Μπλάντυ Μαίρη

Μεσημέρι, αρχές Αυγουστου, Σάββατο, στο κέντρο της Αθήνας. Ενα καφέ με ιντερνετ και μπρίζα. Να μην πάω στη Καρύτση, θα έχει κόσμο. Πάω όμως. Μόνο δυο –τρεις παρέες, κορίτσια κυρίως. Δύο παππουδες παίζουν ρεμπετικα και αστα τα μαλλάκια σου. Τωρα που οι θαμώνες έφυγαν για τα νησια, επανακατακτουν το χώρο τους. Κατά καιρούς περνάνε και άλλα κορίτσια, τελευταία μάλλον ψώνια πριν τις διακοπες. Στην άδεια πλατεία, γελάς που αποφάσισα να καθήσω εδώ και μου λες ότι έπρεπε να έιχα έρθει μαζί σου. Το ξέρεις ότι με πονάει αλλά μου το λες. Γνωριζόμαστε δεκαπέντε χρόνια αλλά ίσως να μην έχουμε βρεθεί πάνω από δεκαπέντε φορές. Μου λες να πω ένα «άντε στο διάολο», σου λέω ότι οι μοναχικοί τυχοδιώκτες, απομονωμένοι άνδρες είναι γοητευτικοί, οι γυναίκες όμως όχι. Μου ξαναλές ότι έπρεπε να είχα έρθει μαζί σου. Σου λέω πρέπει να φύγω, με περιμένουν λίγο παρακάτω. Και αν είσια τυχερός ξεκίνα πάλι. Μου το έστειλες το φθνόπωρο, έχει λάθος ο στίχος σου λέω τώρα.

***

Στη Πραξιτέλους δεν υπάρχει άνρθωπος. Στην Αμπαριζα μόνο, λιγοστοι πελάτες κάνουν σχέδια διακοπών, νωχελικά, οι κινήσεις τους περιορίζονται στο ελάχιστο. Καπνοι βγαίνουν από το δίπλα μπαλκόνι, οι τουρίστες βρίσκουν επιτέλους κάτι ενδιαφέρον, η πυροσβεστική έρχεται μέσα σε τρία λεπτά, κάτι χαρτόνια πήραν μόνα τους φωτιά (;). Να με πας κάπου να κλάψω. Εννοεις να σε πάω κάπου για να μη κλάψεις; Όχι, να με πας κάπου να κλάψω. Θα σε πάω στην αυλη σου για να μη κλάψεις.

Στην αυλή στο Κουκάκι δεν ακούγεται τίποτα. Δύο άνθρωποι μελετούν χάρτες των αρχών του 19^ου αιώνα για την Κωνσταντινούπολη. Ζεις στο αναμεσα μου λες. Μια εβδομάδα πριν ένας άλλος φίλος μου είπε να μην αρκούμαι σε ημιμετρα, σου λέω. Ειμαι χαρούμενος για τη δουλεια μου λες και εγώ δε σου λέω πόσο χαρούμενη νιώθω μαζί σου σε αυτή την αυλή. Οπως ήμουν και πριν τρεις εβδομάδες που έιμαστε και οι τρεις εδώ. Και εκείνο το πρωινό στη Σιφνο που καθόσασταν κολλητα με τον καλό σου στο πεζούλι στη βεράντα γιατί εγώ είχα βάλει τη ξαπλώστρα μες τη μέση και παρίστανα την ωραία κοιμωμένη ονειρευόμενη το φετεινό καλοκαίρι. 

***

Ρακή ή μπλάντυ μαίρη; Ρακή για αρχή. Στην πλατεία Μερκούρη έχει κόσμο. Αυτές τις μέρες, μόνο στα Πετράλωνα και το Κουκάκι έχω δει κόσμο. Μου λες νέα από το Νησί καιμε ρωτάς γιατί δε ξαναγύρισα. Τι να σου πω τώρα; Η καινούργια φίλη του Νταβίντ, ενθουσιάστηκε με το Νησί. Δε το περιμέναμε. Και αυτός χαμογελάει ακόμα και από τα αυτιά. Κατερίνα ήθελε, Κατριν του έλαχε, κάποια στιγμή να του πω ότι για καλό έγινα όλα αυτά. Ηρθες μετα και εσυ, που σε γνώρισα στο Νησί, μου εφτιαξες καφέ, μου έδωσες την αιώρα σου να κοιμάμαι, μου έδωσες και τη ζάχαρη που φύλαγες σα φυλαχτό. Με πήγες παραπέρα, στο μπαρ της αδεφη΄ς του φίλου μου, της είπα ότι αυτή φταεί για αυτόν, γέλασε, της είπα θα σου πω άλλη φορά. Το είπα στον αδερφό της μερικές μέρες μετά και επιτέλους ξαναγελάσαμε όπως παλιά, δυο χρόνια τώρα δε γελούσαμε. 

***

Σε περιμένω σε ένα παγκάκι στην Αιόλου. Δε περνάει ψυχή. Το μπλάντυ μαίρη είναι ιδανικό για τη ζέστη. Μου λες τι είχες σκεφτεί τότε. Τότε που με τον φίλο δε γελούσαμε. Μου λες παλι τα ίδια έκανες αλλα αυτή τη φορά, λέμε λάθος και ας μάθουμε από αυτό. Ερχονται δύο φίλοι. Πριν πάνω από δέκα χρόνια, εσυ εγώ, ο τωρινός σου άνδρας – και ας μην ήταν από τότε- και ένας από αυτούς γυρίζαμε με δύο μηχανάκια την Αστυπάλαια. Τσακώνεστε με τον καλό σου για τα σεντόνια που αγόρασες. Ο άλλος εχει αφήσει τη γυναίκα με τα δύο παιδιά σπίτι και ανησυχεί ότι θα του κάνει βουντού. Ο τρίτος πίνει φρέντο και οι φίλοι τον χλευάζουν λέγοντας ότι ο χωρισμένος πίνει φρέντο. Και η ελέυθερη πίνει μπλάντυ μαίρη. Που γνωρίζεστε εσεις; Σε ένα πάρτυ στο Λονδίνο. Να πίνεις μπλάντυ μαίρη στην άδεια Αθήνα, να κάνεις σχέδια διακοπών που δε θα πας, ή να συμβουλεύεις άλλους, μπορεί και αυτό να είναι διακοπές. Δε θέλω να με πας κάπου να κλάψω. Θέλω να κάτσουμε σε αυτό το τραπεζάκι μέχρι να βραδιάσει.

 ***

Επρεπε να είχες έρθει μαζί μου. Μη μου το ξαναπείς. Το Τζοκερς έχει κάτι από Κουβα μου λες. Σίγουρα έχει αιρ κοντίσιον. Δε είσαι κομμάτι της καθημερινότητας μου, ούτε εδώ , ούτε εκεί, αλλά καταλαβαίνεις ο,τι σου λέω. Και εγώ. Χρειάζεται απλά να ακους και να παρατηρείς τον άλλο σου λέω και μετά τα καταλαβαίνεις όλα. Υπάρχει κάτι που αν το είχες θα ήσουν ήσυχη, ή πάντα θα υπάρχει η ανησυχία. Το δέυτερο. Και άλλο ένα μπλάντυ μαίρη. Να μείνουμε εδώ και να κάνουμε σχέδια διακοπών. Η μόνη γυναίκα που ξέρω που έχει αυτά που ψάχνω, είσαι εσύ. Λες; Σου χαμογελάω και σου λέω που να πας διακοπές. Πιο μακριά μου λες. Σου έχει κολλήσει  Σρι Λάνκα. Σου λέω ότι η Αθήνα είναι πανέμορφη. Μου λες ότι δε θα υπάρχει σε λίγο καιρό. Το σκέφτομαι αυτό όταν την επομένη το αεροπλάνο απογειώνεται. Και αν όταν γυρίσω όντως δεν υπάρχει η Αθήνα; Ειναι απόγευμα, είναι ώρα για μπλάντυ μαίρη, μόνο που τα μπλάντυ μαίρη πίνονται με παρέα. 

