Παρελειπόμενα Θεσσαλονίκης 1

Με λεωφορείο συνήθως. Μια δυο φορές με αυτοκίνητο, με τα έργα από κάποια στιγμή και μετά ήταν σαν να παίζεις σε ηλεκτρονικό παιχνίδι. Μια φορά η διαδρομή από την Κατερίνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη γίνεται συνοδεία ρετσίνας. Στην επιστροφή στάση στα Τέμπη, νύχτα μέσα στην ομίχλη. Η Μ. δε θα το ξεχάσει ποτέ. Δέκα χρόνια μετά θυμάται με κάθε λεπτομέρεια, αυτά τα πέντε, ίσως έξι χρόνια, κάθε φορές δέκα μέρες στην πόλη του Βορά. Εγώ πάλι όχι. Θυμάμαι τους χώρους, τα πρόσωπα λιγότερο. Το σπίτι συνήθως ήταν ένα διαμέρισμα δίπλα στην εκκλησία στην καμάρα. Τρεις άνδρες φοιτητές, ποτέ δεν ήταν όλοι στο σπίτι, ένα δωμάτιο έμενε άδειο. Μια καφέ μπανιέρα. Τις Κυριακές ο Π. μαγείρευε, σπιτικό φαγητό. Οι ταινίες μπορούσαν να περιμένουν. Μερικά χρόνια μετά, τους πρώτους μήνες στο Παρίσι, ξανασυναντώ τυχαία τον Π. Η Θεσσαλονίκη είναι μακριά και πλέον ζούμε στην ίδια πόλη. Δέκα μέρες τρέξιμο από την Καμάρα στους κινηματογράφους του φεστιβάλ, χαμένοι στα στενάκια της πόλης, πολύ πριν συγκεντρωθούν στην αποβάθρα.

Πέρα δώθε ολημερίς από την Αριστοτέλους στον Πύργο και πάλι πίσω. Ενδιάμεσα τα ουζερί πάνω από την Καμάρα, στην Άνω Πόλη, ο Ζύθος, το κουρδιστό γουρούνι, τα λουλουδάδικα. Το πρωί στο Ματζέστικ, αργότερα στο Νίκης και το Θερμαϊκό. Μπαρ μέσα σε παλιά κτίρια, ανεβαίνεις ξύλινες σκάλες για να ακούσεις τζαζ. Στα πάρτυ του φεστιβάλ στο Μύλο οι άνθρωποι φαίνονται μεγάλοι. Φέτος στην αποβάθρα φαίνονται μικροί. Μπουγάτσες, κρεμούλες, σούπες, σουτζουκάκια, μύδια, αν υπάρχει χρόνος βόλτα μέχρι το Δέλτα στη πλωτή ταβέρνα. Τρεις, τέσσερις, ενίοτε πέντε ταινίες την ημέρα. Δέκα χρόνια μετά, οι δέκα μέρες γίνονται 3. Μέσα σε τρεις μέρες και με ένα φεστιβάλ συγκεντρωμένο στην μία πλευρά της πόλης, ίσα που προλαβαίνω να πάω μέχρι την άκρη της παραλίας. Λίγος κόσμος, οι προσκλήσεις μειώθηκαν, μαζί τους και οι Αθηναίοι. Η ντεκαντανς του Ολύμπιον θυμίζει λίγο τα παλιά. Η Αποθήκη, μαζεύει τον ντόπιο πληθυσμό, τους φοιτητές και όλους αυτούς που ως αντίδοτο στη κρίση βλέπουν ταινίες. Ένα φιλί από κάποιον σχεδόν άγνωστο στην Αριστοτέλους ένα πρωί κάνει την προσγείωση στην Ελλάδα πολύ πιο ευχάριστη. Τα κορίτσια δε μένουν πια στη Ναυαρίνου και ο αδερφός της Μ. έχει προ πολλού επιστρέψει στην Αθήνα. Οι συγκάτοικοι της Καμάρας σίγουρα δεν είναι πλέον εκεί.

Κολλάω με τις φωτογραφίες του Στάβερη. Δεν είναι κανένας σπουδαίος φωτογράφος μου λένε πριν πάω να δω την έκθεση. Κι όμως, οι φωτογραφίες αυτές έχουν μια ανθρωπιά και ταυτόχρονα μια ειρωνεία που ίσως ξεφεύγουν από την τέχνη της φωτογραφίας, αλλά σίγουρα μπορούν να μιλήσουν. Ένα μεγάλο καράβι κρύβει τη θέα προς το Θερμαϊκό από τη τζαμαρία στο καφέ της έκθεσης. Κινηματογραφιστές σε ένα διάλειμμα, ανάμεσα σε ταινίες και πάρτυ, πίνουν τσαγάκι για να βγάλουν τις επόμενες μέρες. Το Παραδοσιακό στην Αριστοτέλους έχει υπέροχες μπουγάτσες. Το δωμάτιο στην Εγνατίας, τρία επί τρία το πολύ, βλέπει, δίνει σε ένα δένδρο, από πίσω ένα μεγάλο νεοκλασικό και τα φωτάκια της κεντρικής οδού. Δύο παλιοί γνώριμοι, πίσω από την μπαλκονόπορτα συζητάνε για νευρολογία. Οι φωτεινές ταινίες δεν είναι ικανές να προκαλέσουν κουβέντα. Τρεις ώρες μέχρι της επιστροφή. Οι άλλοι έχουν ήδη φύγει. Να πάω μια βόλτα. Το κρύο τσουχτερό, ίδιο με αυτό του Παρισιού, σε διαπερνά και οι βόλτες πάνε περίπατο. Τελευταίος καφές στον Θερμαικό. Έξω. Μέσα έχει βαβούρα, είναι απογευματινός καφές της Κυριακής. Εκείνο το κλαπμ κάτω από τις κερκίδες στο γήπεδο της Τούμπας, ένα βράδυ στην παραλία παρέα με ένα μπουκάλι βότκα, η πίτα που η Μ. θυμάται ότι έφτιαξα στον αδερφό της, το ρετιρέ του Χ. το κουκλίστικο σπίτι της Ε. το Λουξεμβούργο και το Τούριστ πριν ανακαινιστούν, το καφέ στη Διαγώνιο παρέα με το Πρώτο Πλάνο. Κάνει πολύ κρύο για βόλτα. Του χρόνου.

.

Η Josephine Baker μονοκοντηλιά

Ο Alexander Calder είναι κυρίως γνωστός για τα hanging mobile, ή module, ή όπως αλλιώς λέγονται καθώς και για τα μεγάλα αφηρημένα του γλυπτά.

Ομως πριν φτάσει σε αυτά υπάρχει μια μεγάλη δουλειά που αφορά «γλυπτά» από σύρμα, σαν μονοκοντηλιά, φιγούρες ανθρώπινες αλλά και ζώα σε τρείς διαστάσεις.

Δυστυχώς το διστιάτατο της φωτογραφίας δεν επιτρέπει την κατανόηση των έργων αυτών οπότε καλύτερα να επισκεφτείτε το Beaubourg μέχρι τις 20 ιουλίου και να δείτε την έκθεση που είναι αφιερωμένη στα παριζιάνικα χρόνια του Alexander Calder.

Από τα καλυτερα κάτι αγελάδες και γουρούνια προφανως καθώς και η Josephine Baker

Πριν από τα συμάτινα γλυπτά ο Alexander Calder δουλεψε για μια πενταετία πάνω σε ένα μικροσκοπικό τσίρκο όπου οι φιγούρες είναι φτιαγμένες από πεταμένα υλικά, σίδερα, κομματάκια ύφασμα, ξύλο και απλούς μηχανισμούς που επιτρέπουν απλά και εντυπωσιακά ένα κλόουν να πηδηξει πάνω σε ένα άλογο, μια αρκούδα να φουσκώσει μπαλόνια, μια χορεύτρια να κάνει ένα ιδιαίτερο σόου.

Περισσότερα εδώ

http://calder.org/

6 Milliards d'Autres

Το Grand Palais κρύβει πάντα και άλλους θησαυρούς: Χτίστηκε αρχικώς για να φιλοξενήσει τη Παγκόσμια Εκθεση του 1900 και έκτοτε φιλοξενεί κυρίως περιοδικές εκθέσεις. Στο κέντρο του Grand Palais βρίσκεται η Nef (ο κύριος ναός δηλαδή) ένα γιγαντιαίο αίθριο δέκα τεσσάρων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων που σκεπάζεται από ένα μεταλλικό και γυάλινο θόλο ο οποίος νομίζεις ότι φτάνει μέχρι τον ουρανό. Μέσα σε αυτόν τον εντυπωσιακό χώρο στήθηκε μόνο για λίγες ημέρες μια εκδήλωση που ξεφεύγει από την έννοια της καλλιτεχνικής έκθεσης που συνήθως παρουσιάζεται εκεί. Πρόκειται για την έκθεση 6 Δισεκατομμύρια Άλλοι (6 Milliards D' Autres), μια ιδέα του Γιαν Αρτίς - Μπερτράν, φωτογράφου, δημοσιογράφου και ρεπόρτερ ο οποίος είναι κυρίως γνωστός από το βιβλίο φωτογραφιών «Η Γη Ιδωμένη Από Τον Ουρανό», μια υπέροχη συλλογή τοπίων όλης της γης. Κατά τη διάρκεια αυτού του project μια ημέρα το ελικόπτερο που χρησιμοποιούσε ο φωτογράφος έπαθε βλάβη και χρειάστηκε να περάσουν ένα εικοσιτετράωρο σε ένα ξεχασμένο χωριό του Μάλι. Εκεί συνομιλώντας με ένα κάτοικο για την καθημερινότητα του, τους φόβους του και τις ελπίδες του, άρχισε να αναρωτιέται με ποιον τρόπο θα μπορούσε να μάθει περισσότερα σχετικά με τους άνδρες και τις γυναίκες που έβλεπε από το ελικόπτερο του. Οπως λέει ο ίδιος «σήμερα πρέπει να μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί. Να πάμε προς τον Αλλον για να τον καταλάβουμε. Είμαστε πάνω από έξι δισεκατομμύρια πάνω στη γη και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε είναι να ζήσουμε μαζί.

Το έργο «6 Δισεκατομμύρια Άλλοι» αφορά τον καθένα από εμάς και είναι ταυτόχρονα μια πρόκληση για να δράσουμε. Ελπίζω ο καθένας να έχει τη διάθεση να κάνει αυτές τις συναντήσεις, να ακούσει τον Άλλον και να δώσει και αυτός τη μαρτυρία του». Το 2003 και για πέντε χρόνια έξι ρεπόρτερ πηγαίνουν σε εβδομήντα πέντε χώρες και παίρνουν πέντε χιλιάδες συνεντεύξεις. Από τον Βραζιλιάνο ψαρά μέχρι την Αυστραλή δικηγόρο και από τον Γερμανό καλλιτέχνη μέχρι τον Αφγανό αγρότη όλοι απαντούν στις ίδιες σαράντα ερωτήσεις: «Τί μάθατε από τους γονείς σας; Τί είναι αγάπη; Ποιοι είναι οι φόβοι σας; Θέλετε να φύγετε από τη πατρίδα σας; Γιατί; Τί ονειρευόσασταν όταν είσαστε μικροί;» Το εγχείρημα απαιτούσε τη συνεργασία διάφορων φορέων και μη κυβερνητικών οργανώσεων μιας και πέραν από τις ευρωπαϊκές χώρες οι συνεντεύξεις έγιναν και σε φυλακές μεταναστών, σε εμπόλεμες ζώνες, σε ξεχασμένα χωριά...Οι ρεπόρτερ εστίασαν στα πρόσωπα. Γκρο πλαν που χωράει ίσα - ίσα το πρόσωπο...Στον εντυπωσιακό χώρο της Nef στήνονται σαράντα «καλύβες» για κάθε ερώτημα. Μέσα σε κάθε μια σε μια οθόνη προβάλλονται υπέροχα μονταρισμένες οι απαντήσεις. Διαφορετικά πρόσωπα δίνουν άλλοτε παρεμφερείς και άλλοτε τόσο διαφορετικές απαντήσεις. Και έχεις την αίσθηση ότι ο κάθε ερωτώμενος απαντά σε εσένα προσωπικά, σε κοιτάζει στα μάτια και σου εξομολογείται αυτό που νιώθει.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον και το making of, μια πενηντάλεπτη ταινία όπου πλέον δεν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Άλλον» αλλά τον βλέπεις στον χώρο του και με τους δικούς του ανθρώπους. Βλέπεις επίσης τη δουλειά των ρεπόρτερ, το πως μερικές φορές μια ερώτηση που μπορεί να μας φαίνεται απλή για κάποιους άλλους είναι ερώτημα που δεν υφίσταται. Ή επίσης το πως κάποιοι άλλοι σκέφτονται με ένα τρόπο πολύ μακρινό από αυτό που έχουμε συνηθίσει (ή άλλες φορές τρομακτικά κοντινό). Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το όλο εγχείρημα έχει μια αφέλεια και δεν θα ήταν εντελώς λάθος. Όμως αυτό που σε κερδίζει στο αποτέλεσμα είναι τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, τόσο οικεία αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακρινά. Και τα συναισθήματα όλων, ο τρόπος με τον οποίο αυτά εκφράζονται, το γέλιο και το κλάμα της γυναίκας που σου μιλάει για την αγάπη ή του παππού που σου μιλάει για το θάνατο. Βγαίνοντας από το Grand Palais το Παρίσι μοιάζει ξαφνικά άδειο και μικρό. Ο κόσμος είναι πολύς στα Ηλύσια Πεδία αλλά νιώθεις ξαφνικά να βρίσκεσαι κάπου πολύ μακριά από εκεί και μαζί με έξι δισεκατομμύρια «Άλλους». Το επόμενο πρωί, καθισμένο σε ένα καφέ της Μπελβίλ - μιας γειτονιάς που συγκεντρώνει πολλές και διαφορετικές εθνότητες -, η Βουνίσια Γάτα χαζεύει τους περαστικούς και ίσα που συγκρατείται να μην ρωτήσει «Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση; Τί θα θέλατε να αλλάξετε στη ζωή σας; Αισθάνεστε ελεύθεροι;»...

(το κείμενο γράφτηκε για το movieworld)

http://www.6milliardsdautres.org/

no borders

CACT - Contemporary Art
Center of Thessaloniki

"NO BORDERS (Just N.E.W.S.*)"
19 June - 28 September 2008

Collaborating institutions:
AICA & the European Centre for Contemporary Art in Brussels "La Centrale Électrique"

Opening reception: Thursday, 19 June 2008, 9 pm
Venue: Old Ice Chambers, Port of Thessaloniki, Greece

Opening speeches by Henry Meyric Hughes, Ramon Tió Bellido, Efi Strouza & Syrago Tsiara


http://www.cact.gr

Twenty-two art schools in 22 European countries... "come together" through the works of 29 of their graduates who transcend all borders and provide proof of the common - although with many different "dialects" - language of art in the exhibition titled "NO BORDERS (Just N.E.W.S.*)", which is being organised by the Contemporary Art Center of Thessaloniki in collaboration with the International Association of Art Critics (AICA) and the European Centre for Contemporary Art in Brussels "La Centrale Électrique" from 19 June (opening at 21:00) to 28 September 2008 at the Old Ice Chambers at the Port of Thessaloniki, Greece.

The purpose of the exhibition titled "NO BORDERS (Just N.E.W.S.*)" (in actual fact N.E.W.S. constitutes the initials of North, East, West and South) is to raise the profile of young artists from all over Europe in a way that reveals both their common roots and their diversity of expression. In view of the high level of artistic exchange that already exists in Europe, it simultaneously seeks to give fresh opportunities to young artists just setting out on their careers to show in a different environment and interact with a new public, thus overcoming the limitations imposed by geopolitics.

The exhibition - which was already a success in Brussels - was organised at the initiative of the International Association of Art Critics (AICA), which is based in Paris, with the help and support of AICA Ireland, AICA Denmark, AVCA Valencia and AICA Hellas. Each of the above bodies organised an international seminar in their region, followed by an examination of artists' dossiers. The final selection of work for the exhibition was made based on around 170 submissions by young artists who had been recommended by a total of 40 art schools, and on a subsequent interview with the artists who were short-listed.

At first sight, the works in the exhibition show a remarkable degree of homogeneity, despite the variety of techniques employed, from painting, sculpture and photography to video, installations and all kinds of digital techniques. However, this should come as no surprise, considering that these young artists are all taking their first steps towards independence and away from the background provided by their art school training.

Through their work these artists pose problems that are of an international nature, but seem to invite a 'glocal' response. In other words, the young artists who are recommended through the exhibition exploit their potential to the fullest, demonstrating their capacity to meld 'local' factors with reflexive mediation in fashioning a 'global' discourse.

The artists

Kristoffer Akselbo (Denmark) Ece Burgaz (Turkey) Nina Canell (Sweden/Ireland) David Cantera (Spain) Sebastian Christoffel (Germany/Netherlands) Coolturistes (Lithuania) Rudy Decelière (France/Switzerland) Marjan Denkov (FYROM) Kristina Draskovic (Serbia) Brendan Earley (Ireland) Willehad Eilers (Germany/Netherlands) Merike Estna (Estonia) Erica Eyres (Canada/United Kingdom) David Ferrando Giraut (Spain) Caroline Froissart (France) Simon Hitziger (France) Tellervo Kalleinen (Finland) Ulrike Knorr (Germany/Belgium) Maria Lusitano (Portugal) Kristina Müntzing (Sweden) Ailbhe Ní Bhriain (Ireland) Randi Nygård (Norway) Lala Rascic (Croatia) Katerina Sedá (Czech Republic) Ivana Smiljanic (Serbia) Mayra Vázquez (Spain) Babis Venetopoulos (Greece) Pernille With Madsen (Denmark) Zork a Wollny (Poland)

Χαζεύοντας τις φυλές της Belleville

...Απολαμβάνοντας ένα πάμφθηνο (απλό) μεσημεριανό στο Bar Berry Zèbre
...το οποίο σερβίρει ολημερίς και μέχρι τα μεσάνυχτα, μεγάλες entrecotes, συμπαθητικά λοιπά φαγητά, και όχι σούπερ γλυκά...
...αλλά ενδέικνυται για χάζεμα...

(κλικ στις φωτό για μεγένθυση)

108, Boulevard Belleville, 75020 Paris

Προσεχώς: Α-κτιστο

Φίλοι είναι , η γάτα θα έχει φύγει από Αθήνα, ας πάει κάποιος/α να μας πει...
20/05/08-30/05/08

συζήτηση: Παρασκευή 23 Μαϊου 2008, 19:00

Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

Βασ. Σοφίας 22-106 75 Αθήνα

http://www.errands07.blogspot.com/

Sampling- last days...

http://www.locusathens.com/projects/0803_sampling_en.html

Fikret Atay, Koken Ergun, Leyla Gediz, Ozlem Gunyol, Mustafa Kunt, Ahmet Ogut, Cengiz Tekin
Curated by locus athens

Center of Popular Arts & Traditions
6 Agg. Hatzimichalis Str., Plaka

Private View March 13th, 20:00
March 13th – May 11th 2008
Opening Times:
Tuesday - Thursday 9.00-13.00 & 17.00-21.00
Saturday – Sunday 9.00-13.00

locus athens has invited seven Turkish artists to showcase their work for the first time, in Athens, Greece. Rather than providing a survey or totalizing overview of contemporary Turkish art, our exhibition aims simply to suggest a sample of artists and their work which we believe are interesting

Wary of exhibitions whose broader thematics are based on nationality, regionality or the politics inherent in place locus athens hopes this exhibition can be read in much simpler terms, without the pitfalls of ideologies, the fetishization of difference and the complexities of national power exchanges.

Some of the artists’ works portray very personal narratives others touch on broader themes and anxieties. We hope that they give a Greek audience the chance to become acquainted with the vibrancy of the art being produced both in Turkey and by Turkish artists working outside their country today. As well as allowing an equal exchange of both similarities and differences between the contemporary art scenes in each country to be touched upon.

The exhibition is generously being hosted by the Cultural Organization of the Municipality of Athens in the newly renovated Centre for Popular Arts and Traditions, a landmark building designed by Aristotle Zachos in the 1920’s combing regionalist details with starker Modernist traits. The building was designed for Angeliki Hatzimichalis, one of the first collectors of Greek folk art.

Sampling
Fikret Atay, Koken Ergun, Leyla Gediz, Ozlem Gunyol, Mustafa Kunt, Ahmet Ogut, Cengiz Tekin
Επιμέλεια έκθεσης locus athens

Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης
Αγγ. Χατζημιχάλη 6, Πλάκα

Εγκαίνια 13 Μαρτίου 2008, 20:00
13 Μαρτίου – 11 Μαΐου 2008
Ώρες Λειτουργίας
Τρίτη –Πέμπτη 9.00-13.00 & 17.00-21.00
Σάββατο – Κυριακή 9.00-13.00

H locus athens και ο Πολιτισμικός Οργανισμός Δήμου Αθηναίων προσκαλούν εφτά νέους ανερχόμενους Τούρκους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν την δουλειά τους για πρώτη φορά στην Αθήνα. Η έκθεση θα λάβει χώρα στο Κέντρο Λαϊκής Τέχνης & Παράδοσης στη Πλάκα, το οποίο στεγάζεται στο κτίριο που σχεδίασε ο αρχιτέκτων Αριστοτέλης Ζάχος (1924-1927) - ένας από τους σημαίνοντες αρχιτέκτονες της Ελλάδας - για την σπουδαία Ελληνίδα λαογράφο Α. Χατζημιχάλη. Σε μια πολυπολιτισμική πλέον Αθήνα, η έκθεση σηματοδοτεί μια νέα εποχή για το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης & Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων όπου θα φιλοξενούνται, μεταξύ άλλων, εκθέσεις που αναδεικνύουν τα παραδοσιακά και σύγχρονα στοιχεία άλλων λαών, ανοίγοντας σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, νέους ορίζοντες διαλόγου μεταξύ τέχνης, ιστορίας και παράδοσης.

Η έκθεση σκοπεύει απλώς να προτείνει ένα δείγμα της δουλειάς καλλιτεχνών που παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αντί να υποδηλώσει μια συνολική ματιά στη σύγχρονη Τουρκική σκηνή.
Έχοντας επιφυλάξεις ως προς εκθέσεις που έχουν ως γενικότερο θέμα τον τοπικισμό ή την πολιτική που τα συνδέει, η locus athens στοχεύει η έκθεση «Sampling» να διαβαστεί με πολύ απλούστερους όρους, χωρίς να πέσει στην παγίδα των ιδεολογιών, τον φετιχισμό του διαφορετικού και την πολυπλοκότητα των εθνικών μας συναλλαγών και αντιπαραθέσεων. Κάποια από τα έργα των καλλιτεχνών διαπραγματεύονται πολύ προσωπικές εμπειρίες και αφηγήσεις, ενώ άλλα αγγίζουν πιο γενικά θέματα και αγωνίες.

Θεωρούμε ότι η επιλογή των έργων θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει τον παλμό και τη ζωντάνια της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής στη Τουρκία καθώς και Τούρκων καλλιτεχνών που ζουν και δημιουργούν στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα θα τονίσει και θα επιτρέψει μια επαφή με ιδέες και εικόνες, διαφορές και ομοιότητες της σύγχρονης εικαστικής σκηνής των δυο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας.

London headlines

All Power to the Imagination! 1968 and Its Legacies marks the creative resistance of a remarkable year, while placing its lessons in the context of our own times. From April to June and across London, this major season explores 1968 culture, politics and thought and their legacy manifestations in cinema, visual art, literature, music and activism.

http://www.1968.org.uk/

ARCHITECTURE / ART LORIS GREAUD

ICA

Ends Sunday 22 June [Daily 12 - 7:30pm and Thu till 9pm]

The Mall, SW1 T:020.7930.3647 Tube: Charing Cross/Piccadilly Circus general Mon to Fri: £2 / Sat to Sun: £3 | concessions Mon to Fri: £1.50 / Sat to Sun: £2

As the anniversary of the protests of May 1968 in Paris approaches, a young Frenchman is taking the artworld by storm. With simultaneous shows at the Palais de Tokyo and the ICA at the age of 29, this artist is nothing but precocious. His name is Loris Greaud. He has a rare musical talent, having studied at the Conservatoire de Musique, set up his own record label and created DGZ Research -- with architects Marc Doelger and Damien Ziakovic -- a multidisciplinary production studio involved in the realisation this show, Cellar Door (Once Is Always Twice). The installation is a wonderful fusion of art, architecture and music inspired by the symbol of the studio -- a space designed for perpetual creativity. Designed with three identical rooms, separated by high-speed automatic doors, it encourages us to reflect on the uncanny notion of doubling. Stepping into each room is like entering a parallel universe, with patterns derived from stars and architectural geometry, distinctly reminiscent of the geodesic dome of Buckminster Fuller. And you can try sweets from a vending machine, named Celador. Invented by DGZ, they too are a source of illusion, because they have no taste. Like the installation, they encourage you to project yourself into an imaginary world. Visit the show and, to borrow from Greaud's mirrored wall text, "You will see for yourself..."

NB: runs till 22/06. On Thursdays (7 - 9pm) during run the of the show, and only if you are lucky, experience Loris Greaud's multiplication of rooms under the influence of black champagne served by identical triplets.

http://www.parismai68.net/

http://www.freewheelinmedia.com/mai/a/gallery.html

Προσεχώς: Να προσέχετε τον εαυτό σας

“J'ai reçu un mail de rupture. Je n'ai pas su répondre.
C'était comme s'il ne m'était pas destiné. Il se terminait par les mots : Prenez soin de vous.

J'ai pris cette recommandation au pied de la lettre.
J'ai demandé à cent sept femmes - dont une à plumes et deux en bois - , choisies pour leur métier, leur talent, d'interpréter la lettre sous un angle professionnel. L'analyser, la commenter, la jouer, la danser, la chanter.
La disséquer. L'épuiser. Comprendre pour moi. Parler à ma place. Une façon de prendre le temps de rompre. A mon rythme.
Prendre soin de moi.”

Είδα πρώτη φορά έργο της Sophie Calle όταν πρώτοήρθα στο Παρίσι. Και μου πήρε αρκετό καιρό για να πάψω να σκέφτομαι αυτή την έκθεση στο Beaubourg. Γραπτός λόγος, εικόνες, εγκαταστάσεις. Μια τέχνη που με μπέρδεψε πολύ αρχικά αλλά με τίποτα δε μπορούσα να ξεχάσω εκείνο το κομμάτι με τίτλο "Douleur exquise" (ακραίος πόνος;). Οι πρώτες αίθουσες με τίτλο Avant la douleur ήταν μια φωτογραφική έκθεση, αντίστροφη μέτρηση ενός ταξιδιού της καλλιτέχνιδας στην Ιαπωνία, το οποίο ήταν η αιτία ενός βίαιου χωρισμού. Μετά ακολουθεί μια εγκατάσταση που είναι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, εκεί που η Sophie Calle δέχτηκε το τηλεφώνημα από τον καλό της ότι χωρίζουν. Τέλος, οι αίθουσες με τίτλο Après la douleur: Εκεί αρχίζει το κείμενο. Και η ιδέα της Sophie Calle να ρωτήσει 60 ανθρώπους « πότε πονέσατε πιο πολύ στη ζωή σας;» . Κάτι σαν ρεπορτάζ θα έλεγε κανείς. Σε ένα ταμπλό είναι η εξιστόρηση του πόνου της, στο άλλο είναι η απάντηση από κάποιο από τους ερωτηθέντες.

Αυτές τις μέρες ξεκίνησε στη Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας ( τόπος μεγάλου πόνου ;-) ) η έκθεση της Sophie Calle με τίτλο αυτή τη φορά Prenez soin de vous ( Να προσέχετε τον εαυτό σας). Μετά από ένα ηλεκτρονικό γράμμα χωρισμού που τελείωνε με αυτή τη φράση, η καλλιτέχνης ρωτά 107 γυναίκες να ερμηνεύσουν αυτό το γράμμα. Δεν έχω δει ακόμα την έκθεση, δεν είναι περίοδος για έντονες συγκινήσεις…Την προτείνω ανεπιφύλακτα όμως σε όσους και όσες βρεθούν στο Παρίσι μέχρι τον Ιούνιο ( ευκαιρία και για επίσκεψη στο ναό της γνώσης)

Bibliothèque Nationale Site Richelieu 58 rue de Richelieu 75002 Paris ως τις 8 Ιουνίου.

ανταπόκριση απο κάποιον που είδε την έκθεση στα σχόλια

και εδώ