Είναι που λείπεις εσύ (αυτή τη Κυριακή)

Σάββατο και απόβραδο

Η γάτα αποφασίζει να πάρει το μετρό για μια απόσταση 15 λεπτά με τα πόδια. Παράλογο μεν αλλά κάνει κρύο, φοράει και τα καλά της για να πάει σε πάρτυ...Μπαίνει λοιπόν για τις δύο στάσεις...Και εκεί κάπου ανάμεσα στο Jaures και στο Louis Blanc, το μετρό βγάζει κάτι περίεργους ήχους. Στοπ. Ακινητοποιείται στη μέση του τούνελ. Ο οδηγός πανικοβάλλεται. Η ώρα περνά, στο βαγόνι μόνο 2-3 άνθρωποι. Το πάρτυ έχει αρχίσει και η γάτα είναι εγκλωβισμένη σε ένα τούνελ. Η ιδέα να βγει να περπατήσει στις ράγες μαζί με τα ποντίκια δεν της αρέσει καθόλου. Το δράμα λήγει μετά από τρία τέταρτα. Και η γάτα φτάνει στο πάρτυ. Για άλλη μια φορά εντυπωσιάζεται με το πως χωράνε 40 άτομα σε 28 τεταγωνικά (μαζί με τα έπιπλα, τη κουζίνα, τη μπανιέρα και ό,τι άλλο έχει ένα σπίτι). Ολοι οι καλοί χωράνε. Ολίγοι γάλλοι (αν και η οικοδέσποινα γαλλίδα), μερικοί ισπανοί, και πολλοι έλληνες (ενοικιαζόμαστε για πάρτυ, πληροφορίες εδώ). Ανάμεσα σε ολίγον ροκ, ολίγον manu chao, αρκετό Claude Francois*, πετάγονται και τα Ημισκούμπρια. Διεθνής η απήχηση, πιο πολύ και απο τον Μανού.

Ξημερώνει κυριακή και οι στίχοι συνεχίζουν..."Είναι που λείπεις εσύ, το χαμόγελό σου
λείπει η ζωή μου η μισή κι ότι είν' δικό σου"



Και αυτός είπε ότι άλλαξε η ώρα και μπερδεύτηκε και άρα δε προλαβαίνει το σινεμά στις 4. Ωραία. Και τώρα τι κάνουμε; Τηλεφωνούμε στο μουσιού Αλκης για να πάμε βόλτα. Η βόλτα γίνεται καφές στην πιο τέλεια γωνία του Παρισιού. Ερχονται και άλλοι από το χθεσινό πάρτυ. Ηλιος, καρότσια, άπειρα σκυλιά, όλοι έχουν βγει έξω για βόλτα. Βόλτα και εμείς μέχρι το σπίτι του πάρτυ για καθάρισμα...Για δες που δε χρειάζεται και πολλά....Μήπως να φάμε ένα χάπουργκερ; Ανεβαίνουμε το κανάλι. Προορισμός το έταιρο σουπερ καφέ. Μπύρες αυτή τη φορά. Μήπως όμως το χάμπουργκερ δεν είναι αρκετό. Βουρ για το Ave Maria. Να περιγράψει κανείς αυτό το μέρος είναι μάλλον αδύνατο. Το κιτσ στο έπακρο, γιγαντιαίες μερίδες βραζιλιανο-αφγανικο-ινδικο-αφρικανικών σπεσιαλιτέ παρέα με καιπιρίνια φράουλα και μάνγκο υπό τη μουσική υπόκρουση του "Ο, τι να ναι" . Φάγαμε, ήπιαμε...και τώρα; Να πάμε σε συναυλία. Είναι 10 το βράδυ και γυρίζουμε ολημερίς. Σπίτι ολοταχώς. Η Ντισκοτέκ μπορεί να περιμένει!

* βλέπε επόμενο ποστ

Ave Maria: 1, Rue Jacquard, 75011 Paris

Δαγκώνουν λέει...