  

Η μία είναι στο Παρίσι και η αλλη στο Συδνευ. Ειναι λίγο πριν το δεκαπεντάυγουστο. Η μία πήγε στο Νησι αλλά για λίγο, ή αλλη δε πήγε. Ισως ξαναβρεθούν στην Αθήνα το επόμενο καλοκαίρι. Αυτά τα χριστούγεννα, ανήμερα, δε θα ψάξουν να βρουν ανοιχτό μπαρ για μπλάντυ μαίρη. Η μία θα είναι στο Συδνευ και η άλλη δε ξέρει. Η άλλη είναι στο Βουκουρέστι, η άλλη στη φοινικούντα, η άλλη στη Σίφνο, ή άλλη στην Ικαρία. Και τα αγόρια κάπου στο Αιγαίο. Κάποια καλοκαίρια πριν, δεκαπεντάυγουστο, σε ένα άλλο σπίτι στο κουκάκι, χωρίς κλιματιστικό η μία έψαχνε τρόπο να διακτινιστεί στην Τήλο. Ενα εικοσιτετράωρο πέρασαν σε εκείνο το διαμέρισμα-φούρνο και δεν είχαν μπλάντυ μαίρη. Το επόμενο καλοκαίρι πέρασαν εφτά οχτώ ώρες κάτω από μια τέντα που σκιζόταν σιγά σιγά πίνοντας τη τελευταία ζεστή ρακή παρέα με το τελευταίο σκουμπρι περιμένοντας τις προμήθειες να έρθουν. Δε πρόλαβα φέτος να δοκιμάσω την ιδεα « ζεστό μπλάντυ μαίρη με ρακή». Για τα απογεύματα όμως, αντε για τα πρωινά, πότε το βράδυ.

(Κυρίως για την Π. που έχασα αυτό το καλοκαίρι και καταλαβαίνει από μπλάντυ μαίρη. Και τη Μαίρη βεβαίως βεβαίως.)

Παρελειπόμενα Θεσσαλονίκης 2 (Παρίσι - Αθήνα - Θεσσαλονίκη)

To καφέ-εστιατόριο στο όροφο του αεροδρομίου στη Θεσσαλονίκη είναι ίδιο με καφέ-εστιατόριο στην Εθνική. Μόνο που απέξω περνάνε αεροπλάνα. Ίδια και τα φαγητά, ίδια η «διακόσμηση», ίδια η μουσική υπόκρουση, ίδιοι οι άνθρωποι. Το κομπολόι του απέναντι δε βοηθάει στη συγκέντρωση. Στο αεροπλάνο προσπαθώ να καταλάβω ποιοι είναι οι συνταξιδιώτες. Άνθρωποι που «ανέβηκαν» για το φεστιβάλ δεν είναι. Θεσσαλονικείς, της Αθήνας; Μάλλον όχι. Μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα βρίσκομαι από το Παρίσι στην Αθήνα και από εκεί στη Θεσσαλονίκη. Με αεροπλάνο, να είναι καλά τα μίλια της Ολυμπιακής. Ξενέρωτη επιλογή το αεροπλάνο, αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Προσγείωση στην Αθήνα την τέταρτη (ή πέμπτη) μέρα αναζήτησης πρωθυπουργού για την χώρα. Αναμένω να ανακοινώσει ο πιλότος το όνομα όπως μια άλλη φορά είχε ανακοινώσει το σκορ για ένα αγώνα του μουντιάλ. Τίποτα. Στη διαδρομή που διαρκεί μία ώρα από το Ελ. Βενιζέλος στο Κουκάκι, ο εκφωνητής του ραδιοφώνου αναφέρει τέσσερα διαφορετικά ονόματα. Στη μία ώρα που χρειάζομαι για να αλλάξω από χειμερινή-παρισινή ένδυση σε φθινοπωρινή-αθηναϊκή, ακούγεται ένα πέμπτο όνομα. Τετάρτη βράδυ και η Αθήνα είναι άδεια. Λίγο αργότερα σε μπαρ φίλων η νύχτα βρίσκει 15 φίλους χωρισμένους σε ομάδες των τριών να λογομαχούν πολιτικά. Αν και παρακολουθώ συστηματικά, ρωτάω τους φίλους μου να μάθω πως το βιώνουν. Η αντίφαση ξεκινάει από τη πρώτη κουβέντα.

Την επομένη, καθώς το αεροπλάνο προσγειώνεται στη Θεσσαλονίκη, μου υπενθυμίζω ότι υπάρχει μια άλλη η Ελλάδα, μακριά αλλά και τόσο κοντά από το ψαγμένο κέντρο της Αθήνας και τις ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες κουβέντες πεφωτισμένων ανθρώπων στα μπλογκς και στο τουίτερ. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, είναι αδύνατο να απαντήσω στο ερώτημα «πως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα» . «Αντιφατικά», σκέφτομαι αλλά που να το αναλύεις.

Ξημερώματα Κυριακής στη Θεσσαλονίκη, σε μια σουβλακερι, χαζεύουμε τον κόσμο που βγαίνει από τα μπαρ. Υπάρχει πρόβλημα αισθητικής, λέει ένας φίλος. Ίσως. Είναι μια πραγματικότητα όμως. Λίγες ώρες μετά, μαθαίνω ότι κάποιος άλλος που εγκατέλειψε την Αθήνα για να ζήσει στη Βόρεια Ελλάδα, ισχυρίζεται ότι η Αθήνα είναι μία «μη πόλη». Η φράση αυτή τριγυρνά στο κεφάλι μου τις υπόλοιπες μέρες στην Αθήνα. Η δουλειά μου, η ασχολία μου είναι θέματα πόλης. Το «μη πόλη» δε το γνωρίζω. Γνωρίζω τους «μη τόπους» και ένα σωρό άλλα επιστημονικά, αλλά όχι αυτό. Σιγά σιγά όμως αρχίζω να καταλαβαίνω τι εννοεί. Δεν είναι όμως του παρόντος. Έξω από τα έργα του μετρό (;) στην Αγιά Σοφιά, η o Alvin Ailey, το πάρτυ της Δαπ, η Υφανέτ και η λαϊκή τραγουδίστρια συνυπάρχουν. Στην Αριστοτέλους μέρα μεσημέρι ένα σκύλος ξεκοκαλίζει ένα τεράστιο κομμάτι μάλλον βοδινού. Η σοκολάτα στο Δωμάτιο με Θέα έχει στον αφρο ζωγραφισμένα πολύχρωμα σχεδιάκια. Μου λένε ότι το ίδιο ισχύει σε πολλά καφέ. Τα εστιατόρια είναι ωραία διακοσμημένα. Από αισθητική σκίζουν. Πραγματικά. Στην παραλία, μπάτσοι κυνηγάνε αφρικανούς πωλητές. Μαζί τους κάποια ντουβάρια που δεν καταλαβαίνεις αν είναι ασφαλίτες ή φασίστες (ή και τα δύο). Το κάτω κομμάτι της Αριστοτέλους μοιάζει να έχει σταματήσει στο χρόνο. Ίσως και η υπόλοιπη πόλη και ας έχουν γίνει τα εστιατόρια μοδάτα. Δε μ’ αρέσει η Θεσσαλονίκη γιατί έχει κάτι το Βαλκανικό λέει ένα φίλος. Εμένα πάλι για αυτό μ΄αρέσει. Και για τη μελαγχολία της. Μερικούς μήνες μετά πεθαίνει ο Αγγελόπουλος.

Ας γράψω κάτι (αλλαγή πλεύσης)

Ας γράψω κάτι. Αυτό σκέφτομαι κατηφορίζοντας την Ιπποκράτους. Λίγο πριν είχα ταίσει τον κουμπαρά του radiobubble. Ήπια και ένα καφέ εκεί, δε γνωρίζω κανένα προσωπικά, ούτε εικονικά, και ας τους παρακολουθώ. Το ξανασκέφτομαι το βράδυ περπατώντας από τα Πετράλωνα προς το Κουκάκι, ανάποδη διαδρομή από αυτή. Έχω καμιά δεκαριά κείμενα μισογραμμένα και άλλα τόσα στο κεφάλι μου. Αυξάνονται καθημερινά αλλά δε τα γράφω. Σταμάτησα πριν δύο χρόνια, πήγα να γράψω κάτι πριν ένα χρόνο, δε το έκανα.

Ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, πιο πολύ για να επικοινωνώ με τους φίλους μου και να ανταλλάσσουμε ιδέες. Πράγματα που είδαμε και μας άρεσαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα που έχουμε σκορπίσει. Είναι αυτοί που εμφανίζονται δεξιά όμως ελάχιστοι έχουν γράψει. Η ιδέα δε προχώρησε, έτσι έμεινε μόνη η περσόνα της γάτας να βλέπει και να γράφει. Ήθελα το μπλογκ να έχει συγκεκριμένη θεματική, να μη γράφω περί ανέμων και υδάτων, ούτε τα προσωπικά μου ούτε πολιτικές κοινωνιολογικές σκέψεις παρότι πιστεύω ότι όλα είναι πολιτική. Σταμάτησα να γράφω όταν αυτά που έβλεπα έγιναν πολλά. Δεν υπήρχε ο χρόνος, ίσως ούτε η όρεξη. Σταμάτησα επίσης γιατί κάτι με έσπρωχνε να σχολιάσω την επικαιρότητα, την ελληνική παρότι ζω στο Παρίσι. Τα τελευταία δύο χρόνια διαβάζω υπέροχα κείμενα στο διαδίκτυο. Οι συγγραφείς τους εμφανίζονται δεξιά, ανακάλυψα όμως και άλλους στο δρόμο. Δεν αφήνω σχόλια, όπως δε συμμετέχω και στο τουίτερ που επίσης παρακολουθώ. Γιατί; Απλά μάλλον δε μου ταιριάζει. Μου φαίνεται και περίεργο. Θα επανέρθω σε αυτό το θέμα εν καιρώ.

Ενδιάμεσα άρχισα ένα άλλο μπλογκ, στα γαλλικά αυτή τη φορά. Και αυτό στη μέση έμεινε. Αλλαγή πλεύσης παρόλαυτά στο παρόν μπλογκ. Η βουνίσια γάτα θα μπει στο περιθώριο και λέω σιγά σιγά να ανεβάσω τα κείμενα που ήταν στο συρτάρι. Το ξανασκέφτομαι ξανακατεβαίνοντας την Ιπποκράτους μερικές μέρες μετά, έχοντας γνωρίσει κάποιους από αυτούς που «παρακολουθώ». Το ξανασκέφτομαι ακόμα πιο σοβαρά στο ίδιο αεροπλάνο που παίρνω πέντε φορές το χρόνο επί εννιά χρόνια.

Αν άλλαζα όνομα στο μπλογκ, θα έβαζα κάτι που θα παρέπεμπε σε αυτή τη διπλή ζωή ανάμεσα σε δύο χώρες και κυρίως ανάμεσα σε δύο πόλεις. Όμως και η βουνίσια γάτα κάτι από αυτό λέει. Μια γάτα σε μη οικείο περιβάλλον σε δύο σπίτια. Η για την ακρίβεια στο σπίτι της στο Παρίσι και στην πόλη της την Αθήνα.

Υγ: το γιατί η βουνίσια γάτα υπογράφει ως γουρούνα και αλλού εμφανίζεται ως yakoumaki είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.

Οδός Γαληνού και ένα παγκάκι

Πάντα προτιμούσα την οδό Ζαχαρίτσα λόγω ονόματος. Στο Κουκάκι και αυτή. Η οδός Προπυλαίων πάλι είχε άλλη βαρύτητα. Μια ευθεία μέχρι το Ηρώδειο. Ακόμα πιο πριν ήταν η οδός Σοφρωνίσκου. Τώρα όμως εδώ και κάποια χρόνια είναι η οδός Γαληνού. Τέσσερα τετράγωνα όλα κι όλα. Με μονοκατοικίες όμως. Μερικές πρόσφατα ανακαινισμένες, μερικές όπως ήταν παλιά, ένα απλό ισόγειο και μεγάλες αυλές σαν αυτά που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες.

Στην οδό Γαληνού δεν ακούς αυτοκίνητα. Ακούς όμως γάτες, ακούς τον απέναντι που μιλάει στο τηλέφωνο, συζητήσεις μεταξύ γειτόνων στην μέση του δρόμου, το καροτσάκι που σέρνει κάποιος από τη λαική, τον απέναντι που παίζει ολημερίς πιάνο και σπανια κάποια λαικά από τον παππού δύο σπίτια παρακάτω. Η διατροφή γατιών οικόσιτων και μη στην οδό Γαληνού είναι κύρια απασχόληση των κατοίκων. Μπολάκια σε κάθε εξώπορτα, φαγητό στα γραμματοκιβώτια ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να γεμίσει τα μπολάκια. Γενεές γιατιών έχουν μεγαλώσει σε αυτό το δρόμο...


Εδώ στην άλλη άκρη του Κουκακίου, μπορεί να μην έχει δίπλα την Ακρόπολη, έχει όμως το λόφο από τη μία και τον πεζόδρομο της Ολυμπίου από κάτω. Και εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα καινουργια καφενεία...σε σήμα και πάλι μια γάτα. Δεν είναι μόνο όμως ότι είναι ωραίο, είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία η οποία εξηγείται λεπτομερώς στο σάιτ τους. Σε αυτά δεν έχω να προσθέσω κάτι, πέρα του ότι είναι πολύ όμορφα το πρωί, όταν ο ήλιος φτάνει μέχρι τα πίσω τραπεζάκια του καφενείου, ότι ο κόσμος που το δουλεύει είναι πάρα πολύ ευχάριστος και ότι οι τιμές είναι λογικές (φθηνές για την ακρίβεια) όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι παντού. Α, το κρύο χοιρινό είναι θεσπέσιο....Και όσο αφορά τη βουνίσια γάτα, πάντα βρισκει παρέα να πιει τον καφέ της, όλο και κάποιος γάτος είναι ήδη εκεί, με αποτέλεσμα μερικές φορές να πηγαίνει 3 φορές την ημέρα...

το παγκάκι, στον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου στον αριθμό 17-19

Ιστορίες Πετραλώνων 4 (πριν 10 χρόνια)

(Διότι έχουμε ξαναγράψει εδώ και εδώ και εδώ. Τη γκρίνια τη γράψαμε στο τελευταίο ποστ και έχουμε πει ότι σε αυτό το μπλογκ αποφεύγουμε τη γκρίνια.)

Δύο νέες αφορμές: 1. Μια πρόσφατη βόλτα (αυτή περίπου που περιγράφεται παρακάτω) και 2. Μια σειρά φωτογραφιών από το 2000 (που χρησίμευσαν κάποτε σε μια διπλωματική εργασία στη σχολή Αρχιτεκτόνων)

(κλικ του ενλάρτζ: εγκαταλειμένα σπίτια, άδεια οικόπεδα...)

Τόσα χρόνια κουκακιώτισα η βουνίσια γάτα, θεωρούσε ότι τα Πετράλωνα είναι "από πίσω". Συνεπώς κάθε φορά που πήγαινε προς τα εκεί, ένιωθε ότι με κάποιο τρόπο, γυρίζει την πλάτη στην πόλη. Ακόμα και τώρα νιώθει ότι δε βγαίνει στην Αθήνα όταν πάει προς τα εκεί. Ετσι οι μέρες που είναι στην Αθήνα χωρίζονται σε αυτές που είναι στην πόλη και σε αυτές που είναι στα Πετράλωνα. (Οπου πόλη: ο,τιδήποτε άλλο).

Τελευταία δε κάνει συχνά τη διαδρομή Κουκάκι Πετράλωνα μιας και ο καλύτερος φίλος γάτος μένει στην άλλη άκρη των Πετραλώνων. Ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν προτιμά το πήγαινε ή το έλα. Είναι ομως μια διαδρομή που μπορεί να κάνει με κλειστά μάτια και όπου αναγνωρίζει και τη τελευταία πέτρα (ετσι παρακολουθεί και κάθε νέο οικοδόμημα, κάθε νέο μπαρ/εστιατόριο που εμφανίζεται).

Γαληνού, δεξιά στην Αμυνάνδρου, αριστερά στη Φιλοπάππου. Ισως τον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας. Εχουν μείνει ακόμα μερικές εγκαταλειμένες μονοκατοικίες και όλο σκέφτεται η γάτα ότι μια μέρα μπορεί μια από αυτές να γίνει δική της. Πάντα ρίχνει κλεφτές ματιές από τα παραθυρα ατυών που κατοικούνται και λέει ότι αν οι άνθρωποι που ζουν εκεί μέσα δεν είναι ευτυχισμένοι, τότε πολλά προβλήματα έχουν. Βγαίνοντας στο περιφερειακό, τα πράγματα ζορίζουν. Το πεζοδρόμιο τείνει στο 0, και τα αυτοκίνητα ανεβαίνουν με φόρα. Στη συστάδα δένδρων έξω από το θέατρο της Δώρας Στράτου, πάντα το ίδιο δίλημα: Προχωρούμε ευθεία με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα ή κάνουμε το κυκλο (ανηφόρα, κατηφόρα).
Λίγο πιο κάτω στο παρκάκι, δευτερο δίλημα. Μπαίνουμε στα Πετράλωνα ή συνεχίζουμε στο περιφερειακό;

Περίπτωση 1. το παρκάκι γύρω γύρω, πλατεία Μερκούρη, αρίστερά και μετά Τρώων, αριστερά στις Πλειάδες και δεξιά στη Δημοφώντος. Οπου παρεπιπτόντως εδώ και κάποιο καιρό έχει ανοίξει το συμπαθέστατο Κλουβί. Από εκεί και πέρα και στη δεξιά πλευρά του δρόμου, ένα συνεχής μαντρότοιχος ο οποίος φέρει τα πιο ευφάνταστα συνθήματα. Μερικά από αυτά τα φωτογράφισε ο κύριος (;) από εδώ(δε κλέβουμε φωτογραφίες και εδώ) αλλά τα καλύτερα θα τα φωτογραφίσει η γάτα στην επόμενη κάθοδο.


