Επειδή το πλάνο «εκδρομή στην Κορσική» αργεί να υλοποιηθεί, παρουσιάζουμε τις κορσικάνικες λιχουδιές προς το παρόν. Η Κορσική φημίζεται για τα κάστανα, το μέλι, τα αλλαντικά και τα τυράκια.
Το μέλι που έχει και ονομασία προέλευσης είναι μπουκιά και συγχώριο. Προτιμούμε το ανοιξιάτικο μέλι αν και το μέλι από καστανιές είναι μούρλια και αυτό.
Chataigneraie το ονομά του και ταιριάζει με την κρέμα κάστανο ( και αυτή τυπική λιχουδιά).
Από τα τυριά ξεχωρίζουμε το
Brocciu, ένα φρέσκο τυρί κατσίκας-προβάτου που μοιάζει στην μυζήθρα. Συνδυάζεται περίφημα με ντοματούλα, αν και κανονικά τρώγεται μετά το γεύμα με κάποιο digestif. Επίσης είναι το βασικό υλικό για το εκπληκτικό γλυκό
Fiadone. Τυράκι, ζάχαρη, λεμόνι, αυγουλάκια… Μιαμ μιαμ…Συνταγές βρίσκετε εύκολα στο διαδίκτυο. Και μιας και λέμε για γλυκά, προτείνουμε ανεπιφύλακτα παγωτό μέλι και παγωτό κάστανο Κορσικής. Μια πανδαισία. Επιστρέφουμε στα αλμυρά. Πέραν από τη γνωστή
Coppa, γουρουνίσιο σαλάμι ( μιαμ μιαμ και πάλι), υπάρχει και το
Figatellu.
Λουκάνικο γουρουνίσιο με συκώτι γουρουνιού το οποίο είτε το τηγανίζουμε είτε το ψήνουμε στα κάρβουνα. Για το χειμώνα αυτό μιας και είναι προφανώς πολύ βαρύ. Συνοδεύεται συνήθως από φακές. Τελειώνουμε με πρόταση για κρασί. Λευκό
Orenga de Gaffory, της περιοχής Patrimonio κατά προτίμηση του 2006. Εκπληκτικό φρέσκο κρασί από αμπελώνες Vermentinu.
Και αν το Παρίσι σας πέφτει πιο κοντά από ότι η Κορσική:
La Balbuzard café. Τρεις (κορσικάνοι) λαλούν και δυο χορεύουν, σερβιτόροι έτοιμοι για πλακίτσα, ίσως λίγο απότομοι, αλλά κερνάνε ποτάκια μετά, καλές τιμές και ΘΕΙΚΑ γλυκά!
υγ: Βρέθηκα την περασμένη κυριακή σε πάρτυ που ουσιαστικά ήταν διαγωνισμός μαγειρικής. Και έπρεπε να ετοιμάσουμε κάτι, να του δώσουμε ένα όνομα, να το παρουσιάσουμε, να διαλέξουμε ένα μουσικό κομμάτι και να ταίσουμε του καλεσμένους. Γαλλους, Ιταλούς και Ελληνες είχε το πρόγραμμα και προφανώς φάγαμε καταπληκτικά. Μόνο που στο τέλος ήταν κάτι σαν το μεγάλο φαγοπότι, υποσχόμασταν να βάλουμε δεκάρι σε κάποιους αν μας επέτρεπαν να μη δοκιμάσουμε το γλυκό τους γιατί πρέπει να δοκιμάσαμε καμιά δεκαπενταριά. ( Η αφεντιά μου για λόγους ανωτέρας βίας δε συμμετείχε στο διαγωνισμό αν είχατε την απορια). Εκεί λοιπόν ήταν και ένας κορσικανός, ο οποίος δε μαγείρεψε μεν αλλα έφερε σπιτική Coppa. H Coppa καλή ήταν (φαγώθηκε και συνοδεία Rhum au gigembre -βλέπε επερχόμενο ποστ) αλλα το show του κορσικάνου ήταν αυτό που ήταν ολα τα λεφτα!
Epoisses de Bourgogne. Βρωμερό, βρωμερό τυρί. Και δεν είναι μόνο ότι βρωμάει, αν ξεχαστείς και το πιάσεις με τα χέρια, βρωμάς για μερικές μέρες....αλλά όπως λένε εδώ "όσο πιο πολύ βρωμάει τόσο πιο νόστιμο είναι)