Μετά από σχεδόν δίμηνη απουσία η βουνίσια γάτα επιστρέφει για να πει ότι το ραντεβού με την τίγρη απέτυχα λόγω λάθους στρατηγικού σχεδιασμού. Μέχρι τελευταία στιγμή διαπραγματεύσεις γίνονταν για την επικείμενη συνάντηση κορυφής, λόγοι όμως ανωτέρας βίας μετέθεσενα το ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή.
Τόπος συνάντησης είχε ορισθεί το πάρκο της Periyar. Οχι πάρκο δηλαδή αλλά αυτό που είθισται να ονομάζεται wildlife sanctuary. Οι βίσωνες εκεί ήταν, και οι ελέφαντες εκεί ήταν και κάτι ζαρκοειδή εκεί ήταν και αυτά. Γύρω από μια λίμνη στα ψηλά βουνά τοων Ghats στην Νότια Ινδία, δίπλα στις απέραντες φυτείες τσαγιού. Η γάτα επέλεξε να διανυκτερεύσει μέσα στο "πάρκο", ζήτησε δωμάτιο στο Lake Palace, ένα ξενοδοχείο που έφτιαξε κάποτε ένας μαχαραγιάς για να χαζεύει τις λίμνες και τις τίγρεις, αλλά απέτυχε και βρέθηκε σε ένα μικρότερο πάλι μέσα στο πάρκο. Και όταν πήγε να δει το δωμάτιο, ο αγαπητός ξενοδόχος της είπε να μην αφήνει ανοιχτά τα παράθυρα γιατι θα μπουν τα πιθήκια και θα την δαγκώσουν. Γέλασε η γάτα και έκλεισε συγκαταβατικά το παράθυρο. Και αφού γύρισε από τη βαρκάδα ( χωρίς να έχει συναντήσει τη φίλη τη τίγρη, είπε να μαζέψει λίγο τα πραγματα της. Ανοιξε το παράθυρο για να πάρει λίγο αέρα και αφοσιώθηκε στην αγαπημένη της εργασία: την τακτοποίηση. Τρία λεπτά μετά, χαμός πανικός πίσω της.

Ο αγαπητός πίθηκός είχε σχεδόν περάσει τα κάγκελα, τραβούσε την κουρτίνα και έδειχνε επιθετικά την οδοντοστοιχία του. "Ξου" έκανε η γάτα, τίποτα. Ο πιθηκος ήταν κρεμασμένος στο παράθυρο.

Η γάτα κούνησε το παράθυρο μπας και πτοειθεί το πιθήκι...Τίποτα. Παρότι φιλόζωη και παρότι πολυ θα ήθελε να πάρει το πιθήκι μαζί της στην Ελλάδα ανγκάστηκε να γίνει βίαιη. Εκλεισε το παράθυρο, το ξανανοιξε γρήγορα όμως γιατί δε μπορούσε να μείνει μακριά του. Τίποτα δεν είχε να του δώσει. Εδωσε λοιπόν ένα φακελάκι ζάχαρη. Ο συμπαθητικός πίθηκος, το έσκισε και έφαγε με βουλιμία το περιεχόμενο. Εφαγε αρκετά κατόπιν και ελπίζουμε να μην έπαθε ζάχαρο...Το βράδυ το παράθυρο έμεινε κλειστό για καλό και για κακό....

Villette Sonique [2]

The Go! Team ...χωρίς λόγια...Απλά υπέροχοι επί σκηνής!!!!
http://www.thegoteam.co.uk/
http://www.myspace.com/thegoteam

Pa(r)ques de la Villette

Ομολογώ πως ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με το Πάσχα....Λίγο η επιβεβλημένη οικογενειακή εγγύτητα, λίγο η επιβεβαιωτική αναπαραγωγή της εικόνας με το αρνί και τα αυγα στα στρατόπεδα με τους υπουργούς, τους στρατηγους και τους παπάδες να εύχονται στα ένοπλα νιάτα, για να μην αναφέρω και την γελοία ταύτιση που κάθε χρονιά εκφράζεται ως ευχή ανάμεσα στην ανάσταση του Χριστού και την ανάσταση της μεγαλονήσου -Κύπριος γαρ....Κι όταν κάποιες φορές τύχαινε να ακούγεται απο το ραδιόφωνο το μεγαλόσχημο "Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα" που πέρναγε ακόμη και ως τίτλος στα δελτία ειδήσεων -επιπλέον Ελληνοκύπριος- δεν μπορούσα να αναπνεύσω, τελείωνε το οξυγόνο.......

