Οδός Γαληνού και ένα παγκάκι

Πάντα προτιμούσα την οδό Ζαχαρίτσα λόγω ονόματος. Στο Κουκάκι και αυτή. Η οδός Προπυλαίων πάλι είχε άλλη βαρύτητα. Μια ευθεία μέχρι το Ηρώδειο. Ακόμα πιο πριν ήταν η οδός Σοφρωνίσκου. Τώρα όμως εδώ και κάποια χρόνια είναι η οδός Γαληνού. Τέσσερα τετράγωνα όλα κι όλα. Με μονοκατοικίες όμως. Μερικές πρόσφατα ανακαινισμένες, μερικές όπως ήταν παλιά, ένα απλό ισόγειο και μεγάλες αυλές σαν αυτά που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες.

Στην οδό Γαληνού δεν ακούς αυτοκίνητα. Ακούς όμως γάτες, ακούς τον απέναντι που μιλάει στο τηλέφωνο, συζητήσεις μεταξύ γειτόνων στην μέση του δρόμου, το καροτσάκι που σέρνει κάποιος από τη λαική, τον απέναντι που παίζει ολημερίς πιάνο και σπανια κάποια λαικά από τον παππού δύο σπίτια παρακάτω. Η διατροφή γατιών οικόσιτων και μη στην οδό Γαληνού είναι κύρια απασχόληση των κατοίκων. Μπολάκια σε κάθε εξώπορτα, φαγητό στα γραμματοκιβώτια ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να γεμίσει τα μπολάκια. Γενεές γιατιών έχουν μεγαλώσει σε αυτό το δρόμο...


Εδώ στην άλλη άκρη του Κουκακίου, μπορεί να μην έχει δίπλα την Ακρόπολη, έχει όμως το λόφο από τη μία και τον πεζόδρομο της Ολυμπίου από κάτω. Και εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα καινουργια καφενεία...σε σήμα και πάλι μια γάτα. Δεν είναι μόνο όμως ότι είναι ωραίο, είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία η οποία εξηγείται λεπτομερώς στο σάιτ τους. Σε αυτά δεν έχω να προσθέσω κάτι, πέρα του ότι είναι πολύ όμορφα το πρωί, όταν ο ήλιος φτάνει μέχρι τα πίσω τραπεζάκια του καφενείου, ότι ο κόσμος που το δουλεύει είναι πάρα πολύ ευχάριστος και ότι οι τιμές είναι λογικές (φθηνές για την ακρίβεια) όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι παντού. Α, το κρύο χοιρινό είναι θεσπέσιο....Και όσο αφορά τη βουνίσια γάτα, πάντα βρισκει παρέα να πιει τον καφέ της, όλο και κάποιος γάτος είναι ήδη εκεί, με αποτέλεσμα μερικές φορές να πηγαίνει 3 φορές την ημέρα...

το παγκάκι, στον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου στον αριθμό 17-19

Motorosycho Special Horror

Καιρό είχαμε να πάμε προς το Glaz'art. Πέρα από το γεγονός ότι μαζέυει από τον πιο συμπαθητικό και "φυσιολογικό" κόσμο στο Παρίσι, είναι και πολυ όμορφο μέρος. Οπου γίνονται συχνά συναυλίες, προβολές, μεσημεριανά brunch και διάφορα άλλα ωραία. Εχει και σούπερ αυλή για το καλοκαίρι αλλά και για το χειμώνα και τα ti-punch είναι συμπαθέστατα. Βρίσκεται στην Porte de la Villette, ανάμεσα στο περιφερειακό δρόμο και το πάρκο της Villette, σε ένα μέρος όπου δε χαίρεσαι και πολύ να κυκλοφορείς μόνος μέσα στη νύχτα, ιδιαίτερα όταν οι συναυλίες ξεκινάνε τα μεσάνυχτα και έχουν στον τίτλο τη λέξη Horror.
Αφορμή για αυτή την εξόρμηση το Motorosycho special horror της περασμένης παρασκευής με προβολή τη Νυχτα των Ζωντανών Νεκρών, διάφορες ταινίες μικρού μήκους, συναυλία από τους κυρίους The Cavaliers, κάτι Pinups (ε καλα, αυτές για κλάματα ήταν αλλά είχαν πλάκα) , djs, δωρεάν μακιγιάζ και πολλά άλλα. Οι κύριοι The Cavaliers, pas mal du tout αν και δεν ειδικευόμαστε στο garage surf.

