκύτατης γιαγιάς, θα περπατάμε με την ίδια χάρη φορώντας ψηλοτάκουνα παπούτσια ( Η κυρία πήρε το ίδιο λεωφορείο με μας, έμεινε μισή ώρα όρθια και βγαίνοντας από το λεωφορείο περπατούσε πιο γρήγορα και πιο χαριτωμένα από εμάς)

Βιβα λος κινεζος!

Ξεφυλλιζοντας το περιοδικο Art Review και συνειδητοποιωντας απο τον αριθμο των διαφημιζομενων εκθεσεων πως η αγορα τεχνης κανει κρα για καλλιτεχνες προερχομενους απο την Ασια και δη την Κινα, αιχμαλωτιστηκα απο μια σκοτεινη σελιδα οπου φιγουραριζε ενας γηραιος κυριος, σχεδον αιχμαλωτος κι αυτος... Μετα απο αναζητηση στο ιντερνετ εμαθα πως προκειται για τον κινεζο ζωφραφο Xia Xiaowan, ο οποιος δημιουργει πινακες 3D ζωγραφιζοντας πανω σε φυλλα γυαλιου και τοποθετωντας τα υστερα κατα μηκος ωστε η απεικονιση να ειναι ορατη απο τον θεατη σε 360 μοιρες. Οργανικες φιγουρες ενα βημα πριν την εξαυλωση, ανθρωποι-τερατα-ανθρωποι σε διαρκη ανασυνθεση, υβριδια που αιωρουνται σε κενο χρονο και χωρο, κατι αναμεσα στον Francis Bacon και στο Alien, σα να σου κανουν εγχειριση ανοιχτου εγκεφαλου και να προβαλλουν σε μια οθονη τις εικονες που παρελαυνουν. Η αισθηση της στιγμης εκεινης ακριβως πριν ξυπνισουμε και χαθει η τελευταια εικονα ενος εφιαλτη.

et pour le plaisir des yeux...

Συστήματα ψαρέματος Canal Saint Martin

Ενα πράγμα όμως δε καταλαβαίνω....Θεωρώ απίθανο κάποιος να φάει ψάρι που έχει πιάσει σε αυτό το κανάλι (βρώμικα). Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ψαρεύει μόνο για το χόμπυ...(ο κύριος με τη τέντα μάλλον περνάει μια υπέροχη Κυριακή). Ποιο το νόημα όμως να φτιάξεις ένα σύστημα για "αυτόματο" ψάρεμα αν δε σκοπεύεις να φας το ψάρι;
Μήπως ψαρεύουν τα παπούτσια του κυρίου που λέει και η φίλτατη Μελίτη;
[Η βουνίσια γάτα πολύ θα ήθελε να είναι τώρα στη θέση του κυρίου...Ανταυτού φοράει le peignoir rose -κάτι σαν την κάπα του Ζορό- απαραίτητη αμφίεση για μια νύχτα μπροστά σε ένα κείμενο παρουσίασης που δε λέει να γραφεί από μόνο του]