Περίπτωση 2. Συνεχίζουμε στο περιφερειακό, περνάμε την εργατική πολυκατοικία, συναντάμε μερικά τροχόσπιτα (το ένα έχει και ένα άλογο), καμιά δεκαριά σκυλιά και κάπου στο επόμενο παρκάκι κάνουμε αριστερα...Και πάντα χανόμαστε. Καπως ανεβοκατεβαίνει ο δρόμος εκεί στα προσφυγικα (ή πέτρινα) της Φρειδερίκης, κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν υπάρχει φορά που η γάτα να μην έχει κάνει 2-3 κύκλους μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στο σωστό σημείο στη Δημοφώντος.

Οπου εκει στο τέλος της Δημοφώντος άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ. Δε γνωρίζω πως το λένε αλλά τα παιδιά που το έχουν είναι συμπαθέστατα, η μουσική πολύ καλή, τα ποτα καλά και φθηνά. Και μακάρι να έχουν κόσμο.

Στη τελευταία βόλτα προς τα εκεί, ανακαλύψαμε ότι το Ασχημόπαπο είναι ακόμα στη θέση του. Τα τυροπιτάκια εξαιρετικά, μόνο που χρωματίστηκαν οι καρέκλες. Εκεί στη θέση του από το 1968, τουτέστιν πριν τη γέννηση της γάτας...αλλα σίγουρα έχει μουσουλήσει και εκεί μέσα.
Που αλλού πήγαμε πρόσφατα κατά εκεί; Στον Κρητικό στην οδό κοίλης. Οπου το φρυγαδέλι (συκωτάκι τυλιγμένο σε μπόλια) εξακολουθεί να είναι κορυφαίο, το ίδιο και οι χιχλιοί και τα σκαλτσουνάκια. Για τη ρακή δε χρειάζονται σχόλια. Στο διπλανό τραπέζει δύο κύριοι προχωρημένης ηλικίας αναπολούν τα νιάτα τους. Και ο Κρητικός τους κερνάει ακόμα μια ρακή. Πριν 7 χρόνια που πήγαινα εκεί συχνά νομίζω ότι κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.
Ειναι νύχτα συνηθως όταν η γάτα φέυγει από τα Πετράλωνα. Και τότε δεν έχει σημασία από περνάει. Οσες φορές όμως έχει τύχει και έχει φύγει πρωι, κάπου στη στροφή της Δώρας Στράτου, φαίνεται η Ακρόπολη...και η μπροστά πλευρά της πόλης

Λουμπαρδιάρης

Η γάτα πολύ στενοχωρήθηκε που έφυγε από την Αθήνα μια μέρα ακριβώς πριν οι κάτοικοι πέριξ του Φιλοπάππου αποφασίσουν να ξαναδώσουν ζωή στο περίπτερο του Φιλοπάππου... Αυτοί τα λένε καλύτερα εδώ http://filopappou.wordpress.com/. Και σε αντίθεση με διάφορες τρέντυ ομάδες που κυκλοφορούν όλο και περισσότερο στο κέντρο της Αθήνας, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιους ανθρώπους που εδώ και χρόνια, με συνέπεια, λογική, διεκδηκούν και υπερασπίζονται έναν από τους ελάχιστους δημόσιους χώρους που έχουν απομείνει στην πόλη. Και πάλι τα λένε καλύτερα οι ίδιοι. Πληροφορίες, υλικό και όλα τα καλά στο ίδιο σάιτ.

Η γάτα θα μείνει λίγο στο περίπτερο του Λουμπαρδιάρη μιας και μεγάλωσε κάτω από το λόφο. Βόλτα με γονείς σε βρεφική ηλικία, γενέθλια με τα άλλα γατάκια της γειτονιάς, βράδυ ανάστασης ενίοτε ακόμα και σε πιο προχωρημένη ηλικία αλλά πριν γίνει χοτσποτ για τους μοδάτους Αθηναίους. Καφεδάκι με τη γιαγιά συνοδευόμενο με τοστ και περικαλάδα. Πόσα δρομάκια οδηγούν από τη Τσάμη Καρατάση στου Λουμπαρδιάρη...Η "Λούμπο" για τους έφηβους που μεγάλωσαν εκεί δίπλα στα τέλη του 80. Οταν η γάτα έψαχνε τους φίλους της στην "πεζούλα" της Δράκου (όπως την έλεγε η μαμά μιας και δεν ήταν ακόμα πεζόδρομους) ήξερε ότι αν δεν είναι εκεί θα είναι στο Λούμπο. Πήγαινε και για ραντεβουδάκια εκεί κάποτε πολύ παλιά, πήγε και μερικούς αργότερα, απόγευμα πάντα αλλά μάλλον δε συγκινήθηκαν και τόσο γιατί δε μπορούσε να τους εξηγήσει ότι εκεί μέσα είχε περάσει μια ζωή. Οτι μπουσουλούσε στα πλακόστρωτα του Πικιώνη, πριν τα καβαλήσουν τα τζιπ και ότι η γιαγιά ήξερε όλα τα γκαρσόνια σαν να ήταν παιδιά της. Τελευταία φορά πήγε πριν 2 χρόνια, και ενώ το καφενείο είχε κλείσει, μαζί με αρκετούς από τους ανθρώπους της προχθεσινής παρέμβασης για να συζητήσει με κάποιους ξένους που ασχολούνται με θέματα πόλης, τα ζητήματα των γειτονιών γύρω από του Φιλοπάππου αλλά και του ίδιου του λόφου. Και όποτε συναντά αυτούς τους ξένους, αυτοί ρωτούν τι κάνει ο λόφος, οι άνθρωποί του και το κλειστό καφενείο που τους πρόσφερε σκιά, θέα στην Ακρόπολη και μια κουβέντα με τους κατοίκους ίσως σημαντικότερη από πολλά αναγνώσματα.

Η γάτα θα επιστρέψει σε 5-6 κυριακές και ελπίζει να σας βρει όλους εκεί. Εσείς, να πάτε την ερχόμενη Κυριακή!
Η φωτό και το γραφιστικό είναι κλεμένα από το προαναφερθέν ιστολόγιο

Μα τι γίνεται στα Πετράλωνα;

Οκ, η γάτα ξέρει τι γίνεται στα Πετράλωνα. Εχει γράψει στο παρελθόν σχετικώς εδώ και έδώ.

