Μπαρμπούνια στο αλουμινόχαρτο με φινόκιο

Και ιδού μία συνταγή μιας και καλά τα εστιατόρια αλλά πρέπει να κάτσουμε και λίγο σπίτι μας.

Αυτή τη συνταγή εγώ τη φτιάχνω με rouget barbet. Υποθέτω ότι αυτό είναι ένα χοντρουλό μπαρμπούνι, αλλά αν έχει κάποιος/α άλλη γνώμη ή γνώση πολύ θα ήθελα να την ακούσω.

Εστω λοιπόν ότι έχουμε 4 μπαρμπούνια: Τα μαρινάρουμε σε ελαιόλαδο, λευκό κρασί και γλυκάνισο ( και ούζο κάνει) για μια ωρίτσα.

Παράλληλα κόβουμε σε ροδέλες ένα πράσο, 2-3 κρεμμυδάκια φρέσκα, και ένα φινόκιο. Τσιγαρίζουμε σε ελαιόλαδο (όχι πολλή ώρα γιατί θέλουμε να μείνουν τραγανά) και προσθέτουμε μια ψιλοκομμένη σκελίδα σκόρδο. Σβήνουμε με άσπρο κρασί.

Βάζουμε σε ένα αλουμινόχαρτο 2 κουταλιές από αυτό το μείγμα, από πάνω ένα μπαρμπούνι και από πάνω 2 φετούλες ντομάτα και 2 φετούλες λεμόνι. Κλείνουμε ερμητικά το αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε στο φούρνο περί τα 10 λεπτά. Σερβίρουμε με ρύζι ή με φρέσκιες ταλιατέλες. Τόσο απλά!

Tajine de boeuf aux courgettes

Για να σπάσουμε ολίγον την Παρισολαγνεία και εν όψει ενός γεύματος σε τυνησιακό εστιατόριο της Μπελβιλ στον ήλιο ( ναι, τα καταφέραμε ανέβηκε η θερμοκρασία), ιδού μια απλοιημένη συνταγή για tajine: Χρειαζόμαστε 50 γρ ρεβύθια ( μουλιασμένα αποβραδίς κατά τα γνωστά), 500γρ βοδινό (ωμοπλάτη για παράδειγμα) κομμένο σε μικρά κομμάτια, 2 κρεμμύδια, 8 (!!! ναι ναι...εγώ βάζω παραπάνω...με το ψήσιμο γίνται πολύ γλυκές) σκελίδες σκόρδο (μεγάλες), 1 κιλό κολοκυθάκια, ελαιόλαδο, ένα φλυτζάνι ντοματάκια συν μία ντομάτα ψιλοκομμένη, 1 κουταλάκι harissa (αυτός ο πολτός που καίει καίει και μοιάζει με τσίλι) 2 κουταλάκι κύμινο, ένα ματσάκι φρέσκο κόλιανδρο συν ενα κουταλάκι σε σκόνη, μισό ματσάκι μαιντανό...Τι τα κάνουμε όλα αυτά; ή αυτοσχεδιάζουμε ή περιμένουμε τη συνέχεια απόψε... ο ήλιος μπορεί να μην είναι εκεί για πολλή ώρα :-)

Update: Ο ήλιος όχι μόνο είναι στη θέση του αλλά καίει τρελά. Αυτά είναι που δε μου αρέσουν...ο ξαφνικά καλός καιρός...παίρνουν τα μυαλά αέρα την ώρα που πρέπει κατεπειγόντως να κλειστείς μέσα στο σπίτι, την ίδια ώρα που όλοι/ες λιάζονται έξω ...
[το τυνησιακό εστιατόριο μάλλον χάλασε το φαγητό του οπότε και δε το προτείνουμε...φάγαμε ένα πράγμα όμως που φίλη το ονόμασε χασισόσαλτσα (νοστιμότατο κατεμέ αν και περίεργη γεύση)...ένα χορταρικό ήταν ...τι ακριβώς ουδείς γνωρίζει...mloukhia το όναμα του χορταρικού και μιας και το πέτυχα και ως mouloukhia, μήπως τελικά είναι μολοχία; λέω εγώ τώρα...]