Οπου "φυσιολογικός" κόσμος, μάλλον τείνει σε αποβράσματα της κοινωνίας, που η γάτα συμπαθεί ιδιαιτέρως, πως να το πουμε..Ας το πούμε ρόκ φιγούρες

THe Cavaliers http://www.myspace.com/calaverascaballeros
Glazart: 7/15. Av. porte de la villette – Paris 19
www.myspace.com/glazart

Μα τι γίνεται στα Πετράλωνα;

Οκ, η γάτα ξέρει τι γίνεται στα Πετράλωνα. Εχει γράψει στο παρελθόν σχετικώς εδώ και έδώ.

Αφορμή όμως για αυτό το ποστ είναι όμως το γεγονός ότι δύο στα τρία Keywords που οδηγούν στον παρόν μπλογκ είναι οι λέξεις "Πετράλωνα" και "Βραζιλιάνα". Και για τη Βραζιλιάνα έχουμε ήδη γράψει. Γιατί τέτοια μανία με αυτή τη περιοχή και αυτό το μπαρ; Είναι ωραία τα Πετράλωνα, όχι επειδή είμαι γειτόνισα. Απλά είναι ωραία...Ομως τις τελευταίες φορές που πήγα έκρινα ότι ίσως παίρνουν και αυτά τον κακό δρόμο. Πριν 20 χρόνια υπήρχαν τα σουβλάκια του Χάρη. Μαλλον υπήρχε και ο Ζέφυρος όπου η γάτα ΄πήγαινε κάθε καλοκαίρι για να δει τους "Γενναίους του Μπρανκαλεόνε". Υπήρχε μάλλον και ο Οικονόμου και πολλά κουτούκια που δεν υπάρχουν πια. Πριν 15 χρόνια, η γάτα δύσκολα έπειθε κάποιον να πάνε κατά εκεί, ήταν εκτός χάρτη εξόδου της Αθήνας. Πήγαινε όμως με αυτούς τους κουλτουριάρηδες φοιτητές που θέλανε να δουν παλιές ταινίες στο Ζέφυρο. Και όταν η ταινία τελείωνε, ειδικά η βραδυνή παράσταση βρισκόσουν σε μια άδεια γειτονιά...Ησυχία. Πριν περίπου 10 χρόνια, ίσως και λιγότερα, ανοιξε ο περίφημος Λυσιέν, άνοιξαν και οι Πλειάδες και μάλλον τότε έγινε γνωστό και το Οινοθεραπευτήριο. Ηταν ακόμα ήσυχα όμως. Δεν είχαν φτιαχτεί και τα πεζοδρόμια στην Τρώων. Η γάτα πήγαινε συνήθως τα μεσημέρια ή απογεύματα κάνονοντας βόλτα στου Φιλοπάππου, ήταν και μερικοί φίλοι που έμεναν εκεί γύρω και μερικοί περισσότεροι που έμεναν στο Θησείο, ιδανικός προορισμός για ένα καφεδάκι ή μια ήσυχη μπύρα, μακριά από τη βαβούρα του κέντρου. Και μετά άνοιξε η Βραζιλιάνα. Και πολλοί, μάλλον πάρα πολλοί ανακάλυψαν τα Πετράλωνα. Η γάτα χάρηκε που άνοιξε αυτό το μπαρ. Τα παιδιά που το έχουν είναι πάρα πολυ συμπαθητικά, ο χώρος όμορφος, η πλατεία μούρλια, γίνονται και ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Ομως η γάτα πάει πλέον μόνο απογεύματα εκει. Γιατί το βράδυ η βαβούρα και ο κόσμος δεν αντέχονται. Πολύ βαβούρα, πολύς κόσμος...Δυστυχώς. Τη κυριακή του Θωμά, είχαμε την ιδέα να πάμε για φαγητό στα Πετράλωνα και πάλι, αναζητώντας κάτι ήσυχο. Το σοκ ήταν μεγάλο. Απειρα τα τραπέζια του Οινοθεραπευτηρίου, άπειρα τα τα τραπέζια των νέοαφιχθέντων ετιατορίων στην Κυδαντιδών, άπειρα τα τραπέζια και στην Τρώων. Καθίσαμε στο ουζερί απέναντι από το Ζέφυρο, το οποίο αν δεν απατώμαι, υπήρχε πάντα ως καφενείο (και τώρα μάλλον λέγεται Τσιπουράδικο). Γεματο νέους ήταν αυτή τη φορά και μας φάνηκε ότι ήταν το μόνο ¨φυσιολογικό¨ μέρος. Ενα μέρος που δεν ήταν κάπως στημένο τελοσπάντων. Και ομολογώ ότι οι μεζέδες μας εξέπληξαν ευχάριστα. (σούπερ ψαράκια!). Και ήταν μεσημέρι και είχε ήλιο και η γάτα πέτυχε τυχαία πολλούς γνωστούς γάτους μιας και κάτι έχουν πάθει όλοι με τα Πετράλωνα...Πριν δέκα χρόνια, η απάντηση στην πρόταση της γάτας "Πάμε στα Πετράλωνα" ήταν 90% αρνητική. Τώρα ξαφνικά όλοι λένε ναι. Από τη μία η γάτα χαίρεται γιατί πολύ αγαπάει την πίσω πλευρά του Φιλοπάππου...Από την άλλη όμως δεν θέλει να δει κι άλλη μοντέρνα ταβέρνα να σκάει μύτη στην Τρώων...