Αφορμή όμως για αυτό το ποστ είναι όμως το γεγονός ότι δύο στα τρία Keywords που οδηγούν στον παρόν μπλογκ είναι οι λέξεις "Πετράλωνα" και "Βραζιλιάνα". Και για τη Βραζιλιάνα έχουμε ήδη γράψει. Γιατί τέτοια μανία με αυτή τη περιοχή και αυτό το μπαρ; Είναι ωραία τα Πετράλωνα, όχι επειδή είμαι γειτόνισα. Απλά είναι ωραία...Ομως τις τελευταίες φορές που πήγα έκρινα ότι ίσως παίρνουν και αυτά τον κακό δρόμο. Πριν 20 χρόνια υπήρχαν τα σουβλάκια του Χάρη. Μαλλον υπήρχε και ο Ζέφυρος όπου η γάτα ΄πήγαινε κάθε καλοκαίρι για να δει τους "Γενναίους του Μπρανκαλεόνε". Υπήρχε μάλλον και ο Οικονόμου και πολλά κουτούκια που δεν υπάρχουν πια. Πριν 15 χρόνια, η γάτα δύσκολα έπειθε κάποιον να πάνε κατά εκεί, ήταν εκτός χάρτη εξόδου της Αθήνας. Πήγαινε όμως με αυτούς τους κουλτουριάρηδες φοιτητές που θέλανε να δουν παλιές ταινίες στο Ζέφυρο. Και όταν η ταινία τελείωνε, ειδικά η βραδυνή παράσταση βρισκόσουν σε μια άδεια γειτονιά...Ησυχία. Πριν περίπου 10 χρόνια, ίσως και λιγότερα, ανοιξε ο περίφημος Λυσιέν, άνοιξαν και οι Πλειάδες και μάλλον τότε έγινε γνωστό και το Οινοθεραπευτήριο. Ηταν ακόμα ήσυχα όμως. Δεν είχαν φτιαχτεί και τα πεζοδρόμια στην Τρώων. Η γάτα πήγαινε συνήθως τα μεσημέρια ή απογεύματα κάνονοντας βόλτα στου Φιλοπάππου, ήταν και μερικοί φίλοι που έμεναν εκεί γύρω και μερικοί περισσότεροι που έμεναν στο Θησείο, ιδανικός προορισμός για ένα καφεδάκι ή μια ήσυχη μπύρα, μακριά από τη βαβούρα του κέντρου. Και μετά άνοιξε η Βραζιλιάνα. Και πολλοί, μάλλον πάρα πολλοί ανακάλυψαν τα Πετράλωνα. Η γάτα χάρηκε που άνοιξε αυτό το μπαρ. Τα παιδιά που το έχουν είναι πάρα πολυ συμπαθητικά, ο χώρος όμορφος, η πλατεία μούρλια, γίνονται και ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις. Ομως η γάτα πάει πλέον μόνο απογεύματα εκει. Γιατί το βράδυ η βαβούρα και ο κόσμος δεν αντέχονται. Πολύ βαβούρα, πολύς κόσμος...Δυστυχώς. Τη κυριακή του Θωμά, είχαμε την ιδέα να πάμε για φαγητό στα Πετράλωνα και πάλι, αναζητώντας κάτι ήσυχο. Το σοκ ήταν μεγάλο. Απειρα τα τραπέζια του Οινοθεραπευτηρίου, άπειρα τα τα τραπέζια των νέοαφιχθέντων ετιατορίων στην Κυδαντιδών, άπειρα τα τραπέζια και στην Τρώων. Καθίσαμε στο ουζερί απέναντι από το Ζέφυρο, το οποίο αν δεν απατώμαι, υπήρχε πάντα ως καφενείο (και τώρα μάλλον λέγεται Τσιπουράδικο). Γεματο νέους ήταν αυτή τη φορά και μας φάνηκε ότι ήταν το μόνο ¨φυσιολογικό¨ μέρος. Ενα μέρος που δεν ήταν κάπως στημένο τελοσπάντων. Και ομολογώ ότι οι μεζέδες μας εξέπληξαν ευχάριστα. (σούπερ ψαράκια!). Και ήταν μεσημέρι και είχε ήλιο και η γάτα πέτυχε τυχαία πολλούς γνωστούς γάτους μιας και κάτι έχουν πάθει όλοι με τα Πετράλωνα...Πριν δέκα χρόνια, η απάντηση στην πρόταση της γάτας "Πάμε στα Πετράλωνα" ήταν 90% αρνητική. Τώρα ξαφνικά όλοι λένε ναι. Από τη μία η γάτα χαίρεται γιατί πολύ αγαπάει την πίσω πλευρά του Φιλοπάππου...Από την άλλη όμως δεν θέλει να δει κι άλλη μοντέρνα ταβέρνα να σκάει μύτη στην Τρώων...

Η φωτό είναι κλεμμένη από αυτό το υπέροχο μπλογκ http://cinemahellas.blogspot.com, το οποίο ανακάλυψα αναζητώντας κάποια φωτογραφία από τα Πετράλωνα που να ταιριάζει στο κείμενο. Δε βρήκα καμία ούτε που να ταιριάζει ούτε που να μην ταιριάζει...

Δε βάζω άλλη φωτό, γιατί προτιμώ την εικόνα των Πετραλώνων όπως είναι στο μυαλό μου: Σήμερα, πριν 10 χρόνια, πριν 20 χρόνια

park vs parking

Συγκέντρωση υπογραφών από μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ

Προς όλους τους μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ, σας καλούμε να προσυπογράψετε το παρακάτω κείμενο για το πάρκο:
http://www.petitiononline.com/leoh17/petition.html

http://parkingparko.blogspot.com/

Το (πρώην) πάρκινγκ έγινε ΠΑΡΚΟ

Τα Εξάρχεια είναι άλλη μια πυκνοχτισμένη περιοχή κατοικίας της Αθήνας, μια γειτονιά με ψηλά κτίρια και στενούς δρόμους, σε μια πόλη που πνίγεται από το καυσαέριο και κάθε λογής χημικά. Σε αυτή τη γειτονιά όπου η ανάγκη δημιουργίας χώρων πρασίνου είναι επιτακτική υπάρχει έλλειψη σε αδόμητες εκτάσεις που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε δημόσιους χώρους πρασίνου και να προσφέρουν μια ανάσα από το τσιμέντο της πόλης.

Όμως, ενώ η δυνατότητα δημιουργίας ενός χώρου υψηλού πρασίνου στη συμβολή των οδών Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδ. Πηγής υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, ο Δήμος δεν προχωρήσε στις απαραίτητες ενέργειες.

Το οικόπεδο αυτό ανήκει στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) και τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε ως υπαίθριο ιδιωτικό πάρκινγκ. Σήμερα η μίσθωση έχει λήξει και το οικόπεδο κινδυνεύει να οικοδομηθεί.

Το 1990 το ΤΕΕ - σύμφωνα με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής (1203/15.5.90) -είχε προσφέρει το οικόπεδο αυτό στο Δήμο Αθηναίων για να το κάνει πάρκο, ζητώντας να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης και αυτός ο συντελεστής να μεταφερθεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι. 

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων (1673/7.11.90) αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ τονίζοντας ότι η προτεινόμενη «μετατροπή του χώρου κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο αυτό είναι κατάλληλο για τη δημιουργία πλατείας, σε μια κεντρική πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη από σημαντικού μεγέθους κοινόχρηστους χώρους».

Ως συνήθως, όμως, ο Δήμος όλα αυτά τα χρόνια αδράνησε καθώς ποτέ μέχρι σήμερα δεν προχώρησε στην υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε, με αποτέλεσμα τον σημερινό κίνδυνο οικοδόμησης του οικοπέδου.

Αντιμέτωποι με την αδιαφορία του Δήμου, αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να δράσουμε άμεσα ώστε να μην αφήσουμε έναν ακόμα υπαίθριο χώρο να γίνει τσιμέντο.

Όλοι εμείς, κάτοικοι των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών της Αθήνας, κρίναμε πως με τη δημιουργία πάρκου στο χώρο του πρώην πάρκινγκ θα βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα ζωής στην πόλη μας.

Σπάσαμε, λοιπόν, τα τσιμέντα και φυτεψαμε δέντρα, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πρασίνου, έκφρασης και παιχνιδιού.

Καλούμε όλο τον κόσμο να στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο το νέο πάρκο που έχει δημιουργηθεί.

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

φωτό και σχόλια εν καιρώ (προς το παρόν είναι Χριστούγεννα)

http://whatstreetparty.blogspot.com/

Αγορά Κυψέλης

Μια μικρή επιστροφή στην Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα στην Κυψέλη. Σάββατο εξάλλου σήμερα, έχει αγορά με βιολογικά προϊόντα... Δείτε το βίντεο (που θα έλεγε και ο Μάκης):



Τι να μας πει και ο Ντελανοέ... :Ρ

ο Γκοτζίλα στην Αθήνα: International Network for Urban Research and Action

Ανευ σχολίων...Απλά ελάτε
Πληροφορίες για την υπερσυνάντηση εδώ:
http://inura08.wordpress.com/

Μια Βραζιλιάνα στα Πετράλωνα

Τι καλύτερο μπορεί να συμβεί στη γειτονιά σου;

Ενα μπαρ-καφέ χαρούμενο, με ωραίους μεζέδες, σούπερ ρακή, λαχταριστά μοχίτο, φθηνά ποτά, ωραία μουσική σε ένταση που σου επιτρέπει να μιλήσεις, χαρούμενα χρώματα, όλες οι ηλικίες και μακριά από τη βαβούρα του κέντρου.
Οτι πρέπει για διάβασμα το πρωί, ποτάκι το βράδυ, συναντήσεις "εργασίας"...
Και το κυριότερο το έχει μια παρέα πολύ συμπαθητικών παιδιών.
Συναντάς και πάντα κάποιον γνωστό, από αυτούς που έχεις χάσει, θέλεις να συναντήσεις...
Αναρωτιόμουν χθες, όταν γέμισε το βράδυ, αν όλοι αυτοί μένουν στην ευρύτερη γειτονιά. Μαλλον όχι, τα καλά νέα διαδίδονται γρήγορα. Και ακριβώς επειδή διαδίδονται γρήγορα, ελπίζω να μείνει ίδιο και απαράλλαχτο ακόμα και αν γεμίσει κόσμο από όλη την Αθήνα...