Γι' αυτους και γι' άλλους λόγους έκανα τον δύσκολο όταν η γάτα μου είπε πως εδώ παρόλ' αυτά "περνάμε πολύ ωραία το Πάσχα"....Ναι μεν στο Παρίσι δε φτάνουν έντονα οι εικόνες και οι ήχοι της ελληνικής τηλεραδιοανοησιας, αλλά και πάλι δεν ήμουνα σιγουρος πως θα κατάφερνα να κάνω την υπέρβαση και να περάσω καλά...

Δεν χρειάστηκε λοιπόν να κάνω καμία προσπάθεια...Όταν έφτασα στο πάρκο της Villette, η γιορτη είχε ήδη στηθεί, η παρέα από Έλληνες, Γάλλους, Ιταλούς, Βραζιλιάνους και άλλους είχε αράξει στο κέντρο της μεγάλης pelouse απέναντι από τη Géode, είχε κάνει κι ο αναστημένος το θαύμα κι έβγαλε επιτέλους ήλιο, ο Ταξιάρχης έπαιζε ακορντεόν, άλλοι παίζανε ποδόσφαιρο(όχι το γνωστό ηρωικό παιχνίδι...ένας αυτοσχεδιασμός πιο πολύ με αφορμή μια μπάλα, έναν Ιταλό και κάτι Βραζιλιανάκια...κορυφαίες η Κ. και η Μ.) ....Πολύ φαϊ, πολύ κρασί, πολύς χορός...το Πάσχα όπως θά 'πρεπε να είναι, μια αφορμή για να βρισκόμαστε και να περνάμε καλά...όχι οι "των Ελλήνων οι κοινότητες" (άλλη μια κακή ατάκα πολύ πασχαλινή), αλλά όλοι που βρήκαμε (κάπως πώς) ένα τρόπο να αναπνέουμε.....Σας ευχαριστώ παιδιά...και του χρόνου!!!

ΥΣ. Το λογοπαίγνιο του τίτλου ανήκει στη φίλτατη Ελένη της οποίας η σπανακοτυρόπιτα (με τυρι κι αυγά απο το χωριό) θ'αφήσει εποχή