Η φωτό είναι κλεμμένη από αυτό το υπέροχο μπλογκ http://cinemahellas.blogspot.com, το οποίο ανακάλυψα αναζητώντας κάποια φωτογραφία από τα Πετράλωνα που να ταιριάζει στο κείμενο. Δε βρήκα καμία ούτε που να ταιριάζει ούτε που να μην ταιριάζει...

Δε βάζω άλλη φωτό, γιατί προτιμώ την εικόνα των Πετραλώνων όπως είναι στο μυαλό μου: Σήμερα, πριν 10 χρόνια, πριν 20 χρόνια

Αλλο γαλαξία....

"Των Ελλήνων οι κονότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία", λέει το τραγούδι. Δε ξέρω αν είναι μόνο των Ελλήνων, προφανώς είναι και άλλων, ξέρω όμως ότι οι κοινότητες στα ξένα φτιάχνουν συχνά άλλους γαλαξίες. Και αν για διάφορους λόγους τα τραγούδια του Σαββόπουλου αντιμετωπίζονται πλέον ως μπανάλ, ξέρω επίσης ότι πολλά από αυτά έχουν στίχους, που κάτι λένε στη γάτα.

Σήμερα (για την ακρίβεια όχι σήμερα, αλλά πριν 10 μέρες) υποστήριξε το διδακτορικό του φίλος γάτος. Και μιας και εδώ δε παντρευόμαστε, η υποστήριξη έχει μια συγκίνηση αντίστοιχη των μυστηρίων της ζωής. Και αφού υποστήριξε και όλα πήγαν περίφημα, καιρός για γλέντι το βράδυ.
Προορισμός τα "Ρούμια" ή πιο επίσημα Chez Arsène, ένα μπαρ-εστιατόριο από την Καραιβική, που ανοίγει όποτε έχουν όρεξη οι δύο παππούδες antillais. Ρούμι με γλυκό του κουταλιού θα ονόμαζα αυτό το παρασκεύασμα που πίνουμε εκεί. (τζίντζερ, ή λεμόνι, ή σταφύλι), φτιαγμένο αργά, πολύ αργά από τον κύριο Arsène, που συ δίνει την εντύπωση ότι ήρθε από άλλο κόσμο και σίγουρα δε θέλει να επικοινωνήσει με τον εδώ κόσμο. Το ρούμι μπορεί να κάνει κανένα μισάωρο να φτιαχτεί, αλλά δε πειράζει, βρισκόμαστε σε ένα χώρο που μοιάζει να έχει μείνει ίδιος τα τελευταία πενήντα χρόνια, σαν αποικιακό καφέ, όπου στιβάζονται λογής περίεργα αντικείμενα. Η τζαμαρίες μεγάλες, κοιτάνε την περιοχή του Marx Dormoy, μια γειτονιά ενδεχομένως κακόφημη που και αυτή παίρνει το δρόμο της σιγά σιγά προς τη gentrification. Και όταν περάσει η 2 τη νύχτα ο κύριος Arsène κατεβάζει τα ρολά, κλείνει την πόρτα και όποιος είναι μέσα μένει...όποιος είναι απέξω έχασε.
