Μπατίντα ή αλλιώς Το καλοκαίρι που Δεν

(όταν δεν υπάρχει Μπλάντυ Μαίρη υπάρχει Μπατίντα)

Ολο το χειμώνα το λέγαμε. Για την ακρίβεια από εκείνο το πρωινό, πέρυσι τέτοιες μέρες, που οδηγουσα το ξημερωμα από το Μαγγανάρη (ή όπως αλλιώς λέγεται) προς τον Εύδηλο και εσύ κοιμόσουν δίπλα. Και μετά μπήκα στο καράβι και είπα ότι θα ξανάρθω. Και δεν ήρθα γιατί με ρούφηξε το άλλο νησί. Και όταν πια ήταν σίγουρο ότι δε θα έρθω ούτε αυτό το καλοκαίρι, αρκέστηκα να σου πω «Θα είμαι όλη δική σου αυτό το χειμώνα στο Παρίσι» . Και όταν θα πιάσουν τα κρύα μπορεί να χορέψουμε ένα ικαριώτικο στα 30 τετραγωνικά, έτσι για να ζεσταθούμε.

Πήγες και εσύ εκεί, εσύ που ήθελα τόσο πολύ να βρεθούμε σε ένα καφενείο και όχι σε κάποιο μπαρ της Αθήνας ανάμεσα σε πρότζεκτ, διαδακτορικά και εκλογές. Οταν ετοιμαζόμουν να μπω στο καράβι για Κρήτη, το δικό σου καράβι ήταν δίπλα. Και για μια στιγμή, σκέφτηκα να αλλάξω προορισμό, να σου πω, Τσα, εδώ είμαι και εγώ. Στην άλλη Κρήτη, στην Κάννιγγος, μία εβδομάδα πριν, το σκεφτόμουν ακόμα. Και εσύ ήσουν τόσο χαρούμενη με την εκλογή σου που προσπάθησα επιμελώς να κρύψω τη δική μου μελαγχολία. Θα καθόμασταν στο καφενείο και θα μιλούσαμε για Ταύρους και Τοξότες, άντε και για Δίδυμους, και αφού τα λύναμε αυτά ίσως ξαναπιάμε το μέλλον των πόλεων.

***

Με σένα πάλι δεν είναι η πρώτη φορά. Φταις και εσύ φταίω και εγώ, σε μια παραλία δεν έχουμε βρεθει. Μου είπες "πάμε να αλητεύσουμε στην Μάνη", ήθελες να φύγουμε μετά από τρεις μέρες, μπορούσα να φύγω τώρα, πήρα το καράβι για αλλού. Γύρισα μετά από πέντε μέρες και μου είπες, έπρεπε να είχες έρθει μαζί μου. Πριν χρόνια προσπαθησα να έρθω να σε βρω στο Μεξικό, στη Μαδαγασκάρη, τώρα εσύ θέλεις να πας στη Σρι Λάνκα, κανείς όμως πλέον δε μπορεί. Καταφέραμε ομως τη Θεσσαλονίκη το νοέμβρη, εκεί που γνωριστήκαμε πριν σχεδόν είκοσι χρόνια. Αλητεύσαμε κουκουλωμένοι για να προστατευτούμε από το διαπεραστικό κρύο του βαρδάρη, αλλά ακόμα δε πετάξαμε τα ρούχα σε μια παραλία.

***

Ειχε 42 βαθμούς έξω όταν μου είπες να έρθω σπίτι σου να κανονίσουμε διακοπές. Ηρθε και ο άλλος. Νόμιζα ότι είχες δροσερή βεράντα, άντε ένα κλιματιστικό. Καθήσαμε και οι τρεις κάτω από τον ανεμιστήρα, εσείς βγάλατε τις μπλούζες, την έβγαλα και εγώ. Αν έμπαινε κανείς μέσα θα νόμιζε ότι ετοιμαζόμαστε να γυρίσουμε τσόντα. Μελετήσαμε τα καράβια, δε έβγαινε να έρθετε στο νησί, του άλλου του φαινόταν μακριά για τρείς μέρες, εσυ είχες δουλειές, είπαμε να βρεθούμε μετά από δεκαπέντε μέρες, σου έστειλα ένα μήνυμα ενδιάμεσα σου είπα έλα, δε μπορούσες, γύρισα, έφυγα για αλλού, τις ρακιές δεν τις ήπιαμε ούτε σας απόλαυσα να τσακώνεστε  σε κάποια παραλία του Πηλίου. Ειχαμε και εκείνη την ιδέα, να κάνουμε διακοπές στο πλοίο τη γραμμής και ας μην υπάρχει πια η Δημητρουλα. Ρακή στο κατάστρωμα, τοστάκι και αν κάποιος από εμάς έβλεπε κάτι ενδιαφέρον να κατεβαίνει σε κάποιο λιμάνι, τότε θα κατεβαίναμε και οι τρεις.