Βραζιλιάνα: Πλατεία Μερκούρη, Ανω Πετράλωνα

Emotion Pictures - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία

Πρόγραμμα προβολών και αναλυτικές πληροφορίες:

http://www.ameamedia.gr/festival

2ο Διεθνές Φεστιβάλ «Emotion Pictures - Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία»
Emotion Pictures στο Μουσείο Μπενάκη από τις 21 έως 23 Ιουνίου

Από τις 21 έως τις 23 Ιουνίου το Μουσείο Μπενάκη φιλοξενεί στο κτίριο
της οδού Πειραιώς το Φεστιβάλ «Emotion Pictures - Ντοκιμαντέρ και
Αναπηρία» στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση των ΜΜΕ και την ανάδειξη
των θεμάτων που προάγουν την αποδοχή των ατόμων με αναπηρία στην
ελληνική κοινωνία.

Μετά την μεγάλη επιτυχία του πρώτου Διεθνούς Φεστιβάλ «EMOTION
PICTURES», που πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι και το οποίο
έτυχε μεγάλης προσέλευσης (με πάνω από 3000 θεατές) όσο και κάλυψης
από τα ΜΜΕ, ακολουθεί φέτος το δεύτερο με ένα πλούσιο πρόγραμμα 30
ταινιών από όλο τον κόσμο και βεβαίως και από την Ελλάδα. Το πρόγραμμα
αυτό με ταινίες για την ανεξάντλητη δύναμη της ζωής, αγκαλιάζει μεταξύ
άλλων θέματα όπως αναπηρία και σεξουαλικότητα, ομοφυλοφιλία, και
μητρότητα. Ταινίες με ποικίλο περιεχόμενο και φιλοσοφία, που μιλούν
διαφορετικά για την αναπηρία, από χώρες όπως Αφγανιστάν, Βιετνάμ,
Ρωσία, νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού, Ιαπωνία.

Πολλές από τις ταινίες αυτές αναφέρονται σε κοινωνικά θέματα που δεν
τα συσχετίζουμε συνήθως με την αναπηρία, ενώ συνδέονται άρρηκτα μαζί
της, όπως ο πόλεμος και η περιβαλλοντική καταστροφή. Το παγκόσμιο
αναπηρικό κίνημα αγωνίζεται γι' αυτά τα θέματα και το φεστιβάλ δε θα
μπορούσε παρά να συμπορεύεται μαζί του, εντάσσοντας φέτος στο
πρόγραμμα προβολών αφιέρωμα γύρω από τους άξονες αναπηρία - πόλεμος -
περιβάλλον. Μετά την προβολή των ταινιών ακολουθεί συζήτηση με τη
συμμετοχή καλλιτεχνών και προσωπικοτήτων από την Ταϊτή, την Αγγλία και
το Αφγανιστάν, που αγωνίζονται να φέρουν στο προσκήνιο θέματα που
κρατιούνται συστηματικά στο περιθώριο.

Στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ προβάλλεται η ταινία "Το όνειρό μου"
που παρουσιάζει την Καλλιτεχνική Ομάδα Ατόμων με Αναπηρία της Κίνας. Η
ταλαντούχα ομάδα έχει τιμηθεί από τον Γενικό Διευθυντή της UNESCO με
τον τίτλο UNESCO Artist for Peace. Στις προβολές που ακολουθούν
ανήκει, μεταξύ άλλων, το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ "Η Μισή Ζωή του
Ντένις Ο' Ρουρκ", το οποίο δείχνει τις επιπτώσεις των παράνομων
πυρηνικών δοκιμών στην υγεία των κατοίκων των νησιών Μάρσαλ. Η ταινία
έχει αποσπάσει το βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και το
βραβείο ειρήνης του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η έκπληξη του φετινού φεστιβάλ είναι ο νεότερος σκηνοθέτης στον κόσμο,
σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, ο οποίος πρωταγωνιστεί και στην ταινία
του, o δωδεκάχρονος Ινδός Κισάν Σρικάντ. Η πολυβραβευμένη ταινία του
"Στους πέντε δρόμους" συνέβαλε στο να γίνει ευρύτερα γνωστός ο αγώνας
που δίνεται στην πατρίδα του για το δικαίωμα των παιδιών του δρόμου
στη μόρφωση.

Το παιδί είναι στο επίκεντρο του Φεστιβάλ. Από φέτος το EMOTION
PICTURES αρχίζει συνεργασία με τον ινδικό οργανισμό "Chinh India
Forum" (Φόρουμ Τσίνx της Ινδίας - http://www.chinh.in/) και μαζί με το
σκηνοθετικό ντουέτο Μίνακσι και Βινάι Ράι (με 27 εθνικά και διεθνή
βραβεία) διοργανώνουν ένα εργαστήριο κινούμενων σχεδίων. Οι Ράι έχουν
αναπτύξει έναν ειδικό τρόπο να απελευθερώνουν τη δημιουργικότητα
παιδιών με αναπηρία με τη βοήθεια των κινουμένων σχεδίων. Καθοριστικής
σημασίας στην προσπάθεια αυτή υπήρξε η αρωγή της Ελληνικής Εθνικής
Επιτροπής UNESCO και του Ιδρύματος Ι. Φ. Κωστόπουλου. Η ταινία που θα
προκύψει από αυτό το εργαστήριο, με τη συνεργασία της Εταιρείας
Προστασίας Σπαστικών, και στο οποίο θα συμμετέχουν 30 παιδιά από την
Ελλάδα, παρουσιάζεται στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ στις 23 Ιουνίου
και θα προβληθεί σε όλα τα σχολεία που βρίσκονται υπό την αιγίδα της
UNESCO.

Το Φεστιβάλ ανοίγει με μια προφεστιβαλική εκδήλωση στις 20 Ιουνίου στη
Πλατεία Συντάγματος όπου θα προβληθεί η πολυβραβευμένη ταινία
videodance Το τίμημα της ζωής από την κορυφαία βρετανική ομάδα DV8,
καθώς και μια ταινία μικρού μήκους βασισμένη στο φωτογραφικό υλικό της
βραβευμένης φωτογράφου Έιμι Λάιν, η οποία έχει ταξιδέψει σε εμπόλεμες
περιοχές σε όλο τον κόσμο φωτογραφίζοντας παιδιά με αναπηρία

http://www.goculture.gr/story.aspx?s_id=2080

Reconstruction Community

Η Κοινότητα Ανοικοδόμησης (Reconstruction Community) διερευνά από το Σεπτέμβρη του 2008 ηχοτοπία αστικών περιοχών ή υποπεριοχών (γειτονιών) της Αθήνας (http://www.reconstruction.gr/actions_dtls.php/54) και έχει αρχίσει σειρά δράσεων (http://www.reconstruction.gr/actions_dtls.php/55) που στοχεύουν στην αποτύπωση ηχητικών δομών και τη ρητή ή υπόρρητη σύνδεσή τους με τις κοινωνικές σχέσεις που αντανακλούν και τις πολιτισμικές λογικές που τις διαπνέουν. Κατά τη διερεύνηση των συστατικών του ηχητικού περιβάλλοντος της πόλης επιδιώκει την εμπλοκή των κατοίκων μέσω της εγρήγορσης και του συμμετοχικού σχεδιασμού παρεμβάσεων στο χειρισμό του κοινόχρηστου ήχου.

Ντοκουμέντα, installation και ψηφιακός διαδραστικός χάρτης ήχου της πόλης θα παρουσιαστούν στις 9 Σεπτεμβρίου 2008 στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στο πλαίσιο του προγράμματος Άκτιστο | Unbuilt (http://www.byzantinemuseum.gr/unbuilt/index.htm), που διοργανώνεται από τη SARCHA/Αρχιτεκτονικοί Αγωγοί.