Καμιά τριανταριά έλληνες λοιπόν τρώνε και πίνουν ένα ωραίο ανοιξιάτικο βράδυ. Δυο τρεις γάλλοι για δείγμα, και κάποιο νέοι καραιβικανοί στο μπαρ, μόνιμοι θαμώνες. Κάποιος παίρνει τη κιθάρα, και το ρούμι συνδυάζεται με αντάρτικα τραγούδια. Το ρεπερτόριο μεγάλο, ένας νεαρός καραιβικανός ζητάει κάποια στιγμή την κιθάρα και τραγουδά κάτι που θα μπορούσε να είναι αμανές...Μπορεί και όχι. Το τραγούδι συνεχίζεται, οι φίλοι γάλλοι ρωτούν τη τραγουδάμε...αντε να μεταφράσεις τώρα. Απόψε ο Arsène θέλει να κοιμηθεί νωρίς. Μας διώχνει σιγά σιγά. Ο μικρός σκοτεινός δρόμος της Doudeaville, είναι πια φωτισμένος και έχει καινούργια πεζοδρόμια. Χωρίς αρχαιότητες και χωρίς ορθοδοξία, ο γαλαξίας διαλύεται στα στενά του 18ου διαμερίσματος.

12, rue Doudeauville 75019, Paris

Μια Βραζιλιάνα στα Πετράλωνα

Τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη γειτονιά σου;

Ενα μπαρ-καφέ χαρούμενο, με ωραίους μεζέδες, σούπερ ρακή, λαχταριστά μοχίτο, φθηνά ποτά, ωραία μουσική σε ένταση που σου επιτρέπει να μιλήσεις, χαρούμενα χρώματα, όλες οι ηλικίες και μακριά από τη βαβούρα του κέντρου.
Οτι πρέπει για διάβασμα το πρωί, ποτάκι το βράδυ, συναντήσεις "εργασίας"...
Και το κυριότερο το έχει μια παρέα πολύ συμπαθητικών παιδιών.
Συναντάς και πάντα κάποιον γνωστό, από αυτούς που έχεις χάσει, θέλεις να συναντήσεις...
Αναρωτιόμουν χθες, όταν γέμισε το βράδυ, αν όλοι αυτοί μένουν στην ευρύτερη γειτονιά. Μαλλον όχι, τα καλά νέα διαδίδονται γρήγορα. Και ακριβώς επειδή διαδίδονται γρήγορα, ελπίζω να μείνει ίδιο και απαράλλαχτο ακόμα και αν γεμίσει κόσμο από όλη την Αθήνα...