update2: μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα στο διαδίκτυυο κατέληξα στο εξής: μολοχία λέγεται η σούπα που φτιάχνεται από μολόχα. Τη σούπα αυτή τη φτιάχνουν κυρίως στην Αιγυπτο αλλά και σε άλλες χώρες τις βορείου Αφρικής. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι τη σερβίρουν και σε κείνο το αιγυπτιακό εστιατόριο στην οδό Μετσόβου πίσω από το Μουσείο. Αλεξάνδρεια λέγεται; Το συμπέρασμα μου λοιπόν είναι ότι η χασισόσαλτσα ήταν μολοχόσαλτσα....

η συνταγή λοιπόν:
ψιλοκόβουμε κρεμμύδια ( αλλά όχι πολύ ψιλό), ξεφλουδίζουμε τις σκελίδες σκόρδο ( αλλά τις κρατάμε ολόκληρες), κόβουμε τα κολοκυθάκια σε ροδέλες ( 2εκ για παράδειγμα). Ζεσταίνουμε το λάδι σε βαθύ τηγάνι, σωτάρουμε το κρέας, προσθέτουμε κρεμμύδια και σκόρδα κατόπιν ρίχνουμε ντοματάκια και ψιλοκομμένη τη ντομάτα συν την harissa. Ριχνουμε και νερό για να σκεπαστούν όλα αυτά, βάζουμε και το κύμινο και το κόλιανδρο (σκόνη) και τα ρεβύθια. Τα αφήνουμε να σιγοβράσουν περί τα τρία τέταρτα ( ή τελοσπάντων μέχρι να ψηθούν) και πριν το κατεβάζουμε από τη φωτιά προσθέτουμε ψιλοκομμένο μαιντανό και κόλιανδρο. Σερβίρουμε με κουςκους ή με άσπρο ρύζι ( και ουχί μπασμάτι που το το μάθαμε τώρα και το έχουμε κάνει καραμέλα).
υγ1: κανονικά οι tajines γίνονται σε ειδικό σκεύος ( μία πηλινη γαβάθα με ένα κονικό πάλι πήλινο καπάκι από πάνω).....έχει διαφορά στο αποτέλεσμα αλλά με ένα βαθύ τηγάνι με καάπακι γίνεται η δουλειά
υγ2: οι tajines είναι πιάτο του Maghreb, ανάλογα με τη χώρα υπάρχουν διάφοροποιήσεις αλλά η γενική ιδέα είναι κρέας με λαχανικά ( συχνά και φρούτα ξερά) συν όσπρια.

Ξύδι, ντοματάκια κονφί και σαλάτα

Εξακολουθούμε με συνταγές γιατί δε πηγαίνουμε και δε βλέπουμε…

Σαλάτα για σήμερα, παραλλαγές της οποίας φτιάχνω πολύ συχνά. Και αρέσει και είναι πανέυκολη. Στην οποία σαλάτα βάζουμε τα εξής: διάφορα είδη σαλατικών κατά προτίμηση τρυφερά χορταράκια, καρδιές μαρουλιών και άλλων σαλατικών και mâche (βαλεριάνα ελληνιστί; είναι πολύ νόστιμο και δροσιστικό αυτό το φυτό), ένα ψιλοκομμένο φινόκιο (και το βολβό και τα φυλλαράκια που μοιάζουν με άνηθο), ψιλοκομμένα αγγουράκια τουρσί (κατά προτίμηση τα μικρά), λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι, μερικά ντοματίνια, λάδι, αλάτι, πιπέρι και τα δύο συστατικά της επιτυχίας:

1. Ξύδι xérès. Η αλλιώς ξύδι Jerez (περιοχή νοτίως της Ανδαλουσίας, όπου και φτιάχνεται). Αγγλιστί νομίζω ότι λέγεται Sherry vinegar. Βέβαια δεν απαντάται και πολύ στην αγγλόφωνη μαγειρο-βιβλιογραφία αλλά αυτό δε θα το σχολιάσω τώρα. Καλό και ωραίο το μπαλσάμικο αλλά έχει γίνει καραμέλα και τούτο εδώ νομίζω ότι έχει πιο φίνα γεύση. Τελοσπάντων και τα δύο γκουρμέ είναι αλλά με διαφορετική γεύση και εμένα μ΄αρέσει το xérès.
   