Tschumi στην Ακρόπολη, Tschumi και στη Villette

Χμ…Είναι σίγουρα πιο εύκολο να πεις ότι σου άρεσε μια παράσταση, ένα εστιατόριο, ένα μέρος από το να περιγράψεις μια κατάσταση…Και θα ήθελα να πω γιατί μου άρεσε (και πάλι) τόσο πολύ το Πάσχα στο Parc de la Villette. Αλλά μάλλον αυτά δεν περιγράφονται…είναι πολύ βιωματικά (αν και όπως λέει ο φίλτατος GC, εγώ ειδικεύομαι στις βιωματικές περιγραφές). Να γράψω λοιπόν για το πάρκο. Και ενώ σήμερα όλη μέρα σκέφτομαι τι να πρωτογράψω επ’ αυτού, έρχεται ένας φίλος και μου λέει ότι δε του αρέσει το συγκεκριμένο πάρκο. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα μεν, αλλά από την άλλη νομίζω ότι η κουβέντα ξεκινάει λάθος αν πάμε να δούμε το πάρκο της Villette ως πάρκο. Διότι πρόκειται για ένα «αστικό» πάρκο…εγώ θα έλεγα ότι είναι ένας αστικός δημόσιος χώρος δραστηριοτήτων. Ο αγαπητός Tschumi μιλά για architecture-événement, αρχιτεκτονική του γεγονότος θα μπορούσε να πει κανείς. Και ότι δε πέτυχε ενδεχομένως στο μουσείο της Ακρόπολης, -για μένα πάντα- το πέτυχε στη Villette. Βέβαια 20 χρόνια χωρίζουν τα δύο αυτά έργα και άλλο πράγμα το μουσείο και άλλο το πάρκο (ας εξακολουθήσουμε να το λέμε πάρκο παρότι όπως προείπα ο χαρακτηρισμός είναι μάλλον ατυχής). Νομίζω όμως ότι μια βασική διαφορά είναι στο τι ζητάει ο εκάστοτε «πελάτης» και ποιο είναι το concept που προωθεί. Και εδώ ο –δημόσιος- οργανισμός ήθελε ένα ανοικτό «λαϊκό» χώρο, πάρκο μεν, αλλά με εφήμερες λειτουργίες, ανοιχτό και ως προς την πρόσβαση αλλά και ως προς το πώς νιώθει το κοινό εκεί μέσα…ανοικτό στον αυτοσχεδιασμό και μπλα μπλα μπλα ( δε θα ξαναγράψω τη διπλωματική μου εδώ αλλά για περισσότερες πληροφορίες κοιταξτε εδώ). Πρόγραμμα λοιπόν από τη μία και από την άλλη μια αρχιτεκτονική πρόταση (κατόπιν διαγωνισμού βεβαίως βεβαίως). Και ένα masterplan για την περιοχή ακόμα πιο βεβαίως και όχι μόνο μια σημειακή παρέμβαση (ξαναβλέπε μουσείο Ακρόπολης). Τα ξαναβάζουμε λοιπόν στο μπλέντερ: ένας διαγωνισμός, ένα concept, μια αρχιτεκτονική πρόταση, ένας ευρύτερος σχεδιασμός, ένας οργανισμός που διαχειρίζεται αυτό το χώρο και προφανώς ο κόσμος. Διότι μη ξεχνάμε ότι το πάρκο βρίσκεται σε μια λαϊκή περιοχή. Τι έχει αυτός ο χώρος; Μεγάλα γρασίδια αλλά και μικρούς κρυμμένους χώρους, το μουσείο της μουσικής αλλά και το μουσείο των επιστημών, δύο συναυλιακούς χώρους, και τα γνωστά folies (μικρές κόκκινες κατασκευές που φιλοξενούν χώρους για παιδιά, εργαστήρια κτλ κτλ), ένα κανάλι να το διαπερνά αλλά κυρίως έχει τις ομάδες που παίζουν batucada τις Κυριακές, έχει υπαίθριες δωρεάν συναυλίες το καλοκαίρι, υπαίθριο –πάλι δωρεάν- σινεμά, έχει τα παιδάκια όλων των φυλών που παίζουν στο μεγάλο δράκο, έχει τις παρέες που κάνουν πικνικ και αυτή τη Κυριακή είχε και κάτι Έλληνες που μαζί με τους αλλοδαπούς φίλους τους αποφάσισαν να κάνουν Πάσχα εκεί. Έφαγαν, ήπιαν, χόρεψαν ( και μάζεψαν ένα πολυεθνικό κοινό πάνω στη γέφυρα να τους χαζεύει και να μη μπορεί να καταλάβει τι κάνουν). Έπαιξαν και ποδόσφαιρο μαζί με κάτι νεαρούς βραζιλιάνους, που στην αρχή τους κακοφάνηκαν τα κορίτσια να παίζουν ποδόσφαιρο αλλά μετά το καταχάρηκαν (πάτησα και έναν, μου παραδέχθηκε ότι πόνεσε, του είπα να φορέσει παπούτσια, μου είπε ότι οι άνδρες και δη βραζιλιάνοι παίζουν ξεκάλτσωτοι). Και εκεί που έπαιζαν σταματούσαν αν 5 λεπτό για να περάσει ένας μπόμπιρας αλλά καθόλου δεν τους πείραξε αυτό. Τους πείραξε λίγο που τους είπαν ότι απαγορεύεται μεσημέρι να παίζουν ποδόσφαιρο στο πάρκο, αλλά μετά από δεύτερη σκέψη το βρήκαν και λίγο λογικό, γιατί δε θα ήταν πρέπον διάφοροι μαντράχαλοι να μονοπωλούν το χώρο, ούτε να θέτουν σε κίνδυνο τους μπόμπιρες…Αλλά όπως είπαμε, έπαιξαν τελικά, με λίγη προσοχή όμως. Και έφτασε η νύχτα και ήταν ακόμα εκεί και αν δε τελείωνε το κρασί ακόμα εκεί θα ήταν, και ας είχε πέσει ο ήλιος και ας είχαν ανάψει τα κόκκινα φωτάκια. (Τo συγκεκριμένο πάρκο ΔΕΝ κλείνει το βράδυ). Οι ροζ σακούλες σκουπιδιών γέμισαν και η νύχτα συνέχισε στο café Jemmapes, Πάνω στο κανάλι, με τους ροκ ιδιοκτήτες ( οι οποίοι πριν πολύ καιρό μας είπαν για τους Gogol Bordello*, πριν αυτοί ακόμα γίνουν γνωστό, και πήγαμε και τους ακούσαμε σε έναν από τους πιο ωραίους συναυλιακούς χώρους του Παρισιού, το Trabendo…το οποίο –ώ τι σύμπτωση…είναι στη Villette). Μια παρέα έπαιζε απέναντι τα άπαντα του Bob Marley…Pas mal !Μια χαρά τέλος για μια κυριακή του Πάσχα...
Τώρα εγώ ένα σοβαρό κείμενο για το Tschumi και το ρόλο των αρχιτεκτόνων ήθελα να γράψω αλλά ξέφυγα…Θα επανέρθω όμως….