Βραζιλιάνα: Πλατεία Μερκούρη, Ανω Πετράλωνα

Caipiroska φράουλα, Χαμπουργκερ και Μπάλα

Το να βρεις ένα μπαρ στην Αθήνα με καλά ποτά, ελεγχόμενη ένταση μουσικής, καλό φαγητό, αναπαυτικές καρέκλες και ειδική αίθουσα προβολών (όπου αυτές τις μέρες οι θαμώνες παρακολουθούν το Euro) χωμένοι σε απίθανου καναπέδες...δεν είναι εύκολο πράγμα...
Το Nixon καλύπτει τις παραπάνω προδιαγραφές, και τουλάχιστον μεχρι τις 12, μπορείς να πιεις το ποτό σου χωρίς να ξελαρυγγιάζεσαι σε 'ένα πανέμορφο και προσεγμένο περιβάλλον

Αγησιλάου 61β, Κεραμεικός

Καλοκαίρι στην Place Stalingrad

(θα επανέρθουμε στις απορίες από αυριο, μικρό διάλειμμα προς το παρόν γιατί έπιασαν ολάξαφνα οι ζέστες)

Οπως είπε και ένα φίλος το Παρίσι είναι η μόνη πόλη που έχει δώσει σε μια πλατεία το όνομα μιας πόλης που δεν υπάρχει πλεόν...

Η πλατεία αυτή διακόπτει το κανάλι και από Canal Saint Martin, μετονομάζεται βορείως σε Canal de l'Ourcq. Η Ροτόντα είναι έργο του Claude Ledoux
και αρχικά ήταν τελωνείο για τα εμπορεύματα που έμπαιναν μέσω το καναλιού στο Παρίσι.
Το 2006 στα πλαίσια γενικότερης ανακαίνισης του καναλιου, ξανασχεδιάστηκε και η πλατεία. Οταν φυσάει αεράκι, λόγω των υλικών ( και της βρωμιάς ενίοτε) έχεις την αίσθηση ότι σε λιμάνι της άγονης γραμμής και περιμένεις το πλοίο της γραμμής.

και για καφεδακι ή απεριτίφ την ώρα που πέφτει ο ήλιος ( αντε και για κανένα τυράκι γιατί το φαγητό δε πολυλέει):
25 est, place Stalingrad, 75019 Paris

Οταν ο Le Corbusier πήγε για φαγητό

Τρεις λόγους βλέπουμε για να βρεθεί κανείς στο Poissy:

1. Να είναι καλεσμένος σε barbecue στο Mareil sur Mauldre αλλά να θέλει να φτάσει εκεί μέσω κωλοπετινίτσας εξερευνώντας τις όχθες του Σηκουάνα στα περίχωρα του Παρισιού.

2. να γνωρίζει ήδη την ύπαρξη της καταπληκτικής péniche (ποταμόπλοιο) Le Boucanier.

3. Να έχει αρχιτεκτονικές ανησυχίες (ή αρχιτεκτονικά κολλήματα). Στην περίπτωση μας ίσχυσε το πρώτο καταρχήν και μετά το δεύτερο.