2. ντοματάκια κονφί. Να πω την αλήθεια μου εδώ ( στο Παρίσι) αυτά κυκλοφορούν έτοιμα στο σουπερμάρκετ (τουλάχιστον στο αγαπημένο μονοπρί) οπότε αδειάζεις το βαζάκι (μαζί με το ζουμί του) κατευθείαν μέσα στη σαλάτα. Αν όμως θέλουμε να τα φτιάξουμε μόνοι μας, παίρνουμε ντοματίνια, τα κόβουμε στα 2, τα βάζουμε στο φούρνο με μπόλικο ελαιόλαδο, θυμάρι, βασιλικό και σκόρδο, τα αφήνουμε εκεί μέσα να στεγνώσουν αρκετή ώρα και μετά τα βάζουμε σε βάζο γεμάτο με ελαιόλαδο και σκορδάκι. Τα χρησιμοποιούμε καμιά εβδομάδα αργότερα καθότι πιο νόστιμα τότε. Τώρα όλα αυτά, μοιάζουν με τις λιαστές ντομάτες. Μόνο που οι γνωστές μας λιαστές ντομάτες είναι πιο ξερές, πιο αλμυρές και πιο πικρές. Ενώ αυτά εδώ είναι γλυκά θα έλεγα.

Ανάλογα με τα κέφια (και του τι υπάρχει στο ψυγείο) μπορούμε να περιοριστούμε στα ντοματάκια και το φινόκιο ή να προσθέσουμε και μαριναρισμένες καρδιές αγκινάρας ή κάπαρη.

Απλή και νοστιμότατη σούπα με πράσινες φακές

(όποιος βαριέται να κάνει τη δουλειά του...μαγειρεύει...και όποιος γενικά βαριέται βρίσκει απλές συνταγές για να καταναλώσει ό,τι έχει απομείνει στα ντουλάπια του)
Τσιγαρίζουμε σε ελαιόλαδο 2 ψιλοκομμένα κρεμύδια και 2 ψιλοκομμένα καρότα. Προσθέτουμε ζωμό κοτόπουλου (σπιτικό κατά προτίμηση), ένα μεγάλο φλυτζάνι πράσινες φακές ( φαντάζομαι ότι παντού υπάρχουν), 2 ντομάτες σε κυβάκια, ένα κουτάκι συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας, θυμάρι και αν έχουμε μαντζουράνα. Σιγοβράζουμε και όταν κρίνουμε ότι έχουν ψηθεί οι φακές και τα καρότα, προσθέτουμε λίγο ακόμα θυμάρι και ψιλοκομμένο μαιντανό. Παίρνουμε 3/4 από το περιεχόμενο της κατσαρόλας και το κάνουμε πολτό και μετά το ξαναβάζουμε στη κατσαρόλα. (αυτή η διαδικασία δεν είναι απαραίτητη). Σερβίρουμε με τριμμένο κίτρινο τυρί και μπόλικο πιπέρι. Νομίζω ότι θα του πήγαινε να έχει κάτι κάπως ξινό μέσα. Οχι ξύδι, ίσως άσπρο κρασί. Ενας φίλος έκανε μια προχωρημένη πρόταση: σιτρονέλα! Θα δοκιμάσω διάφορα και θα σας πώ αλλά και χωρίς το ξινό είναι νοστιμότατη!(λάθος, το μαιντανό τον βάζουμε στο τέλος...)