Να πω μόνο ότι το χάζεμα όλων των "δρώμενων", των ανθρώπων που απλά επισκέπτονται το χώρο δηλαδή, είναι μερικές φορές πολύ πιο δυνατό και ενδιαφέρον από κάθε κανονική παράσταση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ότι είναι αρκετά σημαντικό το γεγονός ότι ο σχεδιασμός από την μία και ο τρόπος λειτουργίας από την άλλη, επιτρέπουν αυτές τις παιγνιωδεις καταστάσεις (που θα έλεγαν και κάποιοι φίλοι αρχιτέκτονες).

En tout cas, το "πάρκο" της Villette δεν είναι για να πας βόλτα....Είναι για να πας είτε με καλή παρέα να περάσεις την ημέρα, είτε με ένα βιβλίο και με διάθεση να χαζέψεις τον κόσμο μια ηλιόλουστη κυριακή, είτε για ρομαντική μίνι βόλτα μετά από συναυλία, είτε για τρέξιμο, είτε για να ακούσεις samba, είτε ...πολλά μαζέυτηκαν...τελικά υπάρχουν πολλοί λόγοι :-)

(φωτό από το πανηγύρι δε μπορώ να ανεβάσω γιατί δεν είναι πρέπον να εκθέτω γνωστό κόσμο)

café Jemmapes au 82, quai de Jemmapes

*Gogol Bordello στις 15 ιουλίου στην Αθήνα στο Fly Beyond Festival

Origine - Sidi Larbi Cherkaoui

Μεγάλο Σάββατο στο Παρίσι κι εγώ επέλεξα να δω Sidi Larbi Cherkaoui - συγκεκριμένα την τελευταία του δημιουργία Origine. Με καταγωγή από το Μαρόκο, γεννημένος στο Βέλγιο το 1976(!!!), ο Sidi Larbi ανήκει στη νέα γενιά των Βέλγων χορογράφων που έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο κέντρο της χορευτικής πρωτοπορίας στην Ευρώπη (καμία σχέση με τα όσα κουρασμένα παράγονται στο Παρίσι). Με το έργο του Rien de rien καθιερώθηκε το 2000 στην παγκόσμια σκηνή του σύγχρονου χορού. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από την εμμονή του να διερευνά τις έννοιες της πολυπολιτισμικότητας και της διαφοράς όχι με τον κομψό τρόπο που αυτές τίθενται στις στρογγυλές τράπεζες των cultural studies ή στις συγκεντρώσεις της "νέας αριστεράς" αλλά εκθέτοντας στη σκηνή τη βία και τον αποκλεισμό που πολύ συχνά καμουφλάρονται σε discours περί αποδοχής και αφομοίωσης. Έτσι, λοιπόν και το Origine τοποθετεί στη σκηνή "τέσσερις χορευτές από τα τεσσερα σημεία του ορίζοντα" και μέσα από την κίνηση, τις σχέσεις των σωμάτων, την εικόνα και τη μουσική μορφοποιεί το γεγονός της διαφορετικής καταγωγής και των όσων αυτό σημαίνει σε δρώμενο που συμβαίνει σε παρόντα χρόνο και που ως τέτοιο βάζει στο φως όσα η χρονική μετατόπιση συχνά αποκρύπτει... Πιο κοντά στο νόημα της ανάστασης από το όποιο rituel στους καθεδρικούς του κόσμου, στο Théâtre de la Ville στη rue des Abbesses, Πάσχα 2008.
Πιο πολλα βλ.:
http://theatredelaville-paris.com/affiche/cadre_affiche.htm

26...MON FABULEUX DESTIN

[μεταφέρεται από τα σχόλια γιατί με άρεσε] συνέχεια από εδώ

Ο/Η alkis είπε...