***

Ηρθες τη μέρα που έφευγα από το νησί. Σου είπα που είναι η καβάντζα μου και ότι θα ξαναγυρίσω. Σου γνώρισα και τους νέους μου φίλους. Δε γύρισα. Και μετά, είχα ξεχάσει πόσο μεγάλη είναι η Κρήτη. Και βρέθηκα στην άλλη πλευρά, με λίγο χρόνο. Στη δική σου πλευρά ήταν και η Λ. Και εκεί ήθελα να πάω. Σάλτσα ντε κόκο και σας έχασα και τις δυό. Ομως μου έχει ξεμείνει ένα μπουκαλάκι ρακή που μου έδωσες στα γενέθλια μου. Και βλέπω τώρα τις φωτογραφίες της Λ. Από αυτές τις παραλίες που γνώρισα πριν δεκαπέντε χρόνια. Του χρόνου στο νησί σας.

***

Οταν μας άφησαν μόνες στο σπίτι πανικοβλήθηκα. Μου είπαν να μην ανησυχώ ότι δε μπορείς να βγεις από το πάρκο σου και ότι θα γυρίσουν σε μισή ώρα. Και εσύ έβαλες τα κλάματα και ανέβηκα στο πατάρι και μου είπες να τηλεφωνήσω στη μαμά σου αλλά το κινητό μου ήταν κάτω και φοβούμουν να σε αφήσω μόνη, σε έβγαλα από το πάρκο και έχασα πέντε χρόνια από τη ζωή μου μέχρι να κατεβούμε τη σκάλα. Τα μεσημέρια ηθελες να σου διαβάσω παραμύθι, αλλά εγω δε ξέρω να διαβάζω παραμύθια. Επεμενες και το έκανα. Φέτος στο περίβολο της εκκλησίας μου έδειχνες κάτι πουρνάρια και μου έλεγες κάτι για φάλαινες. Οταν έχεις κέφια με φωνάζεις με το ονομά μου. Αλλες φορές με αγνοείς επιδεικτικά. Θα ερχόμουν σπίτι σου την Κυριακή όμως χρειάστηκε να φύγεις. 

***

Δεν ήρθα ούτε στο σπίτι εκεί έξω από την Αθήνα, εκεί που γνωριστήκαμε πριν μπόλικα χρόνια. Οι περισσότεροι τώρα με μωρά, αρκετοί στο εξωτερικό, κάποτε σε αυτό το σπίτι ψήναμε αρνί εκτός Πασχα, και ένα άλλο βράδυ, ακούγαμε στο repeat το Killing me soflty. Ειδα τον έναν, μερικά βράδια νωρίτερα, μετά τη Δονούσα και πριν τη Σύρο, σε ένα άδειο μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή τη φορά δε τσακωθήκαμε πολιτικά. Εκανε πολλή ζέστη για τέτοια. Πριν φύγουμε τον ρώτησα κάτι που ήθελα να ρωτήσω εδώ και καιρό. Μας κέρασαν άλλο ένα ποτό. Το ήξερα ότι αυτό θα μου έλεγε και όμως δεν τον άκουσα. Εσενα πάλι, πρόλαβα και σε είδα ένα απόγευμα στο Νησί. Μόνο που στραμπούληξες το πόδι και μετά δε μπορέσαμε να χορέψουμε. Αν δε αποφάσιζα να πάω στα βόρεια αρχές αυγούστου, μερικές μέρες μετά, θα μιλούσαμε για άνδρες και γυναίκες στη μέση του πελάγους, θα φτιάχναμε κανάτες κοκτέηλ με 10 καλαμάκια, σίγουρα κάποιο πρωί θα έλεγες «ηρθε το τέλος μου» και εγώ θα έψαχνα τρόπο να σταθεροποιήσω την κατσαρόλα με τα ρεβύθια εν μέσω 7 μποφόρ.

Ρεβύθια λέω να φτιάξω σήμερα. Στο Παρίσι δε φυσάει. Μπατίντα ντε κόκο χώρις τόκο.

Προσεχώς: 48 ώρες στη Νότια Γαλλία

είπε μια φίλη χθες το βράδυ:
Οσο μπορείς ακόμα να την κοπανάς όταν ζορίζουν τα πράγματα, είσαι πολύ τυχερή.
Και έχει πάρα πολύ δίκιο...

Allo, allo, tu m'entends?

Μόλις μας ανακοίνωσαν ότι φτάνουμε στο Saint Raphael...Το παραπάνω τραγούδι το μαθαίναμε στη πρώτη δημοτικού
"Αλο, αλό μ' ακους; Κάνει καλό καιρό στο Σαν Ραφαέλ; εδώ κάτω από τη βρόχη μπορώ ακόμα να μυρίσω την Εστερέλ..."

Πόρτα

Εχεις ανοίξει 100 φορές αυτήν την πόρτα. Αλλές 100 έχεις χτυπήσει και σου έχουν ανοίξει. Τις περισσότερες φορές άλλωστε είναι ορθάνοιχτη και έχεις απλά περάσει. Οσες φορές την άνοιξεις σου είπαν "καλωσήρθες, σε περίμενα", όσες φορές χτύπησες, σου άνοιξαν και είπαν "πέρνα, που ήσουν τόσο καιρό;" και όσες φορές απλά πέρασες, σου είπαν "καλώστο".

Τώρα γιατί κάθεσαι στη μεριά σου, ούτε χτυπάς, ούτε ανοίγεις, ούτε περνάς; Απλά περιμένεις τον άλλο να τα κάνει όλα αυτα ;!


(Την Πορτάρα η γάτα τη βλέπει σχεδόν κάθε χρόνο. Τη τελευταία φορά που βρέθηκε κοντά ήταν 7 χρονών...Δε θυμάται αν πέρασε από μέσα...Μέσα στα κρύα του Παρισιού, η εικόνα που βλέπεις φτάνοντας στην Νάξο ανεβάζει λίγο τη θερμοκρασία)

Εξω από τη Μασσαλία

Ο κεντρικός ήρωας των "ρομάν νουάρ" (κατά το φιλμ νουάρ) του Ζαν Κλωντ Ιζό, όταν δε βρίσκεται μπεγλέμενος σε απίστευτες αστυνομικές περιπέτειες που διαδραματίζονται στις φτωχογειτονιές της Μασσαλίας, όταν δε μας παρουσιάζει την πόλη αυτή μέσα από τις μουσικές που ακουεί (κατά πλείστον τζαζ), όταν δεν χάνεται ανάμεσα στον έρωτα και τη φιλία, τον καπνό και τον ποτό, αναπολεί τα νεανικά του χρόνια όταν αποδρούσε στο μικρό ψαροχωρι Goudes. Εκεί ξαναγυρίζει όταν θα χρειάζεται να σκεφτεί, να καθαρίσει το μυαλό του.

Την πρώτη φορά που έφτασα εκεί, και μη γνωρίζοντας τα μυθιστορήματα του Ιζό, δε μπορούσε να καταλάβω γιατί αυτο το μισό χωριό είναι τόσο γνωστό. Μάλλον αυτό το imaginaire έχει μεγάλη δύναμη. Οι Goudes είναι ο τελευταίος οικισμός του δήμου της Μασσαλίας. Κάτι σαν να πηγαίνεις στη Βουλιαγμένη, μόνο που οι Goudes είναι όντως ψαροχώρι, ο ιστός της πόλης δε φτάνει μέχρι εκεί και οι συνοικίες πριν από αυτό δεν είναι τα πολυτελή νότια προάστια της Αθήνας. Κάθε άλλο, είναι οι εγατικές συνοικίες της πόλης.