Το Poissy ανήκει στο département 78, που αποτελεί τμήμα του Νησιού της Γαλλίας (Ile de France), στο κέντρο του οποίου είναι το Παρίσι. Στη διαδρομή περνάς και από Nanterre (για το οικονομικό κέντρο και τη «νέα Αψίδα»), το Neuilly (για να ξέρουμε που μένει ο πρόεδρός μας) και Saint Germain en Laye (για το δάσος και το Château). Το Mareil sur Mauldre είναι ένα μικρό γραφικό χωριό, μισή ώρα από το Παρίσι με μικρά σπιτάκια και πανέμορφους κήπους σε έναν από τους οποίους η γάτα βρήκε την υγειά της. Πηγαίνοντας όμως εκεί και αναζητώντας τροφή και μπύρα ανακαλύψαμε το Le Boucanier. Ένα ποταμόπλοιο που κάνει χρέη εστιατορίου και μπαρ, χαμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση της περιοχής με υπέροχα φαγητό, συχνά live και θέα στο μικρό νησάκι με τους άπειρους μυοκάστορες(πρώτη γνωριμία με τη βουνίσια γάτα). Αναζητώντας ένα ανοιχτό tabac στο περίφημο Poissy μια ωραία αργία (=δε βρέθηκε ποτέ), η γάτα που είναι και αρχιτέκτονας άρχισε να σκέφτεται «κάτι μου λέει αυτό το Poissy ». Και ενώ έσπαγε το κεφάλι της εμφανίζεται μπροστά της ο ακατονόμαστος: μια ταμπέλα δηλαδή με τα σημαντικά κτίρια της περιοχής. Η Villa Savoye αυτοπροσώπως. Είναι γνωστό ότι όποιος έχει πάει με μέσα μαζικής μεταφοράς να την επισκεφτεί έχει ταλαιπωρηθεί πολύ για να τη βρει. Ε…και εμείς ψάξαμε από εδώ, ψάξαμε από εκεί, ταμπέλες ακολουθήσαμε αλλά τζίφος. Έτσι η βουνίσια γάτα αποκτά επάξια τον τίτλο του αρχιτέκτονα που ζει στο Παρίσι, βρέθηκε τυχαία στο Poissy και ουδέποτε είδε live τη Villa Savoye (σπάνιο είδος η βουνίσια γάτα)

Συμπέρασμα: Αν πάτε ποτέ να χαιρετήσετε το Le Corbusier, μη παραλείψετε μια βόλτα από το Le Boucanier ( και μη διστάσετε να πάρετε όλο το menu).

Le Boucanier : 32, avenue Emile Zola, 78300 Poissy

Villa Savoye : 82 rue de Villiers 78300 Poissy (και αν τη βρείτε γράψτε μου)

Berlin - Deipno sto Spree

To Berolino einai gnwsto gia thn Nyxterinh zwh, to teixos, tis Mpyres, k ta louknika. Ayto pou einai mallon paragnwrismeno einai to faghto sthn mpolh. Kai den milaw bebaia gia th Boullete h to Currywurst, alla gia ta polla, poikhla kai kyriws pamfthna estiatoria, polla apo ta oppoia eina se foberes topothesies. Shmera to brady efaga se ena karabaki, to HS Hoppertosse, to opoio einai agyrobolhmeno metaksy Kreuzberg kai Treptow, sto Spree, to potami pou dyanyei to Berolino. To faghto htna yperoxo kai fthno, alla akoma kalhterh h thea apo to katastrwma, to servis k h post-punk atmosphera. Pappoudes, frikia, pistirikades, queer metanastes/ ries kai oosies xalaroi apolambanou tis mpyres k to faghto tous mia apo tis prwtes anoiksiatikes bradies ths xronias sto Hoppertosse. Sas perimenw na pame kai mazi.

http://www.arena-berlin.de/hoppetosse.aspx

Eνα μπαρ

Mου άρεσε το tiki bar. Πρώην deluxe. Γιατί έχει ωραία μουσική, κυρίως όμως σε σωστή ένταση. Και χορεύεις και δε χρειάζεται να ξελαρυγγιάζεσαι. Ούτε βουίζει το κεφάλι σου τρεις μέρες μετά όπως στα περισσότερα μπαρ της Αθήνας. Επίσης ήπια 5 ποτά και δεν είχα πονοκέφαλο την επόμενη το οποίο σημαίνει ότι δεν ήταν τρελές μπόμπες. Εχει και φαγητό αλλά δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα.
Φαλήρου 15, Μακρυγιάννη