...και ειδικα στο κομματι απο jaurés μέχρι gambetta όπου η rue des pyrénées είναι μονίμως μπλοκαρισμένη... Σκηνικό: ραντεβού σε 20 λεπτά από το σπίτι μου στη φωλιά της βουνίσιας γάτας που έχει επιλέξει να ζεί στην οδό των Πυρηναίων κάτω από τις κορφές του buttes Chaumont...μοναδικό μέσο συγκοινωνίας το 26 που με όλο το Maghreb, αλλά και τις υπόλοιπες φυλές του κόσμου που συγκεντρώνονται εκεί μέσα μοιάζει με μαγικό καραβάνι χωρίς προορισμό...αποφασίζω λοιπόν να αφεθώ στα μυστήρια που μου αποκαλύπτει, να χαζέψω όλη την πολυχρωμία που ακυρώνει την γκριζίλα του Παρισιού, να παρυμαθιαστώ και να υπερβώ την κλειστοφοβία μου... Αλλάαα...επιστροφή στην πραγματικότητα...επειδή στη χώρα του καρτέσιου το παραμύθι είναι χάσιμο χρόνου, το καραβάνι με τον αριθμό 26 γινεται πάντα η αιτία να φτάσω αργοπορημένος, η βουνίσια γάτα στο τσάκ να μεταμορφωθεί σε αφρικάνικη λέαινα ισχυριζόμενη πως έχουν περάσει τέσσερα 26 από τη στιγμή που δώσαμε ραντεβου (γεγονός που δέν εχω λόγο να αμφισβητήσω γιατί κι αυτό απόκειται στη μαγεια του 26) και η εικοσάλεπτη διαδρομή να έχει διασταλει -ω ναι- στα 45 λεπτά...Τι να πώ μετα; Αφού στη χώρα του καρτέσιου ουτε ο Γάγγης ούτε ο Νείλος σε ξεπλένουν...Οπότε καταφεύγω μη έχοντας επιλογή στο ελληνοχριστιανικό 'ήμαρτον' και περιμένω να ηρεμήσουν τα πνευματα...
26...MON FABULEUX DESTIN

22/4/2008 11:17 πμ

photo: η στάση του 26 en bas de chez moi

Mon cher 26 [1]

Σε μια πόλη που έχει ένα σταθμό μετρό ανά 500 μέτρα και περνάς την ώρα σου να ανεβοκατεβαίνεις σκάλες, ισχύει ο εξής κανόνας: αν χρειάζεται για να πας κάπου να αλλάξεις πάνω από 2 γραμμές μετρό, τότε υπάρχει σίγουρα ένα λεωφορείο που πάει κατευθείαν…Και έτσι, όταν βαρεθείς να κάνεις τον ποντικό στα υπόγεια, ανακαλύπτεις τα λεωφορεία. Δεν είναι όμως όλα τα λεωφορεία ίδια. Πολλά είναι αδιάφορα. Όχι όμως το 26! Το 26 λοιπόν διασχίζει το βόρειο Παρίσι. Σε πάει για ψώνια προς την Όπερα, σε πάει στη Gare du Nord (και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη και τα αεροδρόμια), σε πάει στο πάρκο buttes Chaumont, σε πάει και στις ανηφόρες της Belleville. Κάνει και στάση ακριβώς κάτω από το σπίτι μου…και περνάει και πολύ συχνά. Πέρα όμως από όλα αυτά τα ωραία, το ταξίδι με το λεωφορείο 26 είναι μια πολιτισμική περιπέτεια, κυρίως στο κομμάτι από Gare du Nord μέχρι τα υψίπεδα του Menilmontant. Αφρικανοί, Άραβες, γιαγιούλες Γαλλίδες, νεαροί με ψώνια, παιδιά και πολλά πολλά καρότσια. Και ενώ στα περισσότερα λεωφορεία τα πράγματα είναι ήρεμα, εδώ μέσα δεν υπάρχει περίπτωση να μη πετύχεις διαξιφισμό. Μέγα πρόβλημα τα καρότσια. Με μωρά ή με ψώνια από τις λαϊκές. Στα λεωφορεία μπαίνουν κανονικά δύο καρότσια. Στο 26 έχει πάντα τουλάχιστον 4. (και μερικά μωρά στο χέρι, η στην πλάτη –βλέπε Αφρικανές). Ποιο καρότσι λοιπόν έχει προτεραιότητα; Της νεαρής bo-bo (bourgeois-bohème) ή της Κινέζας με τα δίδυμα; Δεν είναι λίγες οι φορές που ο οδηγός σταματάει στη μέση της διαδρομής για να επιπλήξει (πάντα με τον υπερευγενικό γαλλικό τρόπο) τις μαμάδες, τους νεαρούς που αποφάσισαν να χορέψουν rap πάνω από τα καρότσια, τη γιαγιά που δε προχωράει προς τα πίσω και ανησυχεί για το μέλλον της Γαλλίας. Όμως εμένα μ΄αρέσει και ας στριμώχνομαι. Μερικές φορές δε θέλω να κατέβω καν. Αφήστε που έρχεται πάντα νωρίτερα από τη προβλεπόμενη ώρα. Αν δε πάρει κανείς τη γραμμή από άκρη σε άκρη μπορεί να συναντήσει όλες τις φυλές του Παρισιού. Από τις κυριλέ περιοχές του 9^ου διαμερίσματος, στο πολύβουο σταθμό τρένου, ένα πέρασμα από το αγαπημένο κανάλι για να ανοίξει το μάτι, την πολυεθνική Belleville και από εκεί στο περίφημο νεκροταφείο Père Lachaise για να μπει μετά στο αδιάφορη περιοχή κατοικίας του 12^ου και να καταλήξει στο δάσος της Vincennes. Συνιστάται για εναλλακτικό τουρισμό στο Παρίσι και αντεδείκνυται σε κλειστοφοβικούς και οξύθυμους. Χαρούμενο, συνεπές, αποτελεσματικό και πάντα ενδιαφέρον. Και εμφανίζεται πάντα όταν είσαι αργά το βράδυ στο κανάλι και κάνει κρύο και δεν αντέχεις να περπατήσεις τα 800 μέτρα μέχρι το σπίτι. Μόνο που για να σου φερθεί καλά το 26...πρέπει να το αγαπάς.