Για μια ελληνίδα γάτα, όσο και αν χαίρεται που βλέπει τη μεσόγειο, ήταν αρχικά πολύ δύσκολο να καταλάβει τη μαγεία αυτού του τόπου όπου έχει μια μόνο παραλιίτσα, βράχια από τα οποία δεινοπαθείς για να μπεις στο νερό και δεν υπάρχει ένα ταβερνάκι. Κι όμως....Φεύγοντας ανατολικά από το χωριό μπαίνεις σε μια προστευμένη ζώνη με τη θάλασσα στα δεξιά και εντυπωσιακά βράχια στα αριστερά. Οχι, δε φτάνεις στη παραλία με αυτοκίνητο...Πρέπει να περπατήσεις πολύ και αυτό είναι καλό. Οχι, δεν έχει μπητςμπαρ κάθε 100 μέτρα, και αυτό καλό είναι. Και τι κάνεις; περπατάς, διαβάζεις, πίνεις ένα παστίς το απογευματάκι, και βλέπεις τα καράβια να φεύγουν για τη Βόρεια Αφρική. Και σου μπαίνει η ιδέα να κάνεις το γύρο της Μεσογείου με ένα από αυτα...Και επειδή δε μπορείς βρίσκεις τον εαυτό σου να ακολουθεί γαλλικές συνήθειες: ποτηράκι κρασί και ζαμπονάκι δίπλα στη θάλασσα, σκαρφαλώματα, ολίγην pétanque και καφέ εσπρέσο δίπλα το κύμα (πότε δε κατάλαβα πως πίνουν ζεστο καφέ καλοκαιριάτικα)....

Προσεχώς: Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

(Που να βρει κανείς χρόνο να γράψει;...)

Πολική αρκούδα στη Villette

Μετά την άκρως πετυχημένη μεταμφίεση ως πολική αρκούδα στη πλαζ, η βουνίσια γάτα οδεύει απόψε προς το πάρκο της Villette για να συναντήσει μια άλλη πολική αρκούδα. Villette Sonique και πάλι και περιέργως έχει ένα απίστευτο ήλιο! Στο πρόγραμμα για σήμερα:

• ERNA OMARSDOTTIR : Digging in the sand with only one hand
• EXTRA LIFE
• TUSSLE
• LIGHTNING BOLT
• DUCHESS SAYS

Χθες αναχώρησε και μια φίλη για 4 μήνες στο Βόρειο Πόλο για να συναντήσει πραγματικές πολικές αρκούδες μέσα από ένα ιστιοπλοικό. Είναι τρελοί αυτοί οι γάλλοι!

http://jeannelacland.unblog.fr/



UPDATE: TUSSLE, pas mal du tout. Τουτέστιν πολλοί καλοί. Μη με ρωτήσετε τι μουσική παίζουν όμως. Ιδανική για γρασίδι και ήλιο. DUCHESS SAYS, ολίγον θορυβος, αλλά ωραίος θόρυβος, δεν κάνει για γρασίδι και ήλιο αλλά σίγουρα κάνει για αίθουσα.

Week-end στη Νορμανδία

Η Κυανή ακτή έπεφτε λίγο μακριά. Ετσι καταμεσής του Μαίου, πήραμε τα πουλόβερ μας, πήραμε τα χοντρά παντελόνια, πήραμε και για τα μάτια του κόσμου τις σαγιονάρες και κατευθυνθήκαμε ως καλοί Παριζιάνοι για σαββατοκύριακό στις κοντινές παραλίες ή για την ακρίβεια κάπου λίγο πιο κοντά από το Βόρειο Πόλο.

Δεν ακολουθήσαμε το ρεύμα, και έτσι δε φύγαμε Παρασκευή αλλά σάββατο μεσημέρι και έτσι δεν πετύχαμε κανέναν στο διάβα μας. Γυρίσαμε όμως Κυριακή βράδυ χωρίς όμως όλο το μπουλούκι που φρόντισε να γυρίσει νωρίς και να μην ψάχνει βενζινάδικο (σπάνιο είδος) σε ένα Παρίσι που κοιμάται.

Είναι σίγουρο ότι επιβίωσαμε από τη Νορμανδία. Οι αγελάδες δεν μας επιτέθηκαν, έιχε ήλιο και οι κατακτητές είχαν πάει διακοπές. Αλλωστε ήταν το τριήμερο της λήξης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Η αλήθεια είναι ότι δε μπορούσες εύκολα να καταλάβεις τι εποχή είναι...

Η ιδέα να βουτήξουμε στα παγωμένα νερά της Μαγχης απορρίφτηκε γρήγορα προφανώς προφανώς. Μείναμε απλά στο να χαζεύουμε το απέραντο γαλάζιο. Για την ακρίβεια το απέραντο χακί.

Κάποιες παραλίες ήταν για γυμνιστές. Σε αυτές πρέπει να είσαι υποχρεωτικά γυμνός. Τώρα το πως κάθεσαι γυμνός στους 5 βαθμούς Κελσίου είναι άλλη ιστορία.

Το ανέκδοτο με τις καμήλες και τη Λάρισα το ξέρετε; Κυκλοφορεί και στη Γαλλία ολίγον τροποποιημένο.

Πριν φύγουμε από το Παρίσι συμβουλευτήκαμε όπως όλοι οι σωστοί γάλλοι τον Καιρό. Ηταν όπως φαίνεται στην αριστερή φωτό. Κι όμως το όνειρο έγινε πραγματικότητα και ίσχυσε η εικόνα Νο2!!!

Απορρίψαμε την ιδέα του κάμπινγκ παρότι ανήκει κατά τα φαινόμενα στα τοπικά έθιμα, λόγω κρύου. Απορρίψαμε επίσης τις βίλλες στην παραλία της Cabourg γιατί αφενός δεν είχαμε το κατάλληλο ένδυμα και αφετέρου ήταν χαμηλή σαιζόν και κανείς δε θα μας έβλεπε όταν θα ανοίγαμε τα παραθυρά μας ως κοντέσσες για να χαζέψουμε την περαντάζαδα.

Αρκεστήκαμε σε chambre d' hotes, στο ξακουστό Ouistreham. (Το οποίο μόνο ο Νταβίντ γνώριζε). Αφού φάγαμε στο Le Channel (το κανάλι κοινώς) το οποίο και συνιστούμε ανεπιφύλακτα, είχαμε τις εξής δύο και μόνο επιλογές για τη συνέχεια της βραδιάς: Ντισκοτέκ του Καζίνο μαζί με εικοσάχρονα, Καζίνο σκέτο. Επιλέξαμε το δεύτερο και χάσαμε τα λεφτά μας παρέα με τους κτηνοτρόφους της περιοχής καθώς και μερικούς κατοίκους της Απω Ανατολής που έρχονται στη Νορμανδία μόνο και μόνο για να παίξουν στα καζίνο. (Να σημειώσουμε εδώ ότι τα πλησιέστερα καζίνο στο Παρίσι είναι αυτά της Νορμανδίας. Το ίδιο το Παρίσι δεν έχει Καζίνο).

Η Νορμανδία έχει πολλά ξακουστά εδέσματα τα οποία έχουν και πολύ ομορφή όψη. Δυστυχώς δε καταφέραμε να δοκιμάσουμε πολλά από αυτά.

Οταν βρήκαμε όμως τη μοναδική παραλία με βότσαλο, ώστε να είμαστε σίγοουροι ότι δε θα καθήσουμε αναπαυτικά...

...Απολάυσαμε εκπληκτικές rillettes au calvados. Τουτέστιν τρίμματα χοιρινού κρέατος σε ένα απόσταγμα από μήλο.

Το βράδυ θέλαμε να κάνουμε μπάρμπεκιου όπως οι ιθαγενείς εκεί πέρα αλλά ο ουρανός είχε αρχίσει ήδη να σκοτεινιάζει. Αρκεστήκαμε σε μια Auberge λίγο έξω από την Houlgate.

Σκρώξαμε την πόρτα και βρεθήκαμε στα γαλλικά ΚΑΠΗ όπου η πατρόνα δεν άφησε στη γάτα τον πρέποντα χρόνο για να διαλέξει το μενού της, πράγμα που η γάτα το έφερε βαρέως για αρκετές μέρες μετά. Το υπολοιπο της εκδρομής πέρασε καταρχήν καταμετρώντας τα τανκς. Καθε χωριό και ένα τανκ. Η "αποβαση" κατάτα φαινόμενα υπήρξε το μέγιστο γεγονός στην περιοχή.

Καναμε και μια σιέστα στην υπέροχη παραλία της Omaha, χωρίς όμως να επισκεφτούμε το περίφημο νεκροταφείο. Η απόπειρα να μιλήσουμε σε γνήσιες ντόπιες αγελάδες και κυρίως να τις φωτογραφίσουμε δίπλα σε ανθισμένες μηλιές, απέτυχε δυστυχώς.

Επιστρέφοντας από Νορμανδικές ακτές, παρέα με δύο γάλλους και μία ελληνίδα και έχοντας περάσει 48 ώρες κοροιδέυοντας -καλοπροαίρετα πάντα- τη γαλλική κοσμοθεωρία έπεσα πάνω σε μια εταιρεία που φτιάχνει μπλουζάκια και διάφορα άλλα τινά που μοιάζουν πολύ με τα Kukuxumusu και τα οποία περιγράφουν τα δράματα της Νορμανδίας. Ο καιρός καταρχήν , τα βρωμερά τοπικά εδέσματα, τη διαμάχη για το Mont Saint Michel, τον παροξυσμό με την απόβαση...Οπως καταλάβαμε μετά από αυτό το υπέροχο διήμερο:
Νορμανδία= βροχή + αγελάδες + καμεμπερ +απόβαση + καζίνο+άγγλοι/αμερικάνοι/καναδοί+καλβαντός+παγωμένες παραλίες.

Πέραν της πλάκας, η παραλιακή Basse Nromandie είναι πάρα πολύ όμορφη αν και οι φήμες λένε ότι οι ενδοχώρα είναι ακόμα πιο όμορφη. Είναι και οι αγελάδες εκεί, και τα βουτυρα και τα τυριά.....

Παρίσι-Τήνος

και ξαφνικά έσκασε ο ήλιος στο Παρίσι. Στα καλά καθούμενα, χωρίς μια προειδοποίηση χωρίς τίποτα. Δε τολμώ να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Είναι σίγουρο ότι τα καφέ είναι γεμάτα και οι Παριζιάνοι λίαζονται.

και δε ξέρω πως μου ήρθε ξαφνικά, αλλά θέλω να πάω στην Τήνο.

Τώρα που είναι άνοιξη, όπως πριν περίπου δέκα χρόνια που είχα πάει για καθαρή Δευτέρα. θέλω να μέινω στον πύργο και το πρωί να πιω τον πρώτο καφέ μου στην πλατεία του χωριού μαζί με ένα γαλακτομπούρεκο. Και μετά να κάνω βόλτα στα σοκάκια του χωριού.

και μετά θέλω να πάω προς τα Ιστέρνια, να κατέβω τα άπειρα σκαλάκια μέχρι τη παραλία και να τα ξανανέβω.

και μετά να πάρω τον ορεινό δρόμο και να σταματήσω να χαζέψω τους βράχους στο Βώλακα και να φάω λούζες, λουκάνικα, πηχτή, πιτσούνια, κουνέλι στιφάδο, ντόπια πεντανόστιμα κρέατα, φρουτάλια, ρεβιθοκεφτέδες, μαραθοκεφτέδες, σαλιγκάρια τηγανητά, νιτράδα με σύγλινο...

το απόγευμα θέλω να βρεθώ στον Πάνορμο για τη δύση και να βλέω τον ήλιο να πέφτει πίσω από το βουνό. Μετά θα φάω (και πάλι) ψαράκια στις ταβέρνες στο λιμανάκι...Και για να τα χωνέψω όλα αυτά θα ανέβω στον Πύργο μετα ποδια....

και όταν ξυπνήσω την επομένη, μετά τον καφέ στην πλατεία του Πύργου, θα ανακαλύψω όλα τα άλλα μέρη της Τήνου που δε γνωρίζω.

3,2,1 φύγαμε για Vercors

Παντελόνι σκι, οκ!
ισοθερμικό πάνω κατω, οκ!
γυαλιά ηλίου, οκ!
κασκόλ, οκ!
μπουφάν, οκ!
σκούφος, οκ!
κορδέλα για αυτιά, οκ!
αντιηλιακό, οκ!
κάλτσες, οκ!
πουλόβερ, οκ!
μάσκα, οκ!
εισητήριο για Grenoble, οκ!
Παρέα σούπερ, οκ!

Η γάτα πάει στα βουνά της επιτέλους!!!! ICI

Credits (Alpes II)

Στην αναδρομή της σχέσης της γάτας με τα βουνα (στην ενήλικη ζωή) πρέπει να αποδοθούν και μερικά credits.
Πρώτο και καλυτερο credit: Η γάτα επέστρεψε στα βουνά μετα από 5χρονή απουσία χάριν σε κύριο γάτο, που πιο πολύ για αρκούδα κάνει...Βέβαια ο κύριος αρκούδος παίρνει φόρα πλέον και κατεβαίνει τις πίστες και δε περιμένει τη γάτα, παρότι η γάτα παλλιότερα έκανε δύο στροφές και περίμενε, για να μη θυμηθούμε την φορά που οδήγησε σε πανικό το Φτερόλακα-Κελλάρια γιατί ο αρκουδος αποφάσισε να βγάλει τον ώμο του. (Και κυρίως γιατι στο απαράδεκτο χιονοδρομικό κέντρο που λέγεται Παρνασσσός δεν έχει ιατρείο στη Φτερόλακα, αλλά ποιος παεί στη Φτερόλακα, οι trendy ξέρουν μόνο τη καφετέρια των Κελαριών...sorry ξέγυφα)Παρά τη γκρίνια, mille merci Monsieur!
Δεύτερον credit στον κύριο που αναφέρθηκε στο προηγούμενο ποστ και ο οποίος λέει πάντα ναι στις φαεινές ιδέες της γάτας. Το οποίο έχει συχνά ως αποτέλεσμα αυτοκίνητα κολλημένα στο χίονι ή να κρέμονται σε γκρεμούς, σκι ανάμεσα σε δέντρα που οδηγούν στο πουθενά κτλ κτλ (ο πρώτος κύριος ειδεύεται και αυτός στις περιπέτειες)
Τρίτο credit στον κύριο που αφού του έσπασα τα νεύρα στο πρώτο κοινό μας σκι προς 3-5 μεριά και πέριξ( για άσχετους λόγους), ήταν ο πρώτος που επικρότησε άνευ συζητήσεων το πρότζεκτ "εβδομάδα σκι στις Αλπεις" και βρέθηκε με τη γάτα στο δράμα της Λαγκράβ.
Τελευταίο credit στο κύριο που έμαθε σκι σε ένα χρόνο και του βγάζουμε το καπέλο και σε λίγο θα μας αφήνει πίσω του. Και με τον οποίο (και τον προηγούμενο) μπορούμε να κάνουμε απίστευτες σαχλαμάρες μέσα στα χιόνια και δε λέει ποτέ οχι σε μια παγωμένη μπύρα σε παγωμένο τοπίο.

(ok, έγραψα και ένα πιο προσωπικό ποστ...για να ελεγξω και ποιοί φίλοι διαβάζουν...Θα επιστρέψω με βόλτα στις Αλπεις σύντομα)

Les Alpes, mon amour

Πριν περίπου πέντε χρόνια, όταν η γάτα αποφάσισε να μετοικήσει στο Παρίσι, είχε κάτι στο πίσω μέρος του μυαλό της πέραν από το γεγονός ότι ήθελε να ζει και κυρίως να τρώει στη πόλη του φωτός. Ηξερε ότι εκεί κοντά βρίσκονται κάτι ψηλά βουνά που τα λένε Αλπεις. Είχε βρεθεί σε αυτά τα βουνά σε βρεφική ηλικία, όταν ο θείος γάτος ζούσε στο Παρίσι και κάθε χρόνο έπαιρνε την αδερφή γάτα, τη γιαγιά γάτα και το γατάκι ( αυτή είμαι εγώ) , αυτοκινητάδα από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι. Μικρό το γατάκι, δε θυμάται πολλά, θυμάται όμως τη Mer de Glace, θυμάται κάτι τελεφίκ, θυμάται και τις μπύρες που έπιναν οι μεγάλες γάτες σε κάτι χιονισμένα τοπία. Και έτσι αποφάσισε να γίνει «βουνίσια γάτα». Σε αυτό συνέβαλε ο μπαμπάς γάτος που είχε γνωρίσει τα σημερινά ελληνικά χιονοδρομικά πριν καν γίνουν χιονοδρομικά και αποφάσισε ότι με το που θα περπατούσε το γατί, θα το φορούσε σκι στα πόδια. Οι μέθοδοι εκμάθησης σκι ήταν ολίγον καταπιεστικές και καθόλου παιδαγωγικές και οι λύσεις ήταν δυο: είτε το γατί να μισήσει τα βουνά και το χιόνι, είτε να τα λατρέψει. Εγινε το δεύτερο και έκτοτε κάθε σαββατοκύριακο το γατί ήταν στον Παρνασσό. Τότε δεν είχε ακόμα κόσμο, πήγαινε και καθημερινές ( κοπάνα κοινώς) και όταν μεγάλωσε, και ενώ εντωμεταξύ ο Παρνασσσός έγινε μέρος προς αποφυγήν γνώρισε και τα άλλα βουνά της Ελλάδας…Κάτι έλλειπε όμως…Καλά και ωραία όλα αυτά, αλλά το γατί που είχε γίνει γάτα πλέον δε μπορούσε να περιοριστεί στα ελληνικά βουνά.

Μια ωραία πρωία συνειδητοποίησε ότι ένας καλός της φίλος ζούσε στην Γκρενόμπλ. Φίλοι ήταν καλεσμένοι σε αυτό το σπίτι, έιπε να πάει και αυτή. Και καθώς το τρένο πλησίαζε, οι Αλπεις αποκαλύφθηκαν μπροστά της. Το θέμα είχε λήξει. Το επόμενο πρωί η γάτα θα βρισκόταν εκεί πάνω. Δήλωσε ότι θα πάρει μόνη της το λεωφορείο στις 7 την επομένη. Μάταιες προσπάθειες έγιναν για να την πείσουν ότι δε μπορούσε να πάρει μόνη της τα βουνά. Τι να κάνει η καλή της φίλη αποφάσισε να τη συνοδέψει. Τι να κάνει η άλλη της φίλη, εντόπισε φίλο με αυτοκίνητο και σνόουμπορντ (αυτό το τελευταίο η γάτα το κατάπιε χωρίς να πει κουβέντα τη συγκεκριμένη φορά) και πουρνό πουρνό βρέθηκαν στις 2 Alpes. Η γάτα που όπως είπαμε ήταν μεγάλη γάτα έκανε σα μωρό γατί. Μετά από άπειρες δηλώσεις του στυλ «ζω την καλύτερη στιγμή της ζωής μου», «αφήστε για πάντα εδώ» , «δε θέλω άνδρα, δε θέλω φαί*, θέλω να κάνω σκι» πείστηκε ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι της. Ο κύβος όμως ερρίφθει. Ένα μήνα μετά ξεσήκωσε τον πιο περιπετειώδη φίλο της και για μια εβδομάδα γνώριζε κάθε μέρα και άλλο χιονοδρομικό. Ανακάλυψε ότι οι 2 Alpes δεν είναι τίποτα μπροστά σε κάποια άλλα απίθανα χιονοδρομικά που γνώρισε, δε παύει όμως να θυμάται αυτή την πρώτη εμπειρία. Βαράει δε το κεφάλι της που όλα αυτά δε τα γνώρισε νωρίτερα, παρά μόνο τελευταία που γέρασε αλλά το ραντεβού με τις Αλπεις είναι πλέον στο πρόγραμμα της χρονιάς. Και μιας και η σαιζόν ξεκινά, τα επόμενα ποστ θα είναι αφιερώματα στις Αλπεις…Προς το παρόν φωτό μόνο από την πρώτη της αγάπη.

*αν η γάτα είπε ότι δε θέλει φαί, κάτι πολύ συγκλονιστικό της είχε συμβεί…Μάλλον αμέσως μετά αναθεώρησε τη δηλωσή της. (Αμέσως μετά μάλλον την έπεσε σε μια tartiflette)