---

Η Κοινότητα Ανοικοδόμησης (Reconstruction Community) θα παρουσιάσει ντοκουμέντα από τις ηχητικές καταγραφές που έχει ήδη πραγματοποιήσει στη δράση "Από που πάνε για την Ουτοπία" που διοργανώνεται στην Αγορά της Κυψέλης από 6-20 Ιουνίου 2008 και περιλαμβάνει εικαστική έκθεση, τριήμερο αφιέρωμα στους Καταστασιακούς (με ανοιχτές συζήσεις και προβολές ταινιών), film festival, παρουσιάσεις και συνάντηση για συζήτηση και κατάρτιση κειμένου θέσεων για την πόλη, το δημόσιο χώρο και την ίδια την Αγορά της Κυψέλης.

Δείτε το σχετικό δελτίο τύπου: http://www.reconstruction.gr/news_dtls.php/37

Κοινότητα Ανοικοδόμησης

www.reconstruction.gr

info@reconstruction.gr

Μέρες και νύχτες στα Πετράλωνα [2]

Λέει το ρητό: Η μέρα με τη νύχτα….Εκείνα τα παλιά χρόνια ( βλέπε προηγούμενο ποστ) η γάτα πήγαινε στα Πετράλωνα μόνο το βράδυ. Τώρα πάει μόνο πρωί- μεσημέρι…Με όλα αυτά τα καφέ-εστιατόρια, τα Πετράλωνα έχουν χάσει τη μαγεία τους το βράδυ. Όμως το μεσημέρι είναι πάντα ήσυχα, με τους κατοίκους της περιοχής, τους σκύλους και τις γατούλες…Ένα από τα πρώτα «νέα» μαγαζιά που άνοιξαν ήταν και οι Πλειάδες. Τέλειος συνδυασμός με το Ζέφυρο. Πέραν από τις τεράστιες και νοστιμότατες ποικιλίες ( βλέπε φωτό) ήταν από την αρχή ένα προσεγμένο μέρος χωρίς να είναι δήθεν: με το βασιλικό σε κάθε τραπέζι, με ένα εσπρέσσο γεμάτο ( παρόλο που η γάτα δε πίνει εσπρέσσο), και κυρίως με το χαμόγελου του/της σερβιτόρου/ας. Δεν είναι ίδιο το βράδυ…Τότε γίνεται χαμός. Για αυτούς που δε μπορούν να βρεθούν εκεί καθημερινή μεσημέρι, προτείνουμε Κυριακή 6-8. Κενή ώρα στα αθηναϊκά ωράρια, ούτε μεσημεριανός καφές, ούτε βραδινό ποτό…Κοινώς η ώρα που είναι ήσυχα. Ας πούμε και για μια άλλη διεύθυνση στα πέριξ. Στο Οινοθεραπευτήριο πριν αρκετά χρόνια μπορούσες να φας υπέροχα ψάρια, μεγάλες σαλάτες και τσίπουρο Τσιλιλή. Και μιαν ωραία πρωία εμφανίστηκε το νάυλον, οι κρατήσεις και τα τραπεζάκια στην απέναντι πυλωτή (!!!), και προφανώς ανέβηκαν οι τιμές και το σέρβις έγινε άθλιο. ΟΜΩΣ ο μάγειρας ( ή η μαγείρισσα) δεν άλλαξε. Τις καθημερινές λοιπό έχει απίστευτα και ολόφρεσκα μαγειρευτά…Τα μεσημέρια πάντα. Ένας άλλος κόσμος!

Σε αυτό το μπλογκ, δε γκρινιάζουμε…λέμε μόνο για πράγματα που μας άρεσαν. Εξαίρεση όμως τώρα: Ε, δεν μ’ αρέσουν οι μεταμοντέρνες ταβέρνες που άνοιξαν πρόσφατα και δε μου αρέσουν και οι τιμές τους. Τις είδα ( αλλά δε τις γεύτηκα) αυτές τις ποικιλίες ( βλέπε και πάλι φωτό) και μόνο αν είχαν χρυσό μέσα δικαιολογούνται αυτές οι τιμές.

Και μιας και είμαστε στα Πετράλωνα: Ωραίες οι γαστρονομικές εμπειρίες αλλά μετά ή πριν μια βόλτα στο λόφο επιβάλλεται. Επιβάλλονται και πικ-νικ, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!

Ιστορίες Πετραλώνων [1]

Ή ο Χάρης που έγινε Lucien…Μέχρι πριν μερικά χρόνια, οι μόνοι λόγοι για να βρεθεί κάποιος στα άνω Πετράλωνα ήταν είτε για να πάει στο Ζέφυρο, είτε επειδή ήταν κάτοικος της ευρύτερης περιοχής είτε γιατι ήξερε τα κρυμμένα κουτούκια. Το Ασχημόπαππο για παράδειγμα ( το οποίο από ό,τι έμαθα έκλεισε πρόσφατα) ή τα φιλετάκια στην Τριών Ιεραρχών. Πριν πολλά πολλά χρόνια, η γνωστή οδός Τρώων φιλοξενούσε μόνο το Ζέφυρο, τον Οικονόμου και το Χάρη. Ο Ζέφυρος που πιστά έπαιζε παλιές ταινίες, με τις σχεδόν κατεστραμμένες κόπιες του και το αγιάζι να κατεβαίνει από το λόφο, έγινε απ’ ό,τι είδα σήμερα…New star – art cinema. Ελπίζω μόνο να συνεχίσει να παίζει παλιές καλές ταινίες. Ο Οικονόμου έμεινε στη θέση του, με το πάντα γενναιόδωρο απλό και προσεγμένο φαγητό του…Και ο Χάρης έγινε Lucien…Ο Χάρης είχε μια μικρή ψησταριά με απίθανα σουβλάκια. Τρία τραπεζάκια στο μικρό (τότε) πεζοδρόμιο, και μερικά πάνω στο δρόμο ( κανείς δε περνούσε τότε από εκεί..). Η βουνίσια γάτα όταν ήταν γατόνι έπαιζε με τις άλλες γατούλες της περιοχής μαζεύοντας τα καπάκια από τις μπύρες και τα αναψυκτικά που η κυρία Χάρη πετούσε στο δρόμο. Μετά ο Χάρης αποφάσισε να ανοίξει κανονικό εστιατόριο στο απέναντι νεοκλασσικό…Δεν έπιασε όμως. Η τέχνη του Χάρη δεν ήταν της σάλας…Ήταν του πεζοδρομίου ( με την καλή έννοια)…Και μετά ήρθε ο Lucien…Λίγο πριν ήρθαν και οι Πλειάδες, λίγο μετά το Οινοθεραπευτήριο και σήμερα συνειδητοποίησα ότι έχουν ανοίξει πάνω από 10 καφέ-εστιατόρια! Για όλα αυτά θα πούμε σε επόμενο ποστ όμως. Ας μείνουμε προς το παρόν στον Lucien…

Όταν πρωτοάνοιξε ήταν φοβερή ανακάλυψη για την αιμοσταγή και γαλλοαναθρεμμένη γάτα. Συνεπέστατο περιποιημένο φαγητό σε απόλυτα λογικές τιμές, τον ίδιο τον κύριο Lucien να λέει ιστορίες και να ξινίζει όταν κάποιος ζητούσε καλοψημένο κρέας και να τσακώνεται με την κυρία του. Μετά το κρέας προσαρμόστηκε σε ελληνικό ψήσιμο…και εκεί έχασε λίγο την εκτίμηση της γάτας. Τώρα όμως έφυγε ο γραφικός Lucien και η –συμπαθέστατη κατά τα άλλα κυρία που κάνει χρέη σεφ, σου κάνει μάθημα για να σε πείσει ότι πρέπει το κρέας να είναι άψητο. Και όσο λάτρεις του αίματος και να είμαστε, δεν μας πολυαρέσει αυτό το αφυψηλού βλέμμα της κυρίας. Ούτε το γεγονός ότι έγινε της μοδός το μέρος. Παρόλαυτα, τον επισκεπτόμαστε τον κύριο Lucien γιατί εξακολουθεί να έχει ποιοτικό φαγητό σε λογικές τιμές ( αν και όχι τόσο νόστιμο όσο παλιά) και γιατί ο κόσμος που δουλεύει εκεί μέσα είναι ευγενέστατος και γιατί είναι ωραία να τρως στο μεγάλο τραπέζι παρέα με αγνώστους και γιατί τα πιάτα ημέρας είναι συνήθως πολύ πετυχημένα. Οκ, θα μπορούσε να έχει λίγο καλύτερη επιλογή στα κρασιά, αλλά αυτό συγχωρείται.

