Μπατίντα ή αλλιώς Το καλοκαίρι που Δεν

(όταν δεν υπάρχει Μπλάντυ Μαίρη υπάρχει Μπατίντα)

Ολο το χειμώνα το λέγαμε. Για την ακρίβεια από εκείνο το πρωινό, πέρυσι τέτοιες μέρες, που οδηγουσα το ξημερωμα από το Μαγγανάρη (ή όπως αλλιώς λέγεται) προς τον Εύδηλο και εσύ κοιμόσουν δίπλα. Και μετά μπήκα στο καράβι και είπα ότι θα ξανάρθω. Και δεν ήρθα γιατί με ρούφηξε το άλλο νησί. Και όταν πια ήταν σίγουρο ότι δε θα έρθω ούτε αυτό το καλοκαίρι, αρκέστηκα να σου πω «Θα είμαι όλη δική σου αυτό το χειμώνα στο Παρίσι» . Και όταν θα πιάσουν τα κρύα μπορεί να χορέψουμε ένα ικαριώτικο στα 30 τετραγωνικά, έτσι για να ζεσταθούμε.

Πήγες και εσύ εκεί, εσύ που ήθελα τόσο πολύ να βρεθούμε σε ένα καφενείο και όχι σε κάποιο μπαρ της Αθήνας ανάμεσα σε πρότζεκτ, διαδακτορικά και εκλογές. Οταν ετοιμαζόμουν να μπω στο καράβι για Κρήτη, το δικό σου καράβι ήταν δίπλα. Και για μια στιγμή, σκέφτηκα να αλλάξω προορισμό, να σου πω, Τσα, εδώ είμαι και εγώ. Στην άλλη Κρήτη, στην Κάννιγγος, μία εβδομάδα πριν, το σκεφτόμουν ακόμα. Και εσύ ήσουν τόσο χαρούμενη με την εκλογή σου που προσπάθησα επιμελώς να κρύψω τη δική μου μελαγχολία. Θα καθόμασταν στο καφενείο και θα μιλούσαμε για Ταύρους και Τοξότες, άντε και για Δίδυμους, και αφού τα λύναμε αυτά ίσως ξαναπιάμε το μέλλον των πόλεων.

***

Με σένα πάλι δεν είναι η πρώτη φορά. Φταις και εσύ φταίω και εγώ, σε μια παραλία δεν έχουμε βρεθει. Μου είπες "πάμε να αλητεύσουμε στην Μάνη", ήθελες να φύγουμε μετά από τρεις μέρες, μπορούσα να φύγω τώρα, πήρα το καράβι για αλλού. Γύρισα μετά από πέντε μέρες και μου είπες, έπρεπε να είχες έρθει μαζί μου. Πριν χρόνια προσπαθησα να έρθω να σε βρω στο Μεξικό, στη Μαδαγασκάρη, τώρα εσύ θέλεις να πας στη Σρι Λάνκα, κανείς όμως πλέον δε μπορεί. Καταφέραμε ομως τη Θεσσαλονίκη το νοέμβρη, εκεί που γνωριστήκαμε πριν σχεδόν είκοσι χρόνια. Αλητεύσαμε κουκουλωμένοι για να προστατευτούμε από το διαπεραστικό κρύο του βαρδάρη, αλλά ακόμα δε πετάξαμε τα ρούχα σε μια παραλία.

***

Ειχε 42 βαθμούς έξω όταν μου είπες να έρθω σπίτι σου να κανονίσουμε διακοπές. Ηρθε και ο άλλος. Νόμιζα ότι είχες δροσερή βεράντα, άντε ένα κλιματιστικό. Καθήσαμε και οι τρεις κάτω από τον ανεμιστήρα, εσείς βγάλατε τις μπλούζες, την έβγαλα και εγώ. Αν έμπαινε κανείς μέσα θα νόμιζε ότι ετοιμαζόμαστε να γυρίσουμε τσόντα. Μελετήσαμε τα καράβια, δε έβγαινε να έρθετε στο νησί, του άλλου του φαινόταν μακριά για τρείς μέρες, εσυ είχες δουλειές, είπαμε να βρεθούμε μετά από δεκαπέντε μέρες, σου έστειλα ένα μήνυμα ενδιάμεσα σου είπα έλα, δε μπορούσες, γύρισα, έφυγα για αλλού, τις ρακιές δεν τις ήπιαμε ούτε σας απόλαυσα να τσακώνεστε  σε κάποια παραλία του Πηλίου. Ειχαμε και εκείνη την ιδέα, να κάνουμε διακοπές στο πλοίο τη γραμμής και ας μην υπάρχει πια η Δημητρουλα. Ρακή στο κατάστρωμα, τοστάκι και αν κάποιος από εμάς έβλεπε κάτι ενδιαφέρον να κατεβαίνει σε κάποιο λιμάνι, τότε θα κατεβαίναμε και οι τρεις.

***

Ηρθες τη μέρα που έφευγα από το νησί. Σου είπα που είναι η καβάντζα μου και ότι θα ξαναγυρίσω. Σου γνώρισα και τους νέους μου φίλους. Δε γύρισα. Και μετά, είχα ξεχάσει πόσο μεγάλη είναι η Κρήτη. Και βρέθηκα στην άλλη πλευρά, με λίγο χρόνο. Στη δική σου πλευρά ήταν και η Λ. Και εκεί ήθελα να πάω. Σάλτσα ντε κόκο και σας έχασα και τις δυό. Ομως μου έχει ξεμείνει ένα μπουκαλάκι ρακή που μου έδωσες στα γενέθλια μου. Και βλέπω τώρα τις φωτογραφίες της Λ. Από αυτές τις παραλίες που γνώρισα πριν δεκαπέντε χρόνια. Του χρόνου στο νησί σας.

***

Οταν μας άφησαν μόνες στο σπίτι πανικοβλήθηκα. Μου είπαν να μην ανησυχώ ότι δε μπορείς να βγεις από το πάρκο σου και ότι θα γυρίσουν σε μισή ώρα. Και εσύ έβαλες τα κλάματα και ανέβηκα στο πατάρι και μου είπες να τηλεφωνήσω στη μαμά σου αλλά το κινητό μου ήταν κάτω και φοβούμουν να σε αφήσω μόνη, σε έβγαλα από το πάρκο και έχασα πέντε χρόνια από τη ζωή μου μέχρι να κατεβούμε τη σκάλα. Τα μεσημέρια ηθελες να σου διαβάσω παραμύθι, αλλά εγω δε ξέρω να διαβάζω παραμύθια. Επεμενες και το έκανα. Φέτος στο περίβολο της εκκλησίας μου έδειχνες κάτι πουρνάρια και μου έλεγες κάτι για φάλαινες. Οταν έχεις κέφια με φωνάζεις με το ονομά μου. Αλλες φορές με αγνοείς επιδεικτικά. Θα ερχόμουν σπίτι σου την Κυριακή όμως χρειάστηκε να φύγεις. 

***

Δεν ήρθα ούτε στο σπίτι εκεί έξω από την Αθήνα, εκεί που γνωριστήκαμε πριν μπόλικα χρόνια. Οι περισσότεροι τώρα με μωρά, αρκετοί στο εξωτερικό, κάποτε σε αυτό το σπίτι ψήναμε αρνί εκτός Πασχα, και ένα άλλο βράδυ, ακούγαμε στο repeat το Killing me soflty. Ειδα τον έναν, μερικά βράδια νωρίτερα, μετά τη Δονούσα και πριν τη Σύρο, σε ένα άδειο μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή τη φορά δε τσακωθήκαμε πολιτικά. Εκανε πολλή ζέστη για τέτοια. Πριν φύγουμε τον ρώτησα κάτι που ήθελα να ρωτήσω εδώ και καιρό. Μας κέρασαν άλλο ένα ποτό. Το ήξερα ότι αυτό θα μου έλεγε και όμως δεν τον άκουσα. Εσενα πάλι, πρόλαβα και σε είδα ένα απόγευμα στο Νησί. Μόνο που στραμπούληξες το πόδι και μετά δε μπορέσαμε να χορέψουμε. Αν δε αποφάσιζα να πάω στα βόρεια αρχές αυγούστου, μερικές μέρες μετά, θα μιλούσαμε για άνδρες και γυναίκες στη μέση του πελάγους, θα φτιάχναμε κανάτες κοκτέηλ με 10 καλαμάκια, σίγουρα κάποιο πρωί θα έλεγες «ηρθε το τέλος μου» και εγώ θα έψαχνα τρόπο να σταθεροποιήσω την κατσαρόλα με τα ρεβύθια εν μέσω 7 μποφόρ.

Ρεβύθια λέω να φτιάξω σήμερα. Στο Παρίσι δε φυσάει. Μπατίντα ντε κόκο χώρις τόκο.

Μπλάντυ Μαίρη

Μεσημέρι, αρχές Αυγουστου, Σάββατο, στο κέντρο της Αθήνας. Ενα καφέ με ιντερνετ και μπρίζα. Να μην πάω στη Καρύτση, θα έχει κόσμο. Πάω όμως. Μόνο δυο –τρεις παρέες, κορίτσια κυρίως. Δύο παππουδες παίζουν ρεμπετικα και αστα τα μαλλάκια σου. Τωρα που οι θαμώνες έφυγαν για τα νησια, επανακατακτουν το χώρο τους. Κατά καιρούς περνάνε και άλλα κορίτσια, τελευταία μάλλον ψώνια πριν τις διακοπες. Στην άδεια πλατεία, γελάς που αποφάσισα να καθήσω εδώ και μου λες ότι έπρεπε να έιχα έρθει μαζί σου. Το ξέρεις ότι με πονάει αλλά μου το λες. Γνωριζόμαστε δεκαπέντε χρόνια αλλά ίσως να μην έχουμε βρεθεί πάνω από δεκαπέντε φορές. Μου λες να πω ένα «άντε στο διάολο», σου λέω ότι οι μοναχικοί τυχοδιώκτες, απομονωμένοι άνδρες είναι γοητευτικοί, οι γυναίκες όμως όχι. Μου ξαναλές ότι έπρεπε να είχα έρθει μαζί σου. Σου λέω πρέπει να φύγω, με περιμένουν λίγο παρακάτω. Και αν είσια τυχερός ξεκίνα πάλι. Μου το έστειλες το φθνόπωρο, έχει λάθος ο στίχος σου λέω τώρα.

***

Στη Πραξιτέλους δεν υπάρχει άνρθωπος. Στην Αμπαριζα μόνο, λιγοστοι πελάτες κάνουν σχέδια διακοπών, νωχελικά, οι κινήσεις τους περιορίζονται στο ελάχιστο. Καπνοι βγαίνουν από το δίπλα μπαλκόνι, οι τουρίστες βρίσκουν επιτέλους κάτι ενδιαφέρον, η πυροσβεστική έρχεται μέσα σε τρία λεπτά, κάτι χαρτόνια πήραν μόνα τους φωτιά (;). Να με πας κάπου να κλάψω. Εννοεις να σε πάω κάπου για να μη κλάψεις; Όχι, να με πας κάπου να κλάψω. Θα σε πάω στην αυλη σου για να μη κλάψεις.

Στην αυλή στο Κουκάκι δεν ακούγεται τίποτα. Δύο άνθρωποι μελετούν χάρτες των αρχών του 19^ου αιώνα για την Κωνσταντινούπολη. Ζεις στο αναμεσα μου λες. Μια εβδομάδα πριν ένας άλλος φίλος μου είπε να μην αρκούμαι σε ημιμετρα, σου λέω. Ειμαι χαρούμενος για τη δουλεια μου λες και εγώ δε σου λέω πόσο χαρούμενη νιώθω μαζί σου σε αυτή την αυλή. Οπως ήμουν και πριν τρεις εβδομάδες που έιμαστε και οι τρεις εδώ. Και εκείνο το πρωινό στη Σιφνο που καθόσασταν κολλητα με τον καλό σου στο πεζούλι στη βεράντα γιατί εγώ είχα βάλει τη ξαπλώστρα μες τη μέση και παρίστανα την ωραία κοιμωμένη ονειρευόμενη το φετεινό καλοκαίρι. 

***

Ρακή ή μπλάντυ μαίρη; Ρακή για αρχή. Στην πλατεία Μερκούρη έχει κόσμο. Αυτές τις μέρες, μόνο στα Πετράλωνα και το Κουκάκι έχω δει κόσμο. Μου λες νέα από το Νησί καιμε ρωτάς γιατί δε ξαναγύρισα. Τι να σου πω τώρα; Η καινούργια φίλη του Νταβίντ, ενθουσιάστηκε με το Νησί. Δε το περιμέναμε. Και αυτός χαμογελάει ακόμα και από τα αυτιά. Κατερίνα ήθελε, Κατριν του έλαχε, κάποια στιγμή να του πω ότι για καλό έγινα όλα αυτά. Ηρθες μετα και εσυ, που σε γνώρισα στο Νησί, μου εφτιαξες καφέ, μου έδωσες την αιώρα σου να κοιμάμαι, μου έδωσες και τη ζάχαρη που φύλαγες σα φυλαχτό. Με πήγες παραπέρα, στο μπαρ της αδεφη΄ς του φίλου μου, της είπα ότι αυτή φταεί για αυτόν, γέλασε, της είπα θα σου πω άλλη φορά. Το είπα στον αδερφό της μερικές μέρες μετά και επιτέλους ξαναγελάσαμε όπως παλιά, δυο χρόνια τώρα δε γελούσαμε. 

***

Σε περιμένω σε ένα παγκάκι στην Αιόλου. Δε περνάει ψυχή. Το μπλάντυ μαίρη είναι ιδανικό για τη ζέστη. Μου λες τι είχες σκεφτεί τότε. Τότε που με τον φίλο δε γελούσαμε. Μου λες παλι τα ίδια έκανες αλλα αυτή τη φορά, λέμε λάθος και ας μάθουμε από αυτό. Ερχονται δύο φίλοι. Πριν πάνω από δέκα χρόνια, εσυ εγώ, ο τωρινός σου άνδρας – και ας μην ήταν από τότε- και ένας από αυτούς γυρίζαμε με δύο μηχανάκια την Αστυπάλαια. Τσακώνεστε με τον καλό σου για τα σεντόνια που αγόρασες. Ο άλλος εχει αφήσει τη γυναίκα με τα δύο παιδιά σπίτι και ανησυχεί ότι θα του κάνει βουντού. Ο τρίτος πίνει φρέντο και οι φίλοι τον χλευάζουν λέγοντας ότι ο χωρισμένος πίνει φρέντο. Και η ελέυθερη πίνει μπλάντυ μαίρη. Που γνωρίζεστε εσεις; Σε ένα πάρτυ στο Λονδίνο. Να πίνεις μπλάντυ μαίρη στην άδεια Αθήνα, να κάνεις σχέδια διακοπών που δε θα πας, ή να συμβουλεύεις άλλους, μπορεί και αυτό να είναι διακοπές. Δε θέλω να με πας κάπου να κλάψω. Θέλω να κάτσουμε σε αυτό το τραπεζάκι μέχρι να βραδιάσει.

 ***

Επρεπε να είχες έρθει μαζί μου. Μη μου το ξαναπείς. Το Τζοκερς έχει κάτι από Κουβα μου λες. Σίγουρα έχει αιρ κοντίσιον. Δε είσαι κομμάτι της καθημερινότητας μου, ούτε εδώ , ούτε εκεί, αλλά καταλαβαίνεις ο,τι σου λέω. Και εγώ. Χρειάζεται απλά να ακους και να παρατηρείς τον άλλο σου λέω και μετά τα καταλαβαίνεις όλα. Υπάρχει κάτι που αν το είχες θα ήσουν ήσυχη, ή πάντα θα υπάρχει η ανησυχία. Το δέυτερο. Και άλλο ένα μπλάντυ μαίρη. Να μείνουμε εδώ και να κάνουμε σχέδια διακοπών. Η μόνη γυναίκα που ξέρω που έχει αυτά που ψάχνω, είσαι εσύ. Λες; Σου χαμογελάω και σου λέω που να πας διακοπές. Πιο μακριά μου λες. Σου έχει κολλήσει  Σρι Λάνκα. Σου λέω ότι η Αθήνα είναι πανέμορφη. Μου λες ότι δε θα υπάρχει σε λίγο καιρό. Το σκέφτομαι αυτό όταν την επομένη το αεροπλάνο απογειώνεται. Και αν όταν γυρίσω όντως δεν υπάρχει η Αθήνα; Ειναι απόγευμα, είναι ώρα για μπλάντυ μαίρη, μόνο που τα μπλάντυ μαίρη πίνονται με παρέα. 

  

Η μία είναι στο Παρίσι και η αλλη στο Συδνευ. Ειναι λίγο πριν το δεκαπεντάυγουστο. Η μία πήγε στο Νησι αλλά για λίγο, ή αλλη δε πήγε. Ισως ξαναβρεθούν στην Αθήνα το επόμενο καλοκαίρι. Αυτά τα χριστούγεννα, ανήμερα, δε θα ψάξουν να βρουν ανοιχτό μπαρ για μπλάντυ μαίρη. Η μία θα είναι στο Συδνευ και η άλλη δε ξέρει. Η άλλη είναι στο Βουκουρέστι, η άλλη στη φοινικούντα, η άλλη στη Σίφνο, ή άλλη στην Ικαρία. Και τα αγόρια κάπου στο Αιγαίο. Κάποια καλοκαίρια πριν, δεκαπεντάυγουστο, σε ένα άλλο σπίτι στο κουκάκι, χωρίς κλιματιστικό η μία έψαχνε τρόπο να διακτινιστεί στην Τήλο. Ενα εικοσιτετράωρο πέρασαν σε εκείνο το διαμέρισμα-φούρνο και δεν είχαν μπλάντυ μαίρη. Το επόμενο καλοκαίρι πέρασαν εφτά οχτώ ώρες κάτω από μια τέντα που σκιζόταν σιγά σιγά πίνοντας τη τελευταία ζεστή ρακή παρέα με το τελευταίο σκουμπρι περιμένοντας τις προμήθειες να έρθουν. Δε πρόλαβα φέτος να δοκιμάσω την ιδεα « ζεστό μπλάντυ μαίρη με ρακή». Για τα απογεύματα όμως, αντε για τα πρωινά, πότε το βράδυ.

(Κυρίως για την Π. που έχασα αυτό το καλοκαίρι και καταλαβαίνει από μπλάντυ μαίρη. Και τη Μαίρη βεβαίως βεβαίως.)

Οδός Γαληνού και ένα παγκάκι

Πάντα προτιμούσα την οδό Ζαχαρίτσα λόγω ονόματος. Στο Κουκάκι και αυτή. Η οδός Προπυλαίων πάλι είχε άλλη βαρύτητα. Μια ευθεία μέχρι το Ηρώδειο. Ακόμα πιο πριν ήταν η οδός Σοφρωνίσκου. Τώρα όμως εδώ και κάποια χρόνια είναι η οδός Γαληνού. Τέσσερα τετράγωνα όλα κι όλα. Με μονοκατοικίες όμως. Μερικές πρόσφατα ανακαινισμένες, μερικές όπως ήταν παλιά, ένα απλό ισόγειο και μεγάλες αυλές σαν αυτά που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες.

Στην οδό Γαληνού δεν ακούς αυτοκίνητα. Ακούς όμως γάτες, ακούς τον απέναντι που μιλάει στο τηλέφωνο, συζητήσεις μεταξύ γειτόνων στην μέση του δρόμου, το καροτσάκι που σέρνει κάποιος από τη λαική, τον απέναντι που παίζει ολημερίς πιάνο και σπανια κάποια λαικά από τον παππού δύο σπίτια παρακάτω. Η διατροφή γατιών οικόσιτων και μη στην οδό Γαληνού είναι κύρια απασχόληση των κατοίκων. Μπολάκια σε κάθε εξώπορτα, φαγητό στα γραμματοκιβώτια ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε να γεμίσει τα μπολάκια. Γενεές γιατιών έχουν μεγαλώσει σε αυτό το δρόμο...


Εδώ στην άλλη άκρη του Κουκακίου, μπορεί να μην έχει δίπλα την Ακρόπολη, έχει όμως το λόφο από τη μία και τον πεζόδρομο της Ολυμπίου από κάτω. Και εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα καινουργια καφενεία...σε σήμα και πάλι μια γάτα. Δεν είναι μόνο όμως ότι είναι ωραίο, είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία η οποία εξηγείται λεπτομερώς στο σάιτ τους. Σε αυτά δεν έχω να προσθέσω κάτι, πέρα του ότι είναι πολύ όμορφα το πρωί, όταν ο ήλιος φτάνει μέχρι τα πίσω τραπεζάκια του καφενείου, ότι ο κόσμος που το δουλεύει είναι πάρα πολύ ευχάριστος και ότι οι τιμές είναι λογικές (φθηνές για την ακρίβεια) όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι παντού. Α, το κρύο χοιρινό είναι θεσπέσιο....Και όσο αφορά τη βουνίσια γάτα, πάντα βρισκει παρέα να πιει τον καφέ της, όλο και κάποιος γάτος είναι ήδη εκεί, με αποτέλεσμα μερικές φορές να πηγαίνει 3 φορές την ημέρα...

το παγκάκι, στον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου στον αριθμό 17-19

Προσεχώς: 48 ώρες στη Νότια Γαλλία

είπε μια φίλη χθες το βράδυ:
Οσο μπορείς ακόμα να την κοπανάς όταν ζορίζουν τα πράγματα, είσαι πολύ τυχερή.
Και έχει πάρα πολύ δίκιο...

Ιστορίες Πετραλώνων 4 (πριν 10 χρόνια)

(Διότι έχουμε ξαναγράψει εδώ και εδώ και εδώ. Τη γκρίνια τη γράψαμε στο τελευταίο ποστ και έχουμε πει ότι σε αυτό το μπλογκ αποφεύγουμε τη γκρίνια.)

Δύο νέες αφορμές: 1. Μια πρόσφατη βόλτα (αυτή περίπου που περιγράφεται παρακάτω) και 2. Μια σειρά φωτογραφιών από το 2000 (που χρησίμευσαν κάποτε σε μια διπλωματική εργασία στη σχολή Αρχιτεκτόνων)

(κλικ του ενλάρτζ: εγκαταλειμένα σπίτια, άδεια οικόπεδα...)

Τόσα χρόνια κουκακιώτισα η βουνίσια γάτα, θεωρούσε ότι τα Πετράλωνα είναι "από πίσω". Συνεπώς κάθε φορά που πήγαινε προς τα εκεί, ένιωθε ότι με κάποιο τρόπο, γυρίζει την πλάτη στην πόλη. Ακόμα και τώρα νιώθει ότι δε βγαίνει στην Αθήνα όταν πάει προς τα εκεί. Ετσι οι μέρες που είναι στην Αθήνα χωρίζονται σε αυτές που είναι στην πόλη και σε αυτές που είναι στα Πετράλωνα. (Οπου πόλη: ο,τιδήποτε άλλο).

Τελευταία δε κάνει συχνά τη διαδρομή Κουκάκι Πετράλωνα μιας και ο καλύτερος φίλος γάτος μένει στην άλλη άκρη των Πετραλώνων. Ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν προτιμά το πήγαινε ή το έλα. Είναι ομως μια διαδρομή που μπορεί να κάνει με κλειστά μάτια και όπου αναγνωρίζει και τη τελευταία πέτρα (ετσι παρακολουθεί και κάθε νέο οικοδόμημα, κάθε νέο μπαρ/εστιατόριο που εμφανίζεται).

Γαληνού, δεξιά στην Αμυνάνδρου, αριστερά στη Φιλοπάππου. Ισως τον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας. Εχουν μείνει ακόμα μερικές εγκαταλειμένες μονοκατοικίες και όλο σκέφτεται η γάτα ότι μια μέρα μπορεί μια από αυτές να γίνει δική της. Πάντα ρίχνει κλεφτές ματιές από τα παραθυρα ατυών που κατοικούνται και λέει ότι αν οι άνθρωποι που ζουν εκεί μέσα δεν είναι ευτυχισμένοι, τότε πολλά προβλήματα έχουν. Βγαίνοντας στο περιφερειακό, τα πράγματα ζορίζουν. Το πεζοδρόμιο τείνει στο 0, και τα αυτοκίνητα ανεβαίνουν με φόρα. Στη συστάδα δένδρων έξω από το θέατρο της Δώρας Στράτου, πάντα το ίδιο δίλημα: Προχωρούμε ευθεία με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα ή κάνουμε το κυκλο (ανηφόρα, κατηφόρα).
Λίγο πιο κάτω στο παρκάκι, δευτερο δίλημα. Μπαίνουμε στα Πετράλωνα ή συνεχίζουμε στο περιφερειακό;

Περίπτωση 1. το παρκάκι γύρω γύρω, πλατεία Μερκούρη, αρίστερά και μετά Τρώων, αριστερά στις Πλειάδες και δεξιά στη Δημοφώντος. Οπου παρεπιπτόντως εδώ και κάποιο καιρό έχει ανοίξει το συμπαθέστατο Κλουβί. Από εκεί και πέρα και στη δεξιά πλευρά του δρόμου, ένα συνεχής μαντρότοιχος ο οποίος φέρει τα πιο ευφάνταστα συνθήματα. Μερικά από αυτά τα φωτογράφισε ο κύριος (;) από εδώ(δε κλέβουμε φωτογραφίες και εδώ) αλλά τα καλύτερα θα τα φωτογραφίσει η γάτα στην επόμενη κάθοδο.


Περίπτωση 2. Συνεχίζουμε στο περιφερειακό, περνάμε την εργατική πολυκατοικία, συναντάμε μερικά τροχόσπιτα (το ένα έχει και ένα άλογο), καμιά δεκαριά σκυλιά και κάπου στο επόμενο παρκάκι κάνουμε αριστερα...Και πάντα χανόμαστε. Καπως ανεβοκατεβαίνει ο δρόμος εκεί στα προσφυγικα (ή πέτρινα) της Φρειδερίκης, κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν υπάρχει φορά που η γάτα να μην έχει κάνει 2-3 κύκλους μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στο σωστό σημείο στη Δημοφώντος.

Οπου εκει στο τέλος της Δημοφώντος άνοιξε ένα καινούργιο μπαρ. Δε γνωρίζω πως το λένε αλλά τα παιδιά που το έχουν είναι συμπαθέστατα, η μουσική πολύ καλή, τα ποτα καλά και φθηνά. Και μακάρι να έχουν κόσμο.

Στη τελευταία βόλτα προς τα εκεί, ανακαλύψαμε ότι το Ασχημόπαπο είναι ακόμα στη θέση του. Τα τυροπιτάκια εξαιρετικά, μόνο που χρωματίστηκαν οι καρέκλες. Εκεί στη θέση του από το 1968, τουτέστιν πριν τη γέννηση της γάτας...αλλα σίγουρα έχει μουσουλήσει και εκεί μέσα.
Που αλλού πήγαμε πρόσφατα κατά εκεί; Στον Κρητικό στην οδό κοίλης. Οπου το φρυγαδέλι (συκωτάκι τυλιγμένο σε μπόλια) εξακολουθεί να είναι κορυφαίο, το ίδιο και οι χιχλιοί και τα σκαλτσουνάκια. Για τη ρακή δε χρειάζονται σχόλια. Στο διπλανό τραπέζει δύο κύριοι προχωρημένης ηλικίας αναπολούν τα νιάτα τους. Και ο Κρητικός τους κερνάει ακόμα μια ρακή. Πριν 7 χρόνια που πήγαινα εκεί συχνά νομίζω ότι κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.
Ειναι νύχτα συνηθως όταν η γάτα φέυγει από τα Πετράλωνα. Και τότε δεν έχει σημασία από περνάει. Οσες φορές όμως έχει τύχει και έχει φύγει πρωι, κάπου στη στροφή της Δώρας Στράτου, φαίνεται η Ακρόπολη...και η μπροστά πλευρά της πόλης

Προσεχώς: Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

(Που να βρει κανείς χρόνο να γράψει;...)

Βρε τι έπαθαν τα κακόμοιρα!

Δεν φτάνει που όλοι τα θεωρούν βρώμικα, ενώ αυτά απλά έχουν ευαίσθητη επιδερμίδα και αλείφονται με λάσπη για να μη καούν στον ήλιο, δε φτάνει που χρησιμοποιούνται ως χαρακτηριστικό για κάποιους που πολύ απέχουν από το επίπεδο ευστροφιας των -επιστημονικώς αποδεδειγμένα- γουρουνιών (βλέπε μπάτσοι), δε φτάνει που δίνουν απλόχερα ζαμπονάκια, χοιρομέρι, λουκανικάκια και εμείς τα περιφρονούμε...τώρα κατηγορούνται για πανδημία (και πολλοί λίγοι παραδέχονται ότι δε φταίνε αυτά τα κακόμοιρα).

Βρήκα και αυτή τη φωτό...Σούπερ, θέλω και εγώ ένα τέτοιο!

Αλλο γαλαξία....

"Των Ελλήνων οι κονότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία", λέει το τραγούδι. Δε ξέρω αν είναι μόνο των Ελλήνων, προφανώς είναι και άλλων, ξέρω όμως ότι οι κοινότητες στα ξένα φτιάχνουν συχνά άλλους γαλαξίες. Και αν για διάφορους λόγους τα τραγούδια του Σαββόπουλου αντιμετωπίζονται πλέον ως μπανάλ, ξέρω επίσης ότι πολλά από αυτά έχουν στίχους, που κάτι λένε στη γάτα.

Σήμερα (για την ακρίβεια όχι σήμερα, αλλά πριν 10 μέρες) υποστήριξε το διδακτορικό του φίλος γάτος. Και μιας και εδώ δε παντρευόμαστε, η υποστήριξη έχει μια συγκίνηση αντίστοιχη των μυστηρίων της ζωής. Και αφού υποστήριξε και όλα πήγαν περίφημα, καιρός για γλέντι το βράδυ.
Προορισμός τα "Ρούμια" ή πιο επίσημα Chez Arsène, ένα μπαρ-εστιατόριο από την Καραιβική, που ανοίγει όποτε έχουν όρεξη οι δύο παππούδες antillais. Ρούμι με γλυκό του κουταλιού θα ονόμαζα αυτό το παρασκεύασμα που πίνουμε εκεί. (τζίντζερ, ή λεμόνι, ή σταφύλι), φτιαγμένο αργά, πολύ αργά από τον κύριο Arsène, που συ δίνει την εντύπωση ότι ήρθε από άλλο κόσμο και σίγουρα δε θέλει να επικοινωνήσει με τον εδώ κόσμο. Το ρούμι μπορεί να κάνει κανένα μισάωρο να φτιαχτεί, αλλά δε πειράζει, βρισκόμαστε σε ένα χώρο που μοιάζει να έχει μείνει ίδιος τα τελευταία πενήντα χρόνια, σαν αποικιακό καφέ, όπου στιβάζονται λογής περίεργα αντικείμενα. Η τζαμαρίες μεγάλες, κοιτάνε την περιοχή του Marx Dormoy, μια γειτονιά ενδεχομένως κακόφημη που και αυτή παίρνει το δρόμο της σιγά σιγά προς τη gentrification. Και όταν περάσει η 2 τη νύχτα ο κύριος Arsène κατεβάζει τα ρολά, κλείνει την πόρτα και όποιος είναι μέσα μένει...όποιος είναι απέξω έχασε.
Καμιά τριανταριά έλληνες λοιπόν τρώνε και πίνουν ένα ωραίο ανοιξιάτικο βράδυ. Δυο τρεις γάλλοι για δείγμα, και κάποιο νέοι καραιβικανοί στο μπαρ, μόνιμοι θαμώνες. Κάποιος παίρνει τη κιθάρα, και το ρούμι συνδυάζεται με αντάρτικα τραγούδια. Το ρεπερτόριο μεγάλο, ένας νεαρός καραιβικανός ζητάει κάποια στιγμή την κιθάρα και τραγουδά κάτι που θα μπορούσε να είναι αμανές...Μπορεί και όχι. Το τραγούδι συνεχίζεται, οι φίλοι γάλλοι ρωτούν τη τραγουδάμε...αντε να μεταφράσεις τώρα. Απόψε ο Arsène θέλει να κοιμηθεί νωρίς. Μας διώχνει σιγά σιγά. Ο μικρός σκοτεινός δρόμος της Doudeaville, είναι πια φωτισμένος και έχει καινούργια πεζοδρόμια. Χωρίς αρχαιότητες και χωρίς ορθοδοξία, ο γαλαξίας διαλύεται στα στενά του 18ου διαμερίσματος.

12, rue Doudeauville 75019, Paris

park vs parking

Συγκέντρωση υπογραφών από μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ

Προς όλους τους μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ, σας καλούμε να προσυπογράψετε το παρακάτω κείμενο για το πάρκο:
http://www.petitiononline.com/leoh17/petition.html

http://parkingparko.blogspot.com/

Το (πρώην) πάρκινγκ έγινε ΠΑΡΚΟ

Τα Εξάρχεια είναι άλλη μια πυκνοχτισμένη περιοχή κατοικίας της Αθήνας, μια γειτονιά με ψηλά κτίρια και στενούς δρόμους, σε μια πόλη που πνίγεται από το καυσαέριο και κάθε λογής χημικά. Σε αυτή τη γειτονιά όπου η ανάγκη δημιουργίας χώρων πρασίνου είναι επιτακτική υπάρχει έλλειψη σε αδόμητες εκτάσεις που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε δημόσιους χώρους πρασίνου και να προσφέρουν μια ανάσα από το τσιμέντο της πόλης.

Όμως, ενώ η δυνατότητα δημιουργίας ενός χώρου υψηλού πρασίνου στη συμβολή των οδών Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδ. Πηγής υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, ο Δήμος δεν προχωρήσε στις απαραίτητες ενέργειες.

Το οικόπεδο αυτό ανήκει στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) και τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε ως υπαίθριο ιδιωτικό πάρκινγκ. Σήμερα η μίσθωση έχει λήξει και το οικόπεδο κινδυνεύει να οικοδομηθεί.

Το 1990 το ΤΕΕ - σύμφωνα με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής (1203/15.5.90) -είχε προσφέρει το οικόπεδο αυτό στο Δήμο Αθηναίων για να το κάνει πάρκο, ζητώντας να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης και αυτός ο συντελεστής να μεταφερθεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι. 

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων (1673/7.11.90) αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ τονίζοντας ότι η προτεινόμενη «μετατροπή του χώρου κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο αυτό είναι κατάλληλο για τη δημιουργία πλατείας, σε μια κεντρική πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη από σημαντικού μεγέθους κοινόχρηστους χώρους».

Ως συνήθως, όμως, ο Δήμος όλα αυτά τα χρόνια αδράνησε καθώς ποτέ μέχρι σήμερα δεν προχώρησε στην υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε, με αποτέλεσμα τον σημερινό κίνδυνο οικοδόμησης του οικοπέδου.

Αντιμέτωποι με την αδιαφορία του Δήμου, αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να δράσουμε άμεσα ώστε να μην αφήσουμε έναν ακόμα υπαίθριο χώρο να γίνει τσιμέντο.

Όλοι εμείς, κάτοικοι των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών της Αθήνας, κρίναμε πως με τη δημιουργία πάρκου στο χώρο του πρώην πάρκινγκ θα βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα ζωής στην πόλη μας.

Σπάσαμε, λοιπόν, τα τσιμέντα και φυτεψαμε δέντρα, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πρασίνου, έκφρασης και παιχνιδιού.

Καλούμε όλο τον κόσμο να στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο το νέο πάρκο που έχει δημιουργηθεί.

Credits (Alpes II)

Στην αναδρομή της σχέσης της γάτας με τα βουνα (στην ενήλικη ζωή) πρέπει να αποδοθούν και μερικά credits.
Πρώτο και καλυτερο credit: Η γάτα επέστρεψε στα βουνά μετα από 5χρονή απουσία χάριν σε κύριο γάτο, που πιο πολύ για αρκούδα κάνει...Βέβαια ο κύριος αρκούδος παίρνει φόρα πλέον και κατεβαίνει τις πίστες και δε περιμένει τη γάτα, παρότι η γάτα παλλιότερα έκανε δύο στροφές και περίμενε, για να μη θυμηθούμε την φορά που οδήγησε σε πανικό το Φτερόλακα-Κελλάρια γιατί ο αρκουδος αποφάσισε να βγάλει τον ώμο του. (Και κυρίως γιατι στο απαράδεκτο χιονοδρομικό κέντρο που λέγεται Παρνασσσός δεν έχει ιατρείο στη Φτερόλακα, αλλά ποιος παεί στη Φτερόλακα, οι trendy ξέρουν μόνο τη καφετέρια των Κελαριών...sorry ξέγυφα)Παρά τη γκρίνια, mille merci Monsieur!
Δεύτερον credit στον κύριο που αναφέρθηκε στο προηγούμενο ποστ και ο οποίος λέει πάντα ναι στις φαεινές ιδέες της γάτας. Το οποίο έχει συχνά ως αποτέλεσμα αυτοκίνητα κολλημένα στο χίονι ή να κρέμονται σε γκρεμούς, σκι ανάμεσα σε δέντρα που οδηγούν στο πουθενά κτλ κτλ (ο πρώτος κύριος ειδεύεται και αυτός στις περιπέτειες)
Τρίτο credit στον κύριο που αφού του έσπασα τα νεύρα στο πρώτο κοινό μας σκι προς 3-5 μεριά και πέριξ( για άσχετους λόγους), ήταν ο πρώτος που επικρότησε άνευ συζητήσεων το πρότζεκτ "εβδομάδα σκι στις Αλπεις" και βρέθηκε με τη γάτα στο δράμα της Λαγκράβ.
Τελευταίο credit στο κύριο που έμαθε σκι σε ένα χρόνο και του βγάζουμε το καπέλο και σε λίγο θα μας αφήνει πίσω του. Και με τον οποίο (και τον προηγούμενο) μπορούμε να κάνουμε απίστευτες σαχλαμάρες μέσα στα χιόνια και δε λέει ποτέ οχι σε μια παγωμένη μπύρα σε παγωμένο τοπίο.

(ok, έγραψα και ένα πιο προσωπικό ποστ...για να ελεγξω και ποιοί φίλοι διαβάζουν...Θα επιστρέψω με βόλτα στις Αλπεις σύντομα)