park vs parking

Συγκέντρωση υπογραφών από μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ

Προς όλους τους μηχανικούς/ μέλη ΤΕΕ, σας καλούμε να προσυπογράψετε το παρακάτω κείμενο για το πάρκο:
http://www.petitiononline.com/leoh17/petition.html

http://parkingparko.blogspot.com/

Το (πρώην) πάρκινγκ έγινε ΠΑΡΚΟ

Τα Εξάρχεια είναι άλλη μια πυκνοχτισμένη περιοχή κατοικίας της Αθήνας, μια γειτονιά με ψηλά κτίρια και στενούς δρόμους, σε μια πόλη που πνίγεται από το καυσαέριο και κάθε λογής χημικά. Σε αυτή τη γειτονιά όπου η ανάγκη δημιουργίας χώρων πρασίνου είναι επιτακτική υπάρχει έλλειψη σε αδόμητες εκτάσεις που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε δημόσιους χώρους πρασίνου και να προσφέρουν μια ανάσα από το τσιμέντο της πόλης.

Όμως, ενώ η δυνατότητα δημιουργίας ενός χώρου υψηλού πρασίνου στη συμβολή των οδών Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδ. Πηγής υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, ο Δήμος δεν προχωρήσε στις απαραίτητες ενέργειες.

Το οικόπεδο αυτό ανήκει στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) και τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε ως υπαίθριο ιδιωτικό πάρκινγκ. Σήμερα η μίσθωση έχει λήξει και το οικόπεδο κινδυνεύει να οικοδομηθεί.

Το 1990 το ΤΕΕ - σύμφωνα με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής (1203/15.5.90) -είχε προσφέρει το οικόπεδο αυτό στο Δήμο Αθηναίων για να το κάνει πάρκο, ζητώντας να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης και αυτός ο συντελεστής να μεταφερθεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι. 

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων (1673/7.11.90) αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ τονίζοντας ότι η προτεινόμενη «μετατροπή του χώρου κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο αυτό είναι κατάλληλο για τη δημιουργία πλατείας, σε μια κεντρική πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη από σημαντικού μεγέθους κοινόχρηστους χώρους».

Ως συνήθως, όμως, ο Δήμος όλα αυτά τα χρόνια αδράνησε καθώς ποτέ μέχρι σήμερα δεν προχώρησε στην υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε, με αποτέλεσμα τον σημερινό κίνδυνο οικοδόμησης του οικοπέδου.

Αντιμέτωποι με την αδιαφορία του Δήμου, αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να δράσουμε άμεσα ώστε να μην αφήσουμε έναν ακόμα υπαίθριο χώρο να γίνει τσιμέντο.

Όλοι εμείς, κάτοικοι των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών της Αθήνας, κρίναμε πως με τη δημιουργία πάρκου στο χώρο του πρώην πάρκινγκ θα βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα ζωής στην πόλη μας.

Σπάσαμε, λοιπόν, τα τσιμέντα και φυτεψαμε δέντρα, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πρασίνου, έκφρασης και παιχνιδιού.

Καλούμε όλο τον κόσμο να στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο το νέο πάρκο που έχει δημιουργηθεί.

3,2,1 φύγαμε για Vercors

Παντελόνι σκι, οκ!
ισοθερμικό πάνω κατω, οκ!
γυαλιά ηλίου, οκ!
κασκόλ, οκ!
μπουφάν, οκ!
σκούφος, οκ!
κορδέλα για αυτιά, οκ!
αντιηλιακό, οκ!
κάλτσες, οκ!
πουλόβερ, οκ!
μάσκα, οκ!
εισητήριο για Grenoble, οκ!
Παρέα σούπερ, οκ!

Η γάτα πάει στα βουνά της επιτέλους!!!! ICI

Σλουρπ, μιαμ μιαμ

Να γράψω για τα απογεύματα στα μπαρ της Αθήνας; Για τα υπέροχα παιδάκια που έφαγα κάπου έξω από το Ναύπλιο, για το χιονισμένο Παρίσι; Για τα Τζουμέρκα που ξύπνησα σήμερα το πρωί και σκέφτηκα ότι ακριβώς εκεί θα ήθελα να είμαι; Για τη Βασιλίτσα που δε πήγα αλλά πολύ θα ήθελα να είχα πάει; Για το κουνέλι με σαμπάνια που μαγείρεψα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι;

Κάνει κρύο, πολύ κρύο και η γάτα αν και βουνίσια, έχει πέσει σε χειμερία νάρκη ή τελοσπάντων απέχει από έντονες συγκινήσεις. Και να που μια απίστευτα δύσκολα μέρα ξεκινά και καταλήγει σε ένα γαστρονομικό οργασμό και ξαφνικά νεύρα, κρύο, άγχη…πάνε περίπατο.

Σε προηγούμενο ποστ είχα γράψει για την ανακάλυψη των κρασιών του Languedoc. Μπαίνουμε σε ένα Bar à vins, που ειδικεύεται επίσης στα φουα γκρά και τις πάπιες. Είναι άδειο, ο σερβιτόρος ολίγον υπεράνω, διαλέγουμε το φαί και πρέπει να διαλέξουμε ένα κρασί μέσα από ένα 5 σέλιδο κατάλογο με άγνωστες λέξεις. Θυμάμαι το Languedoc. Ωραία, να πάρουμε ένα από αυτά. Ποιο όμως; Να ρωτήσουμε το σερβιτόρο…Ναι, αλλά θα γίνουμε ρεζίλι. Όχι, γιατί εδώ δε γίνεσαι ρεζίλι. Ρωτάω λοιπόν, κάνει τη κλασσική ερώτηση « Ελαφρύ, φρουτένιο ή costaud» . Απαντώ costaud. Φεύγει, δε λέει τίποτα. Τι σημαίνει costaud ρωτάει η συνδαιτυμόνας μου. Γεροδεμένος απαντώ, φαντάσου ένα άνδρα, ωραία τώρα φαντάσου και το κρασί. Ο σερβιτόρος επιστρέφει μετά από κανένα δεκάλεπτο. Δε λέει τίποτα για το κρασί, με βάζει να το δοκιμάσω…Ουπς! Τη θεία γεύση είναι αυτή; Κατι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει…Σήμερα το πρωί διαβάζω και αντιγράφω «There was only one cooperative bottling any wine in Saint-Bauzille-de-Montmel when the appellation of Pic Saint-Loup was created, else the town probably would - and based on the gustatory evidence here at hand should - have been included. Christian Faure's 2004 Coteaux du Languedoc Gres de Montpellier L'Ecrit Vin (a tank-raised Mourvedre-Syrah-Grenache blend) smells of beef blood, plums, and bay leaf in Mourvedre-typical fashion. Juicy and intense in fruit on the palate, with notes of tar, resin, black tea, and bay adding complexity, this excellent value finishes with a long satisfying amalgam of juicy fruit, resinous herbal character, and salty tang.» Πρώτη φορά βλέπω να περιγράφουν κρασί σαν αίμα βοδιού…Pas mal! Αλλά αυτή δεν είναι παρά η πρώτη εμπειρία της βραδιάς.

Και εκεί που πίνουμε το κρασάκι μας, εμφανίζεται το φουα γκρά. Θα ήθελα να μπορώ να αναπαράγω την περιγραφή για το τι συμβαίνει μόλις φας μια μπουκιά φουά γκρα όπως την έκανε φίλη συνδαιτυμόνας…Δυστυχώς δε μπορώ…κάτι του στυλ: «σου συμβαίνει κάτι ανάλογο με τη σοκολάτα…μια υπέροχη απόλαυση ανεβαίνει μέχρι τον εγκέφαλο και από εκεί διανέμεται σε όλο το σώμα σαν ηδονική ανατριχίλα…» Και αν το φουα γκρά είναι απίστευτο όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα λόγια περιττεύουν. Ομοίως για ένα από τα καλύτερα magret de canard που έχω πετύχει ποτέ…

Και μιας και λέμε για σοκολάτα και φουά γκρά…Διάβαζα πρόσφατα εδώ, ευτυχώς στις οικονομικές σελίδες, για τα περίφημα macarons του Pierre Hermé, ένα από τα οποία είναι είναι με φουα γκρά και σοκολάτα…Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να το…Θέλω δηλαδή αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσα να αντέξω τέτοιο σοκ ;-)

…και μέχρι να τελειώσω και να δεήσω να ανεβάσω αυτό το ποστ, ξαναπήγαμε στο Le Domaine Léopold…σούπερ και πάλι το φουα γκρά, σούπερ και η τερίν κουνελιού…και ο σερβιτόρος αυτή τη φορά πιο συμπαθής...

Le Domaine Léopold : 36, rue Léopold Bellan 75002 Paris

Pierre Hermé : 72, rue Bonaparte 75006 Paris

Πάρβας - άγονη γραμμή

http://parvas-amorgos.blogspot.com/

Parvas (78')

---

In this story I am not going to tell everything. Besides, there isn’t any story, really, just a series of ordinary events,of chance happenings in a family that resides in Chora of Amorgos. I will keep to a certain line, a certain order of events, a certain way in which one event succeeds another during the months that I was filming Dimitri Yiannakos, his wife Flora and their daughters. Dimitri and Flora have three daughters. Dina, that lives in Amorgos with them and her family. Rinio that lives in Naxos with her family and Maria that lives in Piraeus with her husband Dimitri who often comes to Amorgos to help. My own opinions will not intrude upon the line of the story, even though they are at the forefront of the events described.

Direction-Cinematography-Sound-Producer:Gerasimos Rigas

 Editing:Yorgos Triantafyllou Music:Nikos Kypourgos

 Production:Gerasimos Rigas T. +30 210 7291860 rigasfilms@gmail.com

 Co-production: SKAI TV, Greece Betacam SP B&W 78’ Gerasimos Rigas Greece 2008.

 Filmography: 2003 A journey to Cyprus 2006 Habits 2008 Parvas

 World Sales: Gerasimos Rigas T. +30 210 7291860, rigasfilms@gmail.com

Πάρβας - άγονη γραμμή

Από τις 22 Ιανουαρίου θα προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος Prince Filmcenter η ταινία Πάρβας – Άγονη Γραμμή. Η ταινία σκιαγραφεί την καθημερινότητα μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Πρωταγωνιστής της είναι ο Δημήτρης Γιαννακός, γνωστός και σαν Πάρβας. Eίναι από τους τελευταίους που προφτάσανε να γεράσουνε με αυτά που πρωτοαγάπησαν.  Τα κραταεί μέσα του στέρεα, διαρκή, όπως και ένας μακρινός του πρόγονος.  Ο σκηνοθέτης Γεράσιμός Ρήγας λέει για την ταινία «Σε αυτή την ιστορία δεν υπάρχει αφηγητής. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πλοκή, απλά μια σειρά από τυχαία περιστατικά από την ζωή μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Έχω εστιάσει σε μια συγκεκριμένη σειρά από στιγμές της καθημερινότητας στους 24 μήνες που κινηματογραφούσα τον Δημήτρη Γιαννάκο, την γυναίκα του Φλώρα και τις τρεις κόρες τους. Την Ντίνα που μένει στην Αμοργό μαζί με την οικογένεια της. Την Ρηνιώ που μένει στην Νάξο με την οικογένεια της και την Μαρία που μένει στον Πειραία με τον σύζυγο της Δημήτρη, ο οποίος έρχεται συχνά στην Αμοργό να βοηθήσει.  Στις πλέον γαλήνιες και στις πλέον άγριες στιγμές η φύση είναι ένας επιπλέον συγγενής, εχθρικός καμιά φορά. Τα περιβόλια, οι ρεματιές, τα οπωροφόρα είναι καθημερινοί σύντροφοι.»   Η ταινία αποτελεί το καταστάλαγμα μιας σταδιοδρομίας τριών τετάρτων του 20ου αιώνα και συνοψίζει τα κύρια χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή.  Το ραφιναρισμένο γούστο και την αίσθηση ενός Αιγαιοπελαγίτη του 7ου π.Χ. αιώνα  που επέζησε και έφτασε ως τις μέρες μας. Μια καθημερινή ιστορία στην Χώρα της Αμοργού. Τέσσερις εποχές, τέσσερα πρόσωπα στην Αμοργό...  Χειμώνας Πρώτες εικόνες από την χιονισμένη Χώρα της Αμοργού. Ο Πάρβας όπως κάθε μέρα ξυπνά στις 5και30 το πρωί και πηγαίνει να ανοίξει το καφένειο του. Πρώτος πελάτης ο Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, βόσκος της Χώρας που φθάνει στο καφενείο λίγο αργότερα. Ακολουθούν η Φλώρα, η Ντίνα και σιγά-σιγά η μέρα ξεκινά. Αργότερα, ο Πάρβας κατεβαίνει στα περγαλίδια του και  καλλιεργεί το μικρό κομμάτι γης που του ανήκει. Η Φλώρα και η Ντίνα μένουν στο καφενείο. Άνοιξη Λίγες μέρες μετά το Πάσχα ο Δημήτρης Γιαννακός μένει στο κρεβάτι. Το καφενείο αναλαμβάνουν η Φλώρα και η Ντίνα. Οι μέρες περνούν και ο Πάρβας παραμένει στο κρεβάτι. Η καθημερινότητα του καφενείου συνεχίζεται κανονικά. Καλοκαίρι Ο Πάρβας πεθαίνει στις 29 Ιουνίου του 2006. Τελευταίος που τον επισκέπτεται ο Γεράσιμος Σιμιγδαλάς. Την άλλη μέρα η Φλώρα ανοίγει το καφενείο στις 5και45 το πρωί. Λίγο πιο μετά έρχεται η Ντίνα.  Η Φλώρα και η Ντίνα έχουνε το φέρσιμο των βράχων της άγονης γραμμής που δέχονται τον άνεμο και τα κύματα και μέσα στην αλλαγή δεν αλλάζουν. Φθινόπωρο Η Φλώρα θα φύγει για την Νάξο, όπου θα μείνει με την άλλη κόρη της, την Ρηνιώ, και το καφενείο το αναλαμβάνει η Ντίνα….  Συντελεστές: Παραγωγή, Σκηνοθεσία, Φωτογραφία:Γεράσιμος Ρήγας Συμπαραγωγή: ΣΚΑΪ Υποστήριξη: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου Μουσική: Νίκος Κηπουργός Επιμέλεια Τίτλων: Βασίλης Διοσκουρίδης Συμμετέχουν:  Δημήτρης Γιαννακός, Φλώρα     Γιαννακού, Ντίνα   Γιαννακού, Βαγγέλης Σιμαγδαλάς, Γεράσιμος Σιμιγδαλάς, Κωσταντής Γιαννακός, Ρηνιώ Σπυριδάκη-Γιαννάκου, Αρμέλ, Μαρία Θεολογίτου, Ανδρέας Γιαννακός, Κώστας Γιαννακός, Δημήτρης Γιαννακός, Μανώλης Δεσποτίδης, Δημήτρης Μαρκουλής Mαζί θα προβάλλεται και η μικρού μήκους Ο φορτηγατζής του Λευτέρη Ξανθόπουλου http://parvas-amorgos.blogspot.com

Κωνσταντίνα Κούνεβα

http://egosfirizo.wordpress.com/

Thu 15 Jan 2009

Βραδιά Για Την Οικονομική Υποστήριξη της ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΕΒΑ

dj

Σε ένδειξη συμπαράστασης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που δέχθηκε δολοφονική επίθεση στις 22/12 έξω απο το σπίτι της, διοργανώνεται μια βραδιά στο Bios (Πειραιώς 84) με σκοπό την ενημέρωση του κόσμου, αλλά και τη συγκέντρωση χρημάτων για την ενίσχυση της ίδιας και της οικογενείας της. Η συγκεκριμένη βραδιά θα είναι η ερχόμενη Πέμπτη 15/1.
Θα προβληθούν οι ελάχιστα παιγμένες στην Ελλάδα ταινίες Two Lane Blacktop [Monte Helman, 1971], και Radio On [Chris Petit, 1979]. Δύο ταινίες δρόμου που συνδέονται άμεσα με την rock n' roll κουλτούρα.
Μετά τις προβολές θα ακολουθήσουν dj sets απο bloggers και djs.
H είσοδος θα είναι δωρεάν.

Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

φωτό και σχόλια εν καιρώ (προς το παρόν είναι Χριστούγεννα)

http://whatstreetparty.blogspot.com/

coffee a' Athenes

Κάθεστε ήσυχα-ήσυχα στο κέντρο της Αθήνας και πίνετε το καφεδάκι σας...

 Ξαφνικά, πλακώνουν από τη μία οι ΜΑΤατζήδες !!! 
 Τι κάνετε ;;    

 Απλό, σηκώνετε το τραπεζάκι !!!!! 

Popopera

Η γάτα είδε μια πολύ καλή παράσταση αλλά είναι άρρωστη και δε μπορεί να γράψει...
Αντιγράφει λοιπόν από το πρόγραμμα:

"Les transgressifs détournements de genre de la compagnie EG | PC dirigée par Emio Greco et Pieter C. Scholten se poursuivent dans [purgatorio] POPOPERA. À Hell (Enfer), pièce créée en 2006, succède une première variation sur le purgatoire, inspirée, comme le précédent spectacle, de La Divine Comédie de Dante. Figure emblématique de ce parcours en spirale que l’on retrouve dans le mouvement des interprètes, la guitare électrique. L’instrument devient ici tour à tour objet de cérémonie ou extension du corps des danseurs. Évoluant sur la corde tendue des mélodies rock ou des stridences de la partition du compositeur Michael Gordon, la danse devient un spectacle à double vocation, une invitation au voyage."

Αναμένω από τον performance room να γράψει εδώ κάτι παραπάνω μιας και ήταν και αυτός στο γνωστό Théâtre de la Ville, που δε σε απογοητεύει πότε....

Α! θέλω να πάω να δω αυτό .

Good Morning, Mr. Gershwin

Ενδιαφέρεται κανείς;

i love Athens

Aux Champs Elysées [...] Il y a tout ce que vous voulez...Aux Champs Elysées

[To blog αυτό, από το ξεκίνημα μου έχει αποφασίσει να μη σχολιάζει την επικαιρότητα, να μη γράφει προσωπικες σκέψεις, υπαρξιακά και άλλα τινά (η αλήθεια είναι ότι ειδικά αυτό δυσκολεύεται να μη το κάνει) και να μη γκρινιάζει = Να γράφει μόνο για πράγματα που είδε, άρεσαν και κινησαν το ενδιαφέρον με ένα τρόπο αρκετά απολιτίκ αν και αυτό δεν πρακτικά δε γίνεται ποτέ. Ως εκτούτου, και για διάφορους άλλους λόγους, και κατόπιν ωρίμου σκέψεως η γάτα έκρινε ότι δε θα γράψει για τον "σουρεαλισμό των Champs Elysées" ...που θα ήταν σχόλια και πιο πολύ "πως περάσαμε στο rassemblement à l'ambassade"...Σε live εκδοχή όλα αυτα]

Je m'baladais sur l'avenue le cœur ouvert à l'inconnu
J'avais envie de dire bonjour à n'importe qui
N'importe qui et ce fut toi, je t'ai dit n'importe quoi
Il suffisait de te parler, pour t'apprivoiser

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

Tu m'as dit "J'ai rendez-vous dans un sous-sol avec des fous
Qui vivent la guitare à la main, du soir au matin"
Alors je t'ai accompagnée, on a chanté, on a dansé
Et l'on n'a même pas pensé à s'embrasser

Hier soir deux inconnus et ce matin sur l'avenue
Deux amoureux tout étourdis par la longue nuit
Et de l'Étoile à la Concorde, un orchestre à mille cordes
Tous les oiseaux du point du jour chantent l'amour

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

προς το παρόν λοιπόν μόνο φωτό και ένα άρθρο

http://www.rue89.com/2008/12/13/soutien-agite-aux-jeunes-grecs-sur-les-champs-elysees

Παρεπιπτόνως, για άλλη μια φορά τα Champs Elysées τα χριστούγεννα είναι υπέροχα....

οι φωτό δεν είναι δικές μου...

Καταγγελία

Αρκεί πια με αυτο το Μπατσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι...Το οποιο ακούστηκε και σήμερα στα Ηλύσια Πεδία ως Flics-Porcs-Assassins. Βέβαια δε ξέρω ποιος είχε την ιδέα αλλά τουλάχιστον εδώ μιλούμε για χοιρινά και ουχί για γουρουνάκια. Ας είναι Μπατσοι-Πεπόνια-Δολοφόνοι...Η ό,τι αλλο...αλλά όχι γουρουνάκια!!!

Credits (Alpes II)

Στην αναδρομή της σχέσης της γάτας με τα βουνα (στην ενήλικη ζωή) πρέπει να αποδοθούν και μερικά credits.
Πρώτο και καλυτερο credit: Η γάτα επέστρεψε στα βουνά μετα από 5χρονή απουσία χάριν σε κύριο γάτο, που πιο πολύ για αρκούδα κάνει...Βέβαια ο κύριος αρκούδος παίρνει φόρα πλέον και κατεβαίνει τις πίστες και δε περιμένει τη γάτα, παρότι η γάτα παλλιότερα έκανε δύο στροφές και περίμενε, για να μη θυμηθούμε την φορά που οδήγησε σε πανικό το Φτερόλακα-Κελλάρια γιατί ο αρκουδος αποφάσισε να βγάλει τον ώμο του. (Και κυρίως γιατι στο απαράδεκτο χιονοδρομικό κέντρο που λέγεται Παρνασσσός δεν έχει ιατρείο στη Φτερόλακα, αλλά ποιος παεί στη Φτερόλακα, οι trendy ξέρουν μόνο τη καφετέρια των Κελαριών...sorry ξέγυφα)Παρά τη γκρίνια, mille merci Monsieur!
Δεύτερον credit στον κύριο που αναφέρθηκε στο προηγούμενο ποστ και ο οποίος λέει πάντα ναι στις φαεινές ιδέες της γάτας. Το οποίο έχει συχνά ως αποτέλεσμα αυτοκίνητα κολλημένα στο χίονι ή να κρέμονται σε γκρεμούς, σκι ανάμεσα σε δέντρα που οδηγούν στο πουθενά κτλ κτλ (ο πρώτος κύριος ειδεύεται και αυτός στις περιπέτειες)
Τρίτο credit στον κύριο που αφού του έσπασα τα νεύρα στο πρώτο κοινό μας σκι προς 3-5 μεριά και πέριξ( για άσχετους λόγους), ήταν ο πρώτος που επικρότησε άνευ συζητήσεων το πρότζεκτ "εβδομάδα σκι στις Αλπεις" και βρέθηκε με τη γάτα στο δράμα της Λαγκράβ.
Τελευταίο credit στο κύριο που έμαθε σκι σε ένα χρόνο και του βγάζουμε το καπέλο και σε λίγο θα μας αφήνει πίσω του. Και με τον οποίο (και τον προηγούμενο) μπορούμε να κάνουμε απίστευτες σαχλαμάρες μέσα στα χιόνια και δε λέει ποτέ οχι σε μια παγωμένη μπύρα σε παγωμένο τοπίο.

(ok, έγραψα και ένα πιο προσωπικό ποστ...για να ελεγξω και ποιοί φίλοι διαβάζουν...Θα επιστρέψω με βόλτα στις Αλπεις σύντομα)

Les Alpes, mon amour

Πριν περίπου πέντε χρόνια, όταν η γάτα αποφάσισε να μετοικήσει στο Παρίσι, είχε κάτι στο πίσω μέρος του μυαλό της πέραν από το γεγονός ότι ήθελε να ζει και κυρίως να τρώει στη πόλη του φωτός. Ηξερε ότι εκεί κοντά βρίσκονται κάτι ψηλά βουνά που τα λένε Αλπεις. Είχε βρεθεί σε αυτά τα βουνά σε βρεφική ηλικία, όταν ο θείος γάτος ζούσε στο Παρίσι και κάθε χρόνο έπαιρνε την αδερφή γάτα, τη γιαγιά γάτα και το γατάκι ( αυτή είμαι εγώ) , αυτοκινητάδα από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι. Μικρό το γατάκι, δε θυμάται πολλά, θυμάται όμως τη Mer de Glace, θυμάται κάτι τελεφίκ, θυμάται και τις μπύρες που έπιναν οι μεγάλες γάτες σε κάτι χιονισμένα τοπία. Και έτσι αποφάσισε να γίνει «βουνίσια γάτα». Σε αυτό συνέβαλε ο μπαμπάς γάτος που είχε γνωρίσει τα σημερινά ελληνικά χιονοδρομικά πριν καν γίνουν χιονοδρομικά και αποφάσισε ότι με το που θα περπατούσε το γατί, θα το φορούσε σκι στα πόδια. Οι μέθοδοι εκμάθησης σκι ήταν ολίγον καταπιεστικές και καθόλου παιδαγωγικές και οι λύσεις ήταν δυο: είτε το γατί να μισήσει τα βουνά και το χιόνι, είτε να τα λατρέψει. Εγινε το δεύτερο και έκτοτε κάθε σαββατοκύριακο το γατί ήταν στον Παρνασσό. Τότε δεν είχε ακόμα κόσμο, πήγαινε και καθημερινές ( κοπάνα κοινώς) και όταν μεγάλωσε, και ενώ εντωμεταξύ ο Παρνασσσός έγινε μέρος προς αποφυγήν γνώρισε και τα άλλα βουνά της Ελλάδας…Κάτι έλλειπε όμως…Καλά και ωραία όλα αυτά, αλλά το γατί που είχε γίνει γάτα πλέον δε μπορούσε να περιοριστεί στα ελληνικά βουνά.

Μια ωραία πρωία συνειδητοποίησε ότι ένας καλός της φίλος ζούσε στην Γκρενόμπλ. Φίλοι ήταν καλεσμένοι σε αυτό το σπίτι, έιπε να πάει και αυτή. Και καθώς το τρένο πλησίαζε, οι Αλπεις αποκαλύφθηκαν μπροστά της. Το θέμα είχε λήξει. Το επόμενο πρωί η γάτα θα βρισκόταν εκεί πάνω. Δήλωσε ότι θα πάρει μόνη της το λεωφορείο στις 7 την επομένη. Μάταιες προσπάθειες έγιναν για να την πείσουν ότι δε μπορούσε να πάρει μόνη της τα βουνά. Τι να κάνει η καλή της φίλη αποφάσισε να τη συνοδέψει. Τι να κάνει η άλλη της φίλη, εντόπισε φίλο με αυτοκίνητο και σνόουμπορντ (αυτό το τελευταίο η γάτα το κατάπιε χωρίς να πει κουβέντα τη συγκεκριμένη φορά) και πουρνό πουρνό βρέθηκαν στις 2 Alpes. Η γάτα που όπως είπαμε ήταν μεγάλη γάτα έκανε σα μωρό γατί. Μετά από άπειρες δηλώσεις του στυλ «ζω την καλύτερη στιγμή της ζωής μου», «αφήστε για πάντα εδώ» , «δε θέλω άνδρα, δε θέλω φαί*, θέλω να κάνω σκι» πείστηκε ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι της. Ο κύβος όμως ερρίφθει. Ένα μήνα μετά ξεσήκωσε τον πιο περιπετειώδη φίλο της και για μια εβδομάδα γνώριζε κάθε μέρα και άλλο χιονοδρομικό. Ανακάλυψε ότι οι 2 Alpes δεν είναι τίποτα μπροστά σε κάποια άλλα απίθανα χιονοδρομικά που γνώρισε, δε παύει όμως να θυμάται αυτή την πρώτη εμπειρία. Βαράει δε το κεφάλι της που όλα αυτά δε τα γνώρισε νωρίτερα, παρά μόνο τελευταία που γέρασε αλλά το ραντεβού με τις Αλπεις είναι πλέον στο πρόγραμμα της χρονιάς. Και μιας και η σαιζόν ξεκινά, τα επόμενα ποστ θα είναι αφιερώματα στις Αλπεις…Προς το παρόν φωτό μόνο από την πρώτη της αγάπη.

*αν η γάτα είπε ότι δε θέλει φαί, κάτι πολύ συγκλονιστικό της είχε συμβεί…Μάλλον αμέσως μετά αναθεώρησε τη δηλωσή της. (Αμέσως μετά μάλλον την έπεσε σε μια tartiflette)

La Durée

(άνευ σχολίων)

Βόλτα γιοκ, έμπνευση γιοκ

Ιδού η παρηγοριά των τελευταίων ημερών. Η βουνίσια γάτα πέφτει σε χειμερία νάρκη

Ladurée Bonaparte: 21 rue Bonaparte - 75006 Paris

Ladurée Royale:16, rue Royale - 75008 Paris

Vraiment vous n' etes pas des anges

Σάββατο βράδυ σε πάρτυ στο Παρίσι. Εχει γίνει συνήθεια πια...Και παίζει τραγούδια απο αυτά που κάτι της λένε της γάτας...:I'm looser baby! Κάποιος λέει "χιονίζει" και η γάτα τρέχει στο παράθυρο...Οι νιφάδες χοντρές έχουν ήδη σκεπάσει τα αυτοκίνητα. Και τότε βάζει ΤΟ τραγούδι. Σε διασκευή όμως. Ωραία διασκευή αν και η καλύτερη είναι μακράν των Bratsch. Αλλά για αυτούς θα πούμε άυριο το πρωί, είναι ήδη αργά ...Depuis que le monde est né, il faut tout vous pardonner!


Johnny, tu n'es pas un ange
Ne crois pas que ca m'derange
Jour et nuit je pense a toi
Toi tu te souviens de moi
Au moment ou ca t'arrange
Et quand revient le matin
Tu t'endors sur mon chagrin
Johnny, tu n'es pas un ange

Johnny, Johnny si tu etais plus galant
Johnny, Johnny je t'aimerais tout autant

Johnny, tu n'es pas un ange
Ne crois pas que ca m'derange
Quand tu me reveilles la nuit
C'est pour dire que tu t'ennuies
Et quand revient le matin
Tu t'endors sur mon chagrin
Johnny, tu n'es pas un ange

Johnny, Johnny si tu etais plus galant
Johnny, Johnny je t'aimerais tout autant

Johnny, tu n'es pas un ange
Apres tout qu'est-ce que ca change
L'Homme saura toujours trouver
Toutes les femmes du monde entier
Pour lui chanter ses louanges
Des qu'il en sera lasse
Elles seront vite oubliees
Vraiment vous n'etes pas des anges

Johhny, Johnny depuis que le monde est ne
Johhny, Johnny il faut tout vous pardonner

Φοινοκιο

Και επειδή κάποιοι/ες αναγνωστριες/ες μας μπορεί να είναι βλάχοι ή ακόμα και απλά επαρχιώτες, και δεν καταλαβαίνουν τι είναι το φοινόκιο που αναφέρεται στην συνταγή της γάτας με τα μπαρμπούνια, ιδού μια εικόνα για να το αναγνωρίσετε μόλις το δείτε στο σούπερ μάρκετ.

κρασιά του Languedoc

To σάββατο η γάτα βρέθηκε και πάλι στο Marché des Enfants Rouges. Φεύγοντας είδε ότι ένας καινούργιος πάγκος υπήρχε με κρασιά μικρών παραγωγών ανά τη Γαλλία. Θυμήθηκε τη κουβέντα που είχε το περασμένο βράδυ που έλεγε για πολλοστή φορά ότι επιτέλους θα μάθει τα κρασιά. Οχι ότι δε ξέρει τα βασικά, μπορεί ακουθώντας απλές συνταγές να διαλέξει ένα κρασι για ταιριάξει το φαγητό της. Αλλά εντυπωσιάζεται συνέχεια με τους φίλους τους τους Γάλλους που ότι άσχετο κρασί και να τους βάλεις μπροστά τους μπορούν να σου μιλάν για αυτό μια ώρα πριν κάν το ανοίξουν...Και έτσι είπε οτι θα φτιάξει σιγά σιγά κάβα, ή τουλάχιστον θα σημειώνει στο μπλοκάκι που κουβαλά μαζί της για αυτό ακριβώς το λόγο και δε το χρησιμοποιεί ποτέ. Χαζεψε τα κρασιά, είδε ότι πολλά ήταν από τη περιοχή του Languedoc, παντελώς άγνωστα αλλά πολλά υποσχόμενα. Και αφού περίμενε υπονομονετικά τη καβίστρια να τελειώσει με το κυριούλη έγνεψε ότι θέλει και αυτή βοήθεια..
-Τι θα θέλατε;
-Δε ξέρω...
-Πως να σας βοηθήσω;
-Θα ήθελα να πάρω κάποια κρασιά, 4 μπουκάλια για παράδειγμα για να δοκιμάσω και να αρχίσω να μαθαίνω
- τι θέλετε να συνοδέψετε;
(Και που να ξερω, ξέρω μήπως τι θα φάω αύριο;)
- Ας πουμε δύο για κόκκινο κρέας και 2 για τυρί
- Πολύ ωραία...
μου τα βάζει ξεχωριστά για να μη μπερδευτώ, Τα απομνημονεύω, πάω σπίτι, τα βάζω πάλι χωριστά και περιμένω την ευκαιρία να δοκιμάσω...
Και αποφασίζω απόψε να ανοίξω το ένα ( με τυρί)
Μπλακ άουτ! Ποιο πρέπει να ανοίξω;
καταλήγω να ανοίξω αυτό:

Mas Foulaquier, L' Orphée, Pic Saint Louc 2006

Εχω την αίσθηση ότι έχω κάνει λάθος. Μάλλον για κρέατα πήγαινε αυτό. Αλλά μ' αρέσει. Ανήεκει στη κατηγορία τουλάχιστον που μου αρέσει. Δε ξέρω την ορολογία, είναι τα δυνατά φρουτώδη κρασιά που έχουν μια γεύση παλιατζούρας...

Ψάχνω το γουεμπ να δω τι έχω πιει. Δύσκολα τα πράγματα γιατί όπως είπαμε πρόκειται για μικρό παραγωγό.

Μεταφράζω (σχεδόν)
50% syrah, 50% grenache

"σώμα συμπυκνωμένο (;), δυνατή μύτη γεμάτη δροσιά. "
"Πραγματικό φεστιβάλ μαύρων φρούτων."
"Μια γιορτή gourmande. Αυτή η μύτη γεμάτη ζωή συνοδεύεται από πολύπλοκες νότες κερασιού. Είναι τραγανό και γοητευτικό...Το στώμα είναι στο ύψος της μύτης και οι τανίνες μια χαρά. Το όλον ένα μπουκέτο της άνοιξης με νότες δέρματος και μάυρης ελιάς"

τώρα σοβαρά τα λένε όλα αυτα; Από την άλλη θα ήθελα πολύ να το περιγράψω γιατί πολύ με άρεσε. Το συνιστώ λοιπόν και θα ενημερώσω για τα άλλα 3 μπουκάλια

Λαύριο

και από τα μπαρμπούνια τους Παρισιού στα μπαρμπούνια του Λαυρίου. Γκρίζα εδώ στο Παρίσι και θυμήθηκα μια βόλτα τον οκτώβριο στο Λαύριο...και αυτές τις υπέροχες θαλασσινές ποικιλίες στο ουζερί μέσα στη παλαιά ψαραγορά. Τα σαββατοκύριακα γίνεται χαμός, αλλά τις καθημερινές είναι ήσυχα και μπορείς και να ψωνίσεις ψαράκια για το σπίτι. Συνδυάζεται και με μία βόλτα στο τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου. Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Η βουνίσια γάτα κάνει το ψόφιο κοριό στο σπίτι της και αναπλεί λίγο ήλιο. Αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος στην Αθηνα βγαίνει τόσο σπάνια λίγο πιο έξω...Εχω μερικές ιδέες αλλά τις αφήνω για το επόμενο ποστ.

Μπαρμπούνια στο αλουμινόχαρτο με φινόκιο

Και ιδού μία συνταγή μιας και καλά τα εστιατόρια αλλά πρέπει να κάτσουμε και λίγο σπίτι μας.

Αυτή τη συνταγή εγώ τη φτιάχνω με rouget barbet. Υποθέτω ότι αυτό είναι ένα χοντρουλό μπαρμπούνι, αλλά αν έχει κάποιος/α άλλη γνώμη ή γνώση πολύ θα ήθελα να την ακούσω.

Εστω λοιπόν ότι έχουμε 4 μπαρμπούνια: Τα μαρινάρουμε σε ελαιόλαδο, λευκό κρασί και γλυκάνισο ( και ούζο κάνει) για μια ωρίτσα.

Παράλληλα κόβουμε σε ροδέλες ένα πράσο, 2-3 κρεμμυδάκια φρέσκα, και ένα φινόκιο. Τσιγαρίζουμε σε ελαιόλαδο (όχι πολλή ώρα γιατί θέλουμε να μείνουν τραγανά) και προσθέτουμε μια ψιλοκομμένη σκελίδα σκόρδο. Σβήνουμε με άσπρο κρασί.

Βάζουμε σε ένα αλουμινόχαρτο 2 κουταλιές από αυτό το μείγμα, από πάνω ένα μπαρμπούνι και από πάνω 2 φετούλες ντομάτα και 2 φετούλες λεμόνι. Κλείνουμε ερμητικά το αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε στο φούρνο περί τα 10 λεπτά. Σερβίρουμε με ρύζι ή με φρέσκιες ταλιατέλες. Τόσο απλά!

Κυριακάτικες βόλτες ΙΙΙ (στρείδια και σινεμά)

Και συνεχίζουμε τις κυριακάτικες προτάσεις. Αυτό που αρέσει πιο πολύ στη γάτα, ακόμα περισσότερο από τα ίδια τα μέρη, είναι ότι αυτές οι βόλτες-έξοδοι, ξεκινούν νωρίς το πρωί και τελειώνουν το απόγευμα. Είναι λίγο παράλογο να βάζεις ξυπνητήρι στις 10.30 το πρωι της κυριακής ενώ έχεις κοιμηθεί στις 4, και όλα αυτά για να προλάβεις να κάνεις βόλτα και να φας μεσημεριανό σαν άνθρωπος ( γάλλος άνθρωπος) και να πας και ένα σινεμά ή σε μια έκθεση, αλλά από την άλλη γιατί να λιώσεις όλη μέρα στο κρεβάτι και να βγεις πάλι το βράδυ έχοντας χάσει όλη την ημέρα, αφού μπορείς να κάνεις άπειρα πράγματα και να βρεθείς στο κρεβατάκι σου και πάλι το μεσημέρι. Παρόλαυτα, θα συμφωνήσω ότι να σηκωθείς από άγριο χάραμα και να βρεθείς να τρως στρείδια στις 12 συνοδεία κρασιού δεν είναι και το πιο φυσιολογικό πράγμα. Αξίζει όμως το χάζι στη λαική, ή βόλτα στη κλειστή αγορά με τις γκουρμεδιές, και αυτά τα απίθανα κρασιά συνοδεία αλλαντικών και τυριών αλλά κυρίως στρειδιών, τα οποία γεύεσαι κάπου όρθιος αφού έχεις πείσει κάποιον προνομιούχο που έχει βρει λίγο χώρο στο πάγκο να ακουμπήσεις τουλάχιστον το μπουκάλι σου ( και μετά διακριτικά έχεις καταλάβει το χώρο του), ή απλά ακουμπώντας την τροφή στο καπό των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, στους σκουπιδοτενεκέδες, σε αυτόσχέδια τραπέζια από καφάσια της λαικής, ή τελοσπάντων όπου βρεις. Το μέρος είναι πασίγνωστο και δε θέλει συστάσεις. Baron Rouge όνομα αυτού και Place Aligre η πλατεία με τη κυριακάτικη αγορά. Και μιας και είναι ακόμα νωρίς και μετά από δυο καφεδάκια για να φύγει η επήρεια των κρασιών, πάμε και ένα σινεμά.
The Visitor η ταινία σχετικά με ένα δύστροπο μοναχικό καθηγητή πανεπιστημίου στις ΗΠΑ που βρίσκει σπίτι του δύο μετανάστες και μυείται στη μουσική του δρόμου, γνωρίζει την άλλη πλευρά της Αμερικής, τα κέντρα κράτησης των λαθραίων μεταναστών, την αδικία αλλά και την αγάπη. Εκπληκτικές ερμηνείες σε μια σε μια θλιβερή αλλά ταυτόχρονα γλυκιά ταινία που η γάτα συνιστά ανεπιφύλακτα.