(μπαίνει στη κατηγορία spectacles vivants γιατί για ζωντανή παράσταση πρόκειται)

υγ: έπεται αντίλογος

Les Farfadais....στα γκαράζ του Παρισιού

Γι'αυτό μ'αρέσει το Παρίσι...γιατί οι άσχετοι τύποι που μπορεί να γνωρίσεις τυχαία σε ένα καφέ σου προκύπτουν τελικά ακροβάτες με καταγωγή ανάμεσα σε Ιταλία, Ελβετία και Γαλλία, κάνουν πρόβες σε ένα γκαράζ στα προάστεια και παραστάσεις σ'ολο τον κόσμο...Αυτή ειναι η περίπτωση των Farfadais που ο Damian, φίλος φωτογράφος απο το Μεξικό που ψάχνεται και ψάχνει στο Παρίσι, γνώρισε ένα απόγευμα και αποφάσισε να τους φωτογραφίσει για το επόμενο του project! Les Farfadais είναι λοιπόν μια ομάδα από ακροβάτες και χορευτές που γνωριστηκανε πριν κάποια χρόνια στην πλατεία του Beaubourg όπου ο καθένας εστηνε το δικό του θέατρο του δρόμου, γίναν φίλοι και συνεργάτες. Δεν έχω δει παραστάσεις τους αφου εμφανίζονται κυρίως εκτός Παρισιού, αλλά ως βοηθός του Damian στη χτεσινη φωτογράφιση εντυπωσιάστηκα -κυριώς από τον περίεργο συνδυασμό που πετυχαίνουν ανάμεσα στην γκροτέσκα ασθητική του τσίρκου και τις γκλάμορους φαντασιώσεις των Pierre et Gilles...το όνειρό τους είναι το Cirque du soleil, εκεί όπου το budget της παραγωγής απέχει μακράν από το να κάνεις πρόβες στο γκαράζ...Ακόμα κι έτσι όμως μια χαρά τα καταφέρνουν τα παιδια..τους ευχομαι το καλύτερο!!!

Μία σκηνοθέτιδα θεάτρου

Lilo Baur. Είδα τη παράσταση Fish Love που στηρίζεται σε διηγήματα του Τσέχωφ. Ωραία σκηνοθεσία, καταπληκτικές ερμηνείες, απλή και προσεγμένη παράσταση. Εμαθα ότι η εν λόγω σκηνοθέτιδα έρχεται συχνά στην Αθήνα ( αν δε κάνω λάθος στο αμόρε και στο θέατρο πόρτα).
Στο theatre de la ville, Les Abbesses, 75018, Paris