Η ιστορία των Πετραλώνων συνεχίζεται …

[Στις φωτό ο Οικονόμου το μεσημέρι, ο ανακαινισμένος Ζέφυρος και το Chez Lucien]

Κουκάκι άνευ φωτό (προς το παρόν)

Μόνο η φωλιά μας προς το παρόν...Γιατί αν δε παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει…Όταν η βουνίσια γάτα μεταφέρεται από το Παρίσι στην Αθήνα, πάντα της πέφτει λίγο βαριά η προσγείωση στην αθηναϊκή καθημερινότητα. Μια βραδιά όμως στην ταράτσα της αυθαίρετης ταβέρνας στο περιφερειακό του Φιλοπάππου και η γάτα χαίρεται που είναι πάλι σπίτι της. Το φαγητό δεν είναι εξαιρετικό, είναι όμως εξαιρετική η τοποθεσία, η καλή διάθεση των ιδιοκτητών (νομίζω ότι είναι καινούργιοι ή ξαναγύρισαν οι παλιοί) και σίγουρα είναι μια όαση στην Αθήνα μακριά από τα trendy νέα εστιατόρια και τις μεταμοντέρνες ταβέρνες. Δε μου άρεσε που έβγαλαν τα πολύχρωμα λαμπιόνια, αλλά τι να κάνουμε…Που είναι; Ε, εκεί στου Φιλοπάππου J. Η γάτα όμως είναι κουκακιώτισα. Και μπορεί να ξέρει πολύ καλά τις παλιές ταβέρνες των –ανερχόμενων- πετραλώνων, αλλά η καρδιά της είναι στο Κουκάκι. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Άνω Κουκάκι ( όπως λένε οι ντόπιοι), δηλαδή προς την Ακρόπολη, σνομπάροντας το Κάτω Κουκάκι. Έτυχε όμως να μετακομίσει προς το δεύτερο πρόσφατα και είναι πεπεισμένη ότι έχει την τύχη να μένει στον αθηναϊκό παράδεισο. Λίγο πιο μακριά από την τουριστική Ακρόπολη ( παθαίνει και απανωτά εγκεφαλικά η γάτα όταν βλέπει το νέο μουσείο Ακρόπολης στη παλιά γειτονιά της), αλλά σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο, σε μια πραγματική γειτονιά με πολλά μαργαριτάρια ( κυρίως γαστρονομικά αλλά μπαρόβια), με το λόφο από πίσω, τους ήσυχους δρόμους με τις μονοκατοικίες και τις γάτες παντού και πολλά πολλά άλλα που σε κάνουν dépayser (καμία πρόταση για μετάφραση;) Στην πολύβουη Αθήνα. Πολύ υλικό για τα επόμενα ποστ ( όχι μόνο για το Κουκάκι αλλά όλη την περιοχή πέριξ του αγαπημένου και δεινοπαθούντος λόφου) με προτάσεις για βόλτα λίγο έξω από το κέντρο της πόλης αλλά πάντα μέσα στον δήμο Αθηναίων…Από την παρισολαγνεία θα περάσουμε στη φιλοπαππουλαγνεία…

MIRfestival

http://www.mirfestival.gr/indexen.html

MIRfestival is a satellite, a system in orbit, parallel to other systems, like the Soviet (and later Russian) orbital station it shares its name with. Passing by artists, creators of ephemeral and unique works, stop on MIR for a while to emit their signal before they continue their trip in time and space. MIRfestival is situated on the cutting edge of the new creation, on the provocation of the unexplored, on the violence of birth, on the acuteness of claim.

MIRfestival is happening in the city, securing a breathing space for the artistic creation.
A space where people do have an identity, but what they do does not bear a label. Where no one tries to persuade the others that what they do is “this” or “the other”, because what is more important is the fact that they create and because they have something urgent to transmit. MIRfestival is happening where the experiment takes place, where the arts meet, where encounters happen, where thought on reality is being produced.
The city is the system in which MIR operates.
The planet is its natural environment (in Russian MIR means “world” and “peace”).

MIRfestival welcomes experimental and adventurous creation at the meeting point of arts: performing arts / live media / image. It enables meeting between artists of different provenance and between artists and the audience. It is a place where artists share their vision of the world and of the reality with audiences ready to make a shift, to question their views, to be propelled to new horizons and to see new realities emerge.

Το φεστιβάλ MIR είναι, όπως και ο σοβιετικός διαστημικός σταθμός που του δανείζει το όνομά του, ένας δορυφόρος, ένα παράλληλο σύστημα σε τροχιά. Στο MIR σταματούν περαστικοί δημιουργοί εφήμερων έργων για να εκπέμψουν το σήμα τους για λίγο και να συνεχίσουν το ταξίδι τους στο χώρο και στο χρόνο.
Το MIRfestival βρίσκεται στην κόψη του νέου, στην πρόκληση του ανεξερεύνητου, στη βία της γέννησης, στην αιχμή της διεκδίκησης.

Το MIRfestival συμβαίνει στην πόλη εξασφαλίζοντας ένα χώρο αναπνοής της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ένα χώρο όπου οι άνθρωποι έχουν ταυτότητα, αλλά αυτό που κάνουν δεν έχει ετικέτα· εκεί όπου κανείς δεν προσπαθεί να πείσει ότι κάνει «αυτό» ή «το άλλο», γιατί το πιο σημαντικό είναι πως δημιουργεί, και γιατί έχει κάτι επείγον να μας πει. Συμβαίνει στο χώρο του πειράματος, της συνάντησης των τεχνών και των δημιουργών, της παραγωγής σκέψης πάνω στην πραγματικότητα.
Η πόλη είναι το σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργεί· ο πλανήτης το φυσικό του περιβάλλον (άλλωστε MIR στα ρωσικά σημαίνει «κόσμος» και «ειρήνη»).

Το MIRfestival φιλοξενεί πειραματικές δημιουργίες στα όρια των τεχνών, εκεί όπου η σκηνή συναντά την εικόνα και τις νέες τεχνολογίες. Κάνει εφικτή τη συνάντηση καλλιτεχνών διαφορετικών προελεύσεων μεταξύ τους και με το κοινό. Είναι ο χώρος όπου οι καλλιτέχνες μοιράζονται οράματα του κόσμου και της πραγματικότητας με θεατές πρόθυμους να μετακινηθούν, να βάλουν ερωτηματικά, να εκτοξευθούν σε νέους ορίζοντες και να δουν νέες πραγματικότητες να ανατέλλουν.

Τι είναι το MIRfestival;

Το MIRfestival είναι ένα διεθνές φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης με θέμα το πείραμα της συνάντησης των τεχνών. Είναι μια περιπέτεια, μια πλατφόρμα συνάντησης των παραστατικών τεχνών και των οπτικοακουστικών μέσων (live media) που επιδιώκει τη συνάντηση της σκηνής με την εικόνα (όπου η λέξη «σκηνή» ενσωματώνει όλη την έρευνα που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στο πείραμα με το σώμα ως σκηνική παρουσία σε οτιδήποτε θεωρούμε performance και η λέξη «εικόνα» ό,τι αποτελεί τον οπτικό πολιτισμό του σήμερα).

Τι θα περιλαμβάνει το MIRfestival;

Performance, προβολές, εγκαταστάσεις βίντεο, πειραματισμούς με τα live media, συναυλίες, παραστάσεις, εκθέσεις, παρεμβάσεις στην πόλη. Φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες και σχήματα από διάφορες χώρες αλλά και από την Ελλάδα θα φέρουν κοντά μας ιδέες, παραστάσεις και κάθε είδους ενδιαφέροντα και παράξενα καλλιτεχνικά projects που αξίζει πραγματικά τον κόπο να δούμε.

Πού και πότε θα γίνει το πρώτο MIRfestival;

Το πρώτο MIRfestival προγραμματίζεται για τον Σεπτέμβριο του 2008 και θα γίνει στην Αθήνα σε βιομηχανικά κτήρια και θέατρα γύρω από την περιοχή του Γκαζιού και της οδού Πειραιώς. Περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.
Η διάρκειά του θα είναι 9 μέρες (δύο Σαββατοκυρίακα και η εβδομάδα ανάμεσά τους).

Ποιος διοργανώνει το MIRfestival;

Το MIRfestival διοργανώνεται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία για τη διάδοση της σύγχρονης τέχνης MIR, σε συνεργασία με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς και ιδρύματα.

Προσεχώς: παίρνουμε τους δρόμους (λένε)

Δε ξέρω ποιοι ακριβώς το λένε αλλά μου φαίνεται πολύ καλή ιδέα
(κλικ στη φωτό